Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

w uporządkowanym pokoju
na zaśnieżonej ścianie wisi obraz

pejzaż dzikich fal
jęzorów ogrom przelewajacy się
w prostokątnych dębowych ramach

kobieta siedzi w fotelu.
oczy w dłoniach, robi na drutach

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


patetyzm?a fuj zwariowałeś;p

moze zle sie wyrazilem, ale
pejzaż zbuntowanego morza ogrom - to taki
wzniosle;)

chciałam prosto jak sztachetą albo sztahetą;)
Opublikowano

A mnie sie podoba :)
A tak na marginesie - właśnie tę "języki fal" to jest metafora (a piszę to dlatego, bo ostatnio wszelakie niezrozumiałe połączenie słów brane jest za metafore). Oczywiście jest to prosta metafora porównaniowa - parę przykładów - "dzwon spódnicy", "fale zbóż" - ale jest !
Kyo - to oczywiście nie jest zanegowanie Twojej wypowiedzi, tylko akurat dośc wyraźny przykład metafory. Oczywiście do rodziny należą patetyczne metafory typu - "płomień miłości" (brrrrr).
Pozdrawiam.

Opublikowano

Mistrzowska zabawa słowami (zaśnieżona ściana, drewniana rama w kontekście
drwala, oczy w dłoniach), szkoda tylko, że np. te oczy w dłoniach są nieco nieprecyzyjne
w drugim znaczeniu (jak można zakrywać twarz dłońmi, kiedy się robi na drutach?)
Ale można się wszystkiego domyślić i sobie dopowiedzieć:)
Bardzo ekspresyjne 3 środkowe wersy, bardzo plastyczne, patos? - raczej monumentalne
malarstwo.
Pathe - to była przyjemność. Pzdr!:)

  • 3 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @viola arvensis   Czytam ten wiersz jak dziennik modlitwy kogoś, kto nauczył się szukać Boga nie w nadzwyczajności, ale w zwyczajności chwili. I właśnie dlatego trafia głębiej niż niejeden teologiczny traktat. Przepiękny tekst!
    • @Simon Tracy   Czytam jak reportaż z wypadku, a pod koniec okazuje się, że dostaję coś zupełnie innego. I ten ostatni wers narratora - zimny, spokojny, straszny. Świetny tekst! 
    • Kolejny utwór z cyklu "Echo":     Na dno duszy, wędrówka w grób W dole bez skargi zadrzemał Mimo starań, tysięcy prób W echa śnie oniemiał   Szpalerem trupów osaczony W życiu w śmierć przeminął W dwa światy duch skręcony Sen ze snem i jawą zawinął   Nie miłość, nie złość zniweczyła Nie ona winna, nie on Nie on, nie ona wszystko zniszczyła Lecz w śnie niepokoju ton   Nie gniew, a skradziona róża Umarłą duszę zachmurza   Z wdziękiem – gorzka zdrada   Sam ze sobą w grobie gada
    • Błękit pociemniał. Anioły pękate siały planety huczące w krąg w deszcze i grady zdrobnione. Zabierzcie mnie, zabierzcie stąd.   A ludzie tworzyli z ziemi, morza i chmur jakby do nieba schody, jak spęczniałe troską ciała gór na płask rozmiażdżone w groby.   I mówili: to nic, że w śmierć ubrany dziś ten świt, powietrze. Nam jeszcze słońce dusi sny i wiatr się jeszcze o nas trze.   Anioły - w żałobne płomyki świec ucichły, jak ciepło drżących rąk i jak para łez ciepłych milkły. Zabierzcie mnie, zabierzcie stąd.  
    • @Jacek273   Świetnie oddajesz dysocjację -  to poczucie bycia kukłą we własnym życiu. Pytania w cudzysłowach działają jak chór w greckiej tragedii -  obserwują, ale nie pomagają.  Szczególnie poruszający wers -"sztuczny człowiek, z zewnątrz - sztuczny dramat".   Pierwszy etap - wyrzucić telewizję! 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...