Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Apolityczna notka na łóżku oznajmiała:
„Tu spoczywa on oraz implementacja każdej jego myśli.”

Leżał na wznak. Nieprzemyślany.
(Przecież jutro przyjdą ze spółdzielni
spisywać liczniki.) Z ręką wykraczającą
poza pudełko zapałek nie sięgnąl papierosa.
Rześki zapach życia powoli wybiera się na wieś.
Mucha ginie na tle zachodzącego słońca.
Marzenie, o domu we Włoszech
odpoczywa na kanapie. Godność zbudowałaby mur,
gdyby miała cegłę. Osamotnione lustro
tworzy autoportret, zanim punkt widzenia
zupełnie się załamie. Serce szuka miejsca,
gdzie odpoczywają wszystkie niedziele,
a czas marnuje się garściami.
Pewnego dnia wybierzemy się na spacer
po linie i sięgniemy wzrokiem za wzgórze.
Jedynie po to, by przekornie spojrzeć
przez ramię na wnętrze oraz popołudnia
niekończącej się zimy. I nigdy nie zwątpić
w inne pory roku, gdy pokocham
jabłko
kochankę
uśmiech
Ciebie.

Opublikowano

Utwór jest dla mnie bardzo trudny, poczytam jeszcze. Na razie
wiem, że ma klimat i z każdym nowym wersem nabiera w garść
kolejne na wpół wypowiedziane, na wpół uświadomione i przez to
jeszcze potężniejsze emocje.

ps. Ta scena musi się rozgrywać w jednym z pokojów taniego, meksykańskiego motelu.
Zawieszony pod sufitem wiatrak młóci leniwie powietrze, i tak nieruchome od upału.
(sorki, coś mnie wzięło:)
Pzdr!

Opublikowano

Pusto. Dlaczego?
Szkoda, liczyłem na jakieś podpowiedzi:(
Podtrzymuję zdanie z poprzedniego komentarza.
Pozdrawiam, mam nadzieję, że się nie zrazisz
i nie przestaniesz nam przybliżać swojego niezwykłego
świata.

ps. znasz piosenkę Nicka Cave'a "Stranger than kindness"?
Nie wiem, czy się ucieszysz, ale wg mnie to byłoby dobre
uzupełnienie dla tego wiersza. Tak mi się wydaje:)

Opublikowano

Nie lubię słowa "implementacja" - ostatnio nadużywane, szczególnie przez młodych zdolnych.
Wiersz natomiast przyciąga, czytam go po raz kolejny, ale nadal nie do końca rozszyfrowuję ukryte w metaforach myśli. Coś mi się kłębi, parę perełek widzę, ale całości nie potrafię sensownie dopasować. Też liczyłam na pomoc tych bieglejszych w interpretacji cudzych wierszy.
pozdrawiam serdecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @andrew Masz rację, dziękuję :)   @Alicja_Wysocka Tak, bo tu zależało mi bardziej na oddaniu nastroju, stworzeniu pewnego rodzaju lirycznej widokówki, ale takiej, która jednak pozwala spojrzeć trochę głębiej. Dla uspokojenia emocji :)
    • Link do piosenki:     Marzył chłopiec o piosence Marzył chłopiec o panience   Śnił i marzył, i śmierć przyszła Z ciała dusza wyszła Uleciała hen daleko A pod powieką Ciężką jak ołowiu bryła Jeszcze miłość żyła   I przeżyła chłopca I przeżyła świat i Boga I zapłakała: moja droga, Moja droga, moje drogi Niezbadane ich odnogi   Gdzieś się chłopcze włóczył Czegoś się nauczył Za żywota swego I śmierci ciała twego   Gdzieś się błąkał Ile łez wylałeś Nim zrozumiałeś Żeś za życia martwy chodził I w cierpieniu trupim brodził   A chłopiec tak powiada: Toś nie ty mnie tu wiodła Lecz twa złuda podła Czemuś tak mnie okłamała Przecież we mnie trwała I wiara, i nadzieja Czy zabrakło miłości Ach, pożółkły moje kości   A miłość na to: Nie, za dużo miałeś A za mało chciałeś   I wie już chłopiec Gdy śmierć przyszła A z ciała dusza wyszła Kochał, był i żył   I minął świat, minął Bóg Minęło wszystko Została piosenka Został złoty róg Co w serca sięga   Serca z kamienia Budzi ze złudzenia   I panienka zapłakała A miłość wciąż trwała  
    • A przecież możemy mówić sobie prawdę, rozum zabrania, a serce tęskni z niemocy Przecież mogliśmy rozmawiać szczerze nie tasując kart, nie czyszcząc lustra   Nie chowałbym się za roślinami, serialami i wakacjami, z tabletkami, którymi chcę przeżyć nasze rozmowy Nie tasując kart, razem przy ognisku powiedzieć wszystko co przychodzi do głowy   A przecież mogliśmy nie dzielić się na dwa zwalczające obozy, albo faszysta, albo lewak – wybieraj, wciśnij selfie maszerując na wybory i jak łasisz się do jednych czy drugich, piszesz systemowe wersy, byle lodówka oferowała ci z internetowych zdjęć kęsy i nie używaj rymu to nie modne i śmierdzi Częstochową i nie pisz w pierwszej osobie to mogą jedynie wybrani, a najlepiej niech słowa tworzy sztuczna inteligencja, wyśpiewasz je tylko dostając nagrody, pieniądze na ciuchy, żarcie, rozrywkę, podróże, seks, jak będziesz posłuszny wszystko to możesz mieć i możesz nie być robolem Bądź pięknym klasistą Od rasistów wyzywaj biedniejszych Zmieniaj make – up, nie czyść serca, bo na trzeźwo nigdy byś nie łamał pod kimś krzesła, nie czyść serca, bo jeszcze je usłyszysz   A przecież nie musimy tasować kart i różniąc się pięknie omijać lustra i kasyna, by nie rozłączyć serc nawet jak opadną ręce przez chwilową złość, bo nauczyliśmy się wybaczać i wreszcie jesteśmy jak Kiplinga człowiek bez przeszłości i broni, by nie stanąć znów przeciw sobie                            
    • I lodów zwód Oli...   A psy w las, a woda do was, a lwy - SPA.    
    • @vioara stelelor Czytam ten wiersz jak wejście w inny świat. Bardziej w pejzaż i obrzęd niż w bezpośrednie dotknięcie emocji. Czuć w nim Twoje zanurzenie w rumuńskim klimacie, w muzyce, w nocnej magii, w tym półśnie, który tak lubisz budować. Zostały mi pod powieką szczególnie te momenty, gdzie skrzypce zaczynają mówić głosami natury - to bardzo obrazowe i konsekwentnie poprowadzone. Widać wyraźnie, jak bardzo ten świat Cię teraz woła.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...