Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Polaryzujesz odbiorców, Veronique:) Albo się spodoba, albo wcale nie.
Ja nie widzę tutaj szukania oryginalności "na siłę", tym bardziej
"przeintelektualizowania" - taka jest po prostu forma wiersza. Można go
oczywiście napisać prościej, bez takich kontrowersji wokół słownictwa,
no ale przecież on taki właśnie miał być - dziwaczny, pstrokaty i nieco
nawet prowokujący, czy nie? (och, nawet jeśli nadinterpretuję, to i tak
wszyscy raczej zgodzą się z pierwszymi dwoma słowami tego komentarza:)
Pzdr!

Opublikowano

witam wszystkich i uprzejmie dziękuję za odwiedziny
pani Stasiu- miało być nadęcie i cieszę sie ze je widać - a czekałam na baty, :)
Alter Net, Confiteor - nie miało być mądrze ani przeintelektualizowanie tylko - przerysowanie ( jak natura neurotyka ) ale z pewnością popełniłam błąd skoro nie zostało to tak odebrane - nie mniej dziękuję za wizytę i ślad
allena- nie na tym rzecz polega żeby wszystko nazywać po imieniu, dzięki za koment z tej porady jednak nie skorzystam
a.mrozinski- ja lubię czytać 2 a nawet wiecej razy, zawsze można znaleźć coś nowego- dzięki za zajrzenie
Bartosz Wojciechowski- dzięki Ci dobry człowieku, a już myślałam że jest na tyle do kitu że nie można tego odczytać- akurat tego tematu nie da się prościej to dopiero by bym zebrała :))
pozdrawiam i dzięki za rzut oka - w kolorze ?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Świetne! Swego czasu studiowałem np. celtyckie klimaty. Skończyło się wierszem o druidach.   Bardzo lubię takie pisanie, a jak jeszcze jest ładnie zrymowane, to tym bardziej. Poza tym, są tutaj, nie wiem jak to powiedzieć, elementy poetyckiej tajemnicy. Bardzo mi się podoba.
    • To był czas gromu, z niebios uderzony, gdy niebo pękło pod biczem płomieni. Świat stanął nagle, blaskiem oślepiony, w huku uderzeń świt ziemię odmienił. Dąb wyrósł z wiary, porośnięty siłą, na szczytach wzgórz, gdzie srogie wichry gonią. To, co się w lęku przez wieki ukryło, trwa teraz mocno pod Peruna dłonią. Tu nie ma trwogi, co nie jest już męstwem, ani milczenia, co nie brzmi wyrokiem. On karze zdradę i włada zwycięstwem, patrząc na ziemię swym surowym okiem. Niechaj topory lśnią na skraju świata, gdzie sprawiedliwość wykuwa się w huku. On jest tym prawem, co narody splata, cięciwą napiętą na gwiezdnym łuku.   Perun w mitologii słowiańskiej to najwyższy bóg, władca niebios, piorunów, burz, wojny i sprawiedliwości. Jako gromowładca, utożsamiany z siłą i porządkiem, był jednym z najważniejszych bóstw, często przedstawianym z toporem. Jego symbolem był dąb (męskie drzewo życia). Obraz wygenerowany AI  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Często się w ogóle nie myśli o tym że jedno słowo może komuś zrobić dzień :) Tyle razy zdarzyło mi się chcieć powiedzieć komuś coś miłego ale powstrzymywała mnie myśl że przecież to drobnostka, wypowiedzenie słowa nic nie kosztuje, nie sprawia żadnego wysiłku więc dlaczego miałoby być wartościowe? Ten wiersz będzie dla mnie przypomnieniem żeby jednak mówić :)
    • @Gosława Dawno u Ciebie nie byłem. Przepraszam, ale nie mam po prostu kiedy czytać każdego z moich ulubionych autorów. Powiem zaś jedno: ludowości można się od Ciebie uczyć bez końca. Nie znalem legendy, opisanej w wierszu.
    • Bardzo surowy werdykt. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...