taka sobie bajka o celu życia

[zak stanisława]

Po kamieniołomie życia kroczysz wytrwale
z mozołem dzięcioła wykuwasz swój los
syzyfową codzienność przed sobą tocząc
cierpliwie napełniasz dziurawy wciąż trzos

na barkach dźwigasz los tego świata
z klapkami na oczach przed siebie gnasz
na narzekaniu mijają ci lata
-że co z tego życia "ty puchu” masz!

Jak dużo w życiu człowieku ci trzeba
nie ważne co robisz , co masz
i tak sięgnie twoja drabina nieba
gdy Bogu rządy swe zdasz

bajka stara jak 2004 rok

[Ewa_Kos]

nikomu nigdy swych rząd(zy)ów nie oddam
jestem na ziemi i tak zostanie
nawet jak umrę - wszyscy się zlecą
by się mnie pozbyć zarządzą kopanie (grobu)

[zak stanisława]

kiedy cel życia wiedzę przemyca
to jest to najlepszy cel dożycia