Rauty

[jacek_sojan]

Rauty na lnianych obrusach
smaczki na srebrnych widelcach
uśmiechy w octach i kremach
uśmiechy w plastrach plasterkach

krąg sytych przy stole ludzi
ludzi - raków pająków i os
te półmiski i tamte słoiki
to jest pretekst by zgłębić swe dno

ludzi głodnych siebie drapieżnych
i żarłocznych jak żaden zwierz
ledwie zżują kęs chleba - odłożą
by się rzucić z warkotem jak pies

nie wystarczy im żądło i kleszcze
w nch się cały wytęża intelekt
już poczuli twoją wątrobę
gryzą dalej bo lubią gdy ciepłe

nim ostygniesz i chłodem odstraszysz
sforę wilczą i wilkiem się staniesz
zapamiętaj - nie zasiadaj z sytymi do stołu
byś nie został wśród nich kanibalem

[kyo]

w 14 wersie literowke Pan ma, chyba;)
a wiersz wysmienity, bardzo dobrze sie czyta,
ma b.dobry rytm i nie przyczepie sie
do niczego, bardzo lubie takie pisanie

Gratuluje:)

Pozdrawiam

[zak stanisława]

"ledwie zżują kęs chleba - odłożą
by się rzucić z warkotem jak pies" --- na co sie rzucić? na siebie, na jadło, czy to ma być w domyśle?
morał - ja zawsze u ciebie Jacku - przedni!
pozdrawiam ciepło ES

[kalina kowalska]

bardziej moralizatorski niż odkrywczy - ale to tylko moja opinia
osobiście wolę poezję "nazywająco-opisującą" niż wychowawczą

pozdr