Komandarm

[Jaro Sław]

(Pamięci zwycięstw pod Suomussalmi-Raate, Lemetti i innych)

Kiedy zobaczył swoich drogich chłopców
Martwych jak woskowe figury z kromką chleba w ręce

Kiedy skończyły się ostatnie zapasy
Armii skazanej rozkazem głównodowodzącego na głód

Nieuchwytni wrogowie - wszędzie dookoła
A utrzymanie każdej piędzi ziemi - zadaniem
Ze sztuki napisanej dla teatru absurdu

Ubrał świeżo wyprasowaną koszulę
Mundur uszyty przez żydowskiego krawca
W Leningradzie

I poprowadził swoich doborowych chłopców
W jedynym już tylko
Nie strategicznie znaczącym kierunku – do domu.

Szli w śniegu, przebijając się przez pozycje
Obsadzone przez serca bijące miłością do
Tej srogiej i zimnej krainy

I ginęli po kolei w jedyny znany sobie sposób
W lekkim oporządzeniu
Wszyscy
Kupkami po obu stronach drogi
Oficerowie, żołnierze, kanceliści, kobiety…

Pomiędzy nimi, woskowo nieporuszony

Stefan Iwanowicz Kondratiew
Patrzył w niebo
Dumny ze swej
Ostatniej defilady

[Bartosz Wojciechowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Myślę, że to może być niezły kawałek wiersza:) Moich uwag nie bierz za bardzo do siebie,
ale napisałem to, co myślę - możesz wykorzystać lub nie:) Pzdr!

[Jaro Sław]

Głownodowodzący.....
generalnie chodzi o Stalina, ten cały atak na północy był z góry skazany na porażkę jak policzy sie i ilości potrzebnej żywności dla ludzi i koni i porówna z możliwościami zaopatrzenia.....

ta (nie pamietam juz która) dywizja była o tyle inna od inych, że była zadbana i czysta, zupełnie nie podobna do całej reszty sowickich oddziałów, elita z Leningradu i chłopaczki ze szkół wojskowych......

[Bartosz Wojciechowski]

Ja z kolei nie pamiętam teraz tych stopni u ruskich - ale Stalin
był jakimś tam marszałkiem, czy generalissimusem... Od biedy
zawsze można dać "rozkazem batiuszki";) Tak czy siak - głównodowodzący
dla mnie na nie.

A co do tej dywizji, to chyba tym lepiej "malowani". Mnie to się bardziej
podoba.

Pa!

[Jaro Sław]

Zostańmy przy "doborowi", ten mały atrybut godności w tym absurdzie...

już troche pozmieniałem

i pogmeram w tych stopniach, mnie sie na teraz wydaje, że wtedy był co najwyżej Marszałkiem i wyróżniał się od innych właśńie tym "głownozawiadujuszczij" i jesteśmy w okresie wymiany stopni, która odbyła się jakoś przed 1941. Chyba nawet tego komandarma trzeba będzie wymienić, bo to byłby generał, a ten dowodził dywizją... (komdiw).
spokojnie puściłem już pytanko do historyków na zaprzyjaźnionym forum.

[Stefan_Rewiński]

Przypomniałeś mi patosy literatury radzieckiej ze szkoły podstawowej na kresach.

[Jaro Sław]

Właśnie, tak jakoś nie chciało mi sie pisać wprost o bohaterskich finach broniących się, napisałem nie - wprost, taki obrazek wyciętej w pień wyborowej dywizji cieszy ucho i oko....
I ten patos tych czasów, starałem sie odwrócić przeciw nim samym....

i na dnie serducha siedzi taka kropelka - to też Słowianie, szkoda, że ich tak zmarnowano....

[Stefan_Rewiński]

Tak, tyle cmentarzy z chłopakami, tu, na Dolnym Śląsku, też.

[Jaro Sław]

Tylko, że tylko tam na północy ponieśli bezdyskusyjną klęskę....

To tak jak Jalu Kurek i jego siostra Czuszima dostali imiona na "cześć" klęsk w wojnie Rosyjsko Japońskiej.......

Jakoś tak Wojna Zimowa mnie porusza.....

[EWA_SOCHA]

3 sfora dwa pierwsze wersy zaczynające się od A... wywal proszę A z pierwszego...
jeszcze wrócę;
pozdrawiam
eva

[Jaro Sław]

Podobne historie właściwie samobójczych prób wyrwania się z okrążenia się powtarzały na całym wschodnim i północnym obszarze działań, ta konkretna to zatrzymanie i wybicie przebijającego się sztabu 34 brygady pancernej i 18 dywizji, zdumionym Finom ukazał się obraz zabitych 310 oficerów i 120 żołnierzy obsługi sztabu (w tym cztery kobiety) z lekką bronią. Z całego kotła we wschodnim Lemetti wyrwało sie ponad 3600 żołnierzy, większość zginęła, część dostała się do niewoli.

[Bartosz Wojciechowski]

Ja tak tylko przelotem: Jarku, rozumiem twoją dbałość o historyczną
autentyczność, ale ja jestem zdecydowanie za "I poprowadził swoich
malowanych/dzielnych, doborowych chłopców". Ale wiersz jest twój
oczywista:)

[Jaro Sław]

No dobra, też sie nad tym łamałem, swoją drogą to po analizie dostępnych mi informacji, podejrzewam, że Kondratiew (Koropkina sobie wsadziłem roboczo, bo akurat zapomniałem nazwiska, zabawne, bo potem sam o tym zapomniałem i stworzyłem nowego kombryga), i oficerowie ze sztabu 18 dyw. zastosowali taki podstęp, wydali rozkazy dla całej grupy, i licząc na zamieszanie sami chcieli się wymknąć w kierunku 168 dywizji, która miała lączność z zapleczem przesmykiem po lodzie jeziora Ładoga. Mieli o tyle pecha, że natrafili na punkt dowodzenia porucznika Arno, który też wysuppłał ostatnie swoje rezerwy. Skoro tworzył linię obrony na południe od swojej pozycji, to z tego wynika, iż sztab Kondratiewa szedł nie w kierunku domu, bo to byłby południowy wschód (stamtąd zresztą przywędrowali).... Jak to bywało, zginęli na drodze, podczas gdy Finowie zatrzymali ich od czoła, a z boków i tyłu mieli przewagę z powodu o wiele lepszej ruchliwości w warunkach zimowych.

Poszperam jeszce, ale dla wiersza oczywiście nie jest to takie istotne.....

Ten marsz do domu, bardziej by pasował do sytuacji spod Suomussalmi, i tak chodzi o jakąś uniwersalizację. Co zabawniejsze oficerów 44 dywizji dowództwo potraktowano iście po radziecku, o dowódcy słuch zaginął, a dwu innych główniejszych - rozstrzelano.... to rzuca nieco światło na tę samobójczą defiladę, podczas gdy sytuacja militarna nakazywałaby się poddać....
Likwidacja kotła Lemetti to sprawa nieco późniejsza.