Feniks

[Agnieszka_Gruszko]

są chwile
kiedy wraca
cały ból świata
przysiada na przegubie
i z czarnej paszczy
zieje w twarz rozpaczą
która już poznalam

nie zadaje pytań
przecież nawet nie wiem
jak miałam na imię
zanim zgaslo słońce

nie mówi
czeka, czeka
aż otworze oczy
żeby z nich wyczytać
wszystkie moje winy
i szydzić
kiedy nie mam siły płakać

rozedrze ciało na strzepy
w ciemnej, zaplutej uliczce
zliże jęzorem zdrady
ostatni uśmiech z mej twarzy
pożre serce
pochlonie
ostatni błysk światła
zamknięty dotąd
w pokrwawionych ustach


[I]