Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

na szkle

Asiulka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Asiulka

Asiulka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

malujesz na szkle mego życia
najpiękniejsze cienie
każdym oddechem dajesz mi siłę by żyć
słowa twoje rytmem są serca mego
kiedy czuje ciebie obok
wszystko staje się łatwiejsze
znika cały świat zostajesz tylko ty
najpiękniejszy cień na moim szkle

Agnieszka_Czarnecka

Agnieszka_Czarnecka

Opublikowano
Opublikowano

Całą treść tego wiersza można było przedstawić za pomocą metafor. Pani tego nie zrobiła. Dlatego wiersz jest nieco zbyt dosłowny. Nie skłania do refleksji, nie każe się zastanawiać, wszystko jest jasne. Pierwsze dwa wersy są zapowiedzią pięknego utworu. Reszta nieco rozczarowuje. Czyta się dość przyjemnie, ale nie zostaje na dłużej w pamięci.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • brt
      Daj mi — siebie

      Przez brt · Opublikowano

      To kredkami da się temperować inne kredki?
    • brt
      Droga cienia

      Przez brt · Opublikowano

      Szedł drogą cienia  w rytm cierpienia zasłaniał czernią kolory od promieni słońca był odosobniony Szedł cień drogą w mroku  ubrany w czerni otchłań Nie zna słońca i świata w kolorach Zawsze jest z nami czy może jednak nie cień tylko gdy światło oświetla ciebie jego ją ich tych tamtych i mnie  czy cień rzuca cień czy za cieniem też ciągnie się jakiś cień niewidzialny okiem jak ludz kie czy w cieniu cienia może być jakieś życie i szansa by jak róża wyrosła ubrana w sztuķę ciuchem poezja lub obraz  wiersz albo książka  muzyka piosnka  cień przy tobie wytrwale krok za krokiem zmierza jak się pozbyć cienia gdy umierasz to go już nje ma gdy przysypie trumnę ziemia  gdy popioly zapakują w urnę a cień został sam tam i kogo innego stalkuje wiecznie idąc z nim krok za krokiem dzień po dniu cieniu mój  mój prześladowco  czy ty byt swój zawdzięczasz ciemnym mrokom czy to słońca zasługa że jesteś tutaj dzisiaj jak wczoraj jak obyś dożył jutra i przekonał się że żyjesz gdy twój cień jest tutaj jak będzie aż urna aż trumna aż dusza wywedruje z tego opakowania ze skóry    wers który by poruszył by mógł się zdarzyć  zajęty głupotą własną ośmielam się marzyć  czyż marzenia jednak nie są od tego by się nie spełniać by mogły trwać jak nadzieja w nas żywa  choćby dusza martwa  to zdarza się pływać w myślach wśród rzeki miodu i mleka pełnej  bujanie w obłokach zupełnie  i niebieskie migdały jak oczy które na popiół zszarzały z latami  wypalone paczki  papierosów  blizny jak znaczki  karma znajdzie sposób  wypite flaszki kibel zarzygany o czym to ja aha   
    • Achilles_Rasti
      Bez odklepania

      Przez Achilles_Rasti · Opublikowano

      @Nata_Kruk Dzięki. Ten wers miał właśnie nie domykać.
    • Poezja to życie
      Prosto

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Prosto w twoje objęcia  Piękna damo ze zdjęcia! 
    • FaLcorN
      Przypomnij mi…

      Przez FaLcorN · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Kornel to nie Twoja liga, dlatego tracisz czas pod tym wierszem.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...