opowieści z kredensu. chodniki

[janko]

Jasna poszła do wróżki i ona jej opowiedziała
o tych skradzionych chodnikach. "ujrzysz je
przypadkowo, ale on także zniknie bez śladu,
no szlag go trafi."

na podwórko spadały bomby, w ślad za nimi
- szyby, wszystkie co do jednej. leżały w lejach
martwe jak wypasione lochy posypane szkłem.
na szczęście żadna się nie rozerwała.

a jej się udawało. wymienić kanister bimbru
na konserwy, czasem pęto suchej kiełbasy.
trzeba było mieć farta, gdyż proceder
karano konfiskatą albo odsiadką.

zawsze na wierzchu przedzielonego kanistra
złocił się lniany olej. pachniało plackami
dla zmydlenia oczu. w zdezelowanej walizce
tkwiły naparstki, guziki, nici lub tabaka.
- czekaliśmy na cud

i w końcu trafiłam na te chodniki. ( Jasna przeżywa
do dziś, wierzy we wróżki). przeszłam po nich
jak po linie. znałam przecież każdy kolorowy
pasek pocięty własnoręcznie i wklepany w osnowę.

ale wiesz, udałam, że ich nie widzę. po prostu,
nie miały już dla mnie żadnego znaczenia

[Roman Bezet]

"gdyż proceder / karano" - bardzo przeszkadza tej opowieści.
Nie moja bajka (zwłaszcza w tej formie zapisu), ale ciekawe momenty. Ja bym oczywiście ciął ;)
pzdr. b

[Jaro Sław]

wystarczy "karano" złóżmy, że coś nam jeszcze o tej ostatniej wojnie wiadomo, choć rozumiem, że dla coraz młodszych odbiorców ta wiedza nie jest tak dostępna, ale zakładam, to jest założmy, że nie jest tak źle...

[abrakadabra]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

_____________________________________________________________
to propozycja niewielkiego szlifu. wydłużenie wersów, zamiana "liny" na "szyny"
- moim zdaniem bardziej trafnej :-) i pozbycie się "konfiskaty" sugerowanej
przez Pana Bezeta; wystarczajaca informacja jest "mydlenie oczu". podoba mi się
klamra z chodnikami, które tak istotne na początku, że aż warte pójścia do wróżki,
stały się w obliczu sytuacji (wojny) przedmiotem bez znaczenia. bardzo pomysłowo,
mądrze poprowadzony wiersz. oby więcej takich. pozdrawiam.