Oświęcim 2006

[adam sosna]

(Wykorzystałem fragmenty własnego tekstu „Oświęcim”. Rozwinięcia niektórych myśli można znaleźć w tekstach „Droga do”, „Oświęcim” pod adresem www.proza.interklasa.pl ( dział P –strona obecnie 20 )

„Oświęcim. Miasto w Polsce. Miasto jak setki innych. Miasto niedaleko Katowic. Miasto niedaleko Krakowa. Ma niemiecką nazwę – AUSCHWITZ. I ta nazwa jest znana w świecie.
Niestety!
Nie! Nie dlatego, że to nie po Polsku.
Niestety!
Dlatego, że to po Niemiecku.
Ci, którzy mówią, piszą, czy nawet tylko myślą, że Polacy wymyślili masowe zabijanie kłamią w mowie, kłamią w piśmie, kłamią w myśli.
GOTT MIT UNS! O nie! Nie z tymi co zabijają. Zawsze z tymi co niosą życie.”

„Znaleźli się wśród nas tacy co chcieli być „królami naszych sumień”. Jednemu było Hitler, drugiemu Stalin! Gdyby uważali na lekcjach w szkole, może gdyby ich nauczono tych prostych słów polskiego i litewskiego władcy - „nie jestem królem waszych sumień” - nie byłoby architektury z drutu kolczastego, nie byłoby muru berlińskiego. Nie byłoby łaźni gdzie z pryszniców zamiast wody, wydobywa się śmiercionośny gaz! Może gdyby?”

Auschwitz-Birkenau to dla mnie najdziwniejszy kościół świata.
Przeistoczenie.
Wyobraźnia płata mi figla, zamiast szyderczego ARBEIT MACHT FREI – trwa nad wejściem napis NIE ZABIJAJ!

Bramę z napisem NIE ZABIJAJ przekroczył samotnie biały człowiek, mimo wieku energicznie szedł między ponurymi budynkami z czerwonej cegły, by zatrzymać się w miejscu zabijania; postawić tam znicz-płomień – symbol życia. Zostawiał za sobą w budynkach ponure świadectwo racjonalizacji śmierci – stosy okularów, włosów, lalek...
Pochylił głowę przed tablicą mówiącą o okrucieństwie jego rodaków, szepcząc przed podobizną o. Kolbe:
„Sante Maximiliane
ora pro nobis”

Byłem wśród ludzi, między drutami, w czerwcu tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego dziewiątego roku. Słuchałem ciszy wraz z kilkuset tysiącami moich rodaków. Jestem dumny, że tam byłem. Jestem dumny z tej ciszy.

Byłem, duchem, ze wszystkimi, którzy w majowy wieczór dwa tysiące szóstego roku modlili się w najprzeraźliwszym z kościołow.

Tęcza rozpięta Bożą ręką zapraszała do modlitwy.
Była jak brama nakazująca przejście w świat miłosierdzia.

„Kto ocala jedno życie, ocala cały świat”.
Tak mówią bracia Żydzi - mówią prawdę.

Dwa wydarzenia rozdzielone dwudziestoma siedmioma latami mojego życia.
Nie było dane wielu, tak wielu ludziom przeżyć dwudziestu siedmiu lat.
Lat radości, lat cierpień...
Lata odebrane przemocą przez wyznawców filozofii nadczłowieka, filozofii posłuszeństwa, filozofii terroru.
Dwa wydarzenia związane z moim systemem wartości, z kodeksem, któremu staram się być wierny, z ludźmi bieli.
Biel – jest w niektórych kulturach kolorem żałoby.
W mojej kulturze jest znakiem miłości:
panna młoda w zwyczajowo białej sukni ślubuje panu młodemu miłość i wierność od niego odbiera przysięgę miłości i wierności, dziewczynka lub chłopak w białym stroju przystępują do pierwszej komunii i wyznają miłość Bogu.
Gość przybył do mego domu, do Polski.
Dla mnie gość nie wyjechał, wyjechał mój brat.

Dwadzieścia siedem lat – połączyła je tęcza.
Ja wiem – stanął pod ścianą bloku jedenestego, zapalił znicz nie Jan Paweł Wielki, Polak – Benedykt Szestnasty, Niemiec. Potem, już w Birkenau, powtórzył pytanie – „Boże! gdzie wtedy byłeś?” – Benedykt Szestnasty, Niemiec nie Jan Paweł Wielki, Polak.

Odpowiem Benedykcie Szesnasty:
może...
może Bóg wtedy płakał?
może żałował, że nas obdarzył wolną wolą?
Ułomna odpowiedź, ale odpowiedź!

Chrystus na krzyżu zawołał: Eloi, Eloi, lema sabachthani (Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?)

Człowiek w bieli, mój brat – wie – za sprawą jego rodaków, każdy wyciągający pomocną dłoń do skazanych, na podążenie w ich ślady narażał siebie, bliskich.

Ci, którzy o pamięć wołają – błogosławieni!
Ci, którzy o zapominaniu mówią – przeklęci!

Zapomnieć uprzedmiotowienia ludzi? Zapomnieć dowożonych do śmierci? Zapomnieć sortowanych?
Do natychmiastowej zagłady – w prawo. W lewo – do cierpienia, do poniżenia, do hańby, do zagłady...

Będę pamiętał.

Jestem ponad sześćdziesiąt jeden lat później wśród żywych; myślę o tych, którzy nie przeżyli, którzy nie urodzili się.
Wiem jaki napis powinien trwać na tęczy nad Auschwitz-Birkenau – „nie zabijaj - pamiętaj”.

Adam Sosna(2006.05.31)

[Sanestis_Hombre]

Tekst powinien się chyba nazywać Oświęcim rekatywacja albo Et in Auschwitz ego Czytałem poprzednią wersję. Widzę, że dokonałeś aktualizacji faktów. Wiesz ja nie oglądałem pielgrzymki, ale widziałem ten urywek z tęczą i na ludziach to zrobiło wrażenie. Choć ja jestem sceptycznie nastawiony na tego typu zjawiska. Nie doszukuję się w pierwiastka transcendentnego.
Twoje teksty dotyczące Oświęcimia są bardzo osobiste, ponieważ wiele cię łączy z tym miatsem (o ile czegoś nie pomyliłem), więc nie podejmę się oceny. Mogę jedynie napisać, że tekst aż się prosi o solidną polemikę.
Tak, dostaliśmy wolną wolę. Idea Deus absondicus. Doskonale ten temat podejmuje Cz. Miłosz w wierszu Economia divina. Boska pedagogika - za dobre wynagradzać, a za złe karać. Jednak ostatnim punktem tej pedagogiki jest to, iż człowiek dostaje wolną rękę. Nagroda /kara - to pedagogika strachu (Bóg Starotestamentowy). Zniknął Bóg, więc nie ma reguł moralnych. Żyjemy w świecie, w którym obrazy wirtualne są bardziej istotne niż te rzeczywiste. Świat - klisza, obrazek, kolejna projekcja.
Ludziom zabrakło bojaźni bożej. Człowiek nie wierzy w opatrzność.
Ci, którzy są osobami wierzącymi - są politeistami - bożek hipermarket, bożek pieniądz, bożek eros i inni
Tematyka moralna i historyzm są w polskiej literaturze ostatnio pomijane. Większość ludzi twierdzi, że wszystko wie najlepiej i nie można im wskazywać drogi (znak czasów?). Dlatego też Twoje teksty mogą się spotkać z krytyką i oporem. Zresztą każdemu można dziś zarzucić, co się tylko chce.

Zastanawiam się czy nie byłoby dobrze, gdybyś w tym swoim dłuższym tekście, który był w warsztacie, spróbował zmierzyć się z zagadnieniem historii i jej wpływem na współczesnego człowieka.
szacuneczke!!

[adam sosna]

zabawne jest - Ty czytałeś mój tekst, ja Twój

wiem - sam tytuł odstręcza
ale jak sam zauważyłeś - jestem emocjonalnie związany z miejscem
bardzo mocno od 1979 roku
nie zgadzam się, że to reaktywacja
to kontynuacja

co do dopisku:
w warsztacie umieściłem ledwie 1/8 tego co już napisałem
i chyba Twoją radę spełniam

dzięki, że nie uciekłeś przed tytułem tego tekstu

[Sanestis_Hombre]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie chcę wcale zmieniać Twojego tytułu. Tak mnie naszła refleksja. Reaktywacja - przypominanie sobie o czymś przy okazji. Holocaust? Tak. Jak przyjedzie jakaś znana osobistość: Ojciec Święty, jakis prezydent. Jest rocznica. Na codzień Polak jednak żyje swoim życiem i osoby wierzące nie przestrzegają tego, co proponuje im papież. Zresztą to temat rzeka. Natomiast najłatwiej jest atakować i pasożytować na innych. A na pytanie - co ty dziś zrobiłeś dla innych - często odpowiedź brzmi - nie twój zafajdany interes...

[adam sosna]

może pośmiać się z tych, którzy płaczą?

banał!

śmieję się z tych, którzy nie płaczą!