Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Bóg przychodzi chwilą. W Auschwitz
- a może powinienem napisać Oświęcimiu
mea culpa, mea maxima culpa -
Niemiec w białej szacie - nie ma nawet spodni.
Czy mu aby nie zimno? - Ręce złożone.
Pancernik dał się rozbroić. W górze tęcza -
błagam, powstrzymajcie się od interpretacji.

Kilka innych osób. Nie ma po co wymieniać
nazwisk - nieraz całkiem skomplikowanych.

On nie idzie przez szaty, zdobienia, tytuły.
Łza biskupa Kolonii - czysta jak woda kolońska.
Pełna cierpienia - jak kolonia karna.
A podobno to nie on, lecz za niego płakał Angelo Sodano.
Luterańska angielszczyzna - żal nie sili się na dobry akcent.

Natura śpiewu kantora nie tłukła szklanek
stając murem w obronie obozu przed psalmistami.

Tą drogą może tu dojść. A jak może to musi.
Spojrzał w otchłań ciszy. Jakby dostali zaćmienia.
Nieważne. Kamień pomnika to najcieńsza ze ścian.

Błysk fleszy. Obraz urwany. Już się nie widzimy.

Opublikowano

Bóg przychodzi chwilą. W Auschwitz
- a może powinienem napisać Oświęcimiu------nie wiem czy to nie za dużo
mea culpa, mea maxima culpa -----------------a może niepotrzebnie wyznajesz winę?
Niemiec w białej szacie - nie ma nawet spodni.--- to świetne!
Czy mu aby nie zimno? - Ręce złożone.
Pancernik dał się rozbroić. W górze tęcza -
błagam, powstrzymajcie się od interpretacji.

na razie to misie najbardziej widzi.
pozdraw, ES

Opublikowano

przecież ma spodnie.... to nie kameduła z Bielan.....
nie piszcie głupot - co najwyżej nie widac mu spodni.....

poza tym mi sie podoba, wziąłeś się za trudny temat, łatwo by go przepompatycznic, póki co trzymasz się pośroku, tyle, że bez spodni....
;o)

Opublikowano

Nie ma spodni :). Tylko i wyłącznie kalesony.

Wiersz się okazał błędem merytorycznym, spowodowanym pomyłką agencji informacyjnych na świecie. Płaczącym purpuratem nie był Meisner - biskup Kolonii, lecz niezwykle do niego podobny Angelo Sodano, Sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej.

Pzdr, Gaspar.

Opublikowano

Błąd wielki zrobiłem, bo nie słuchałem słów papieża transmitowanych
z Auschwitz, poprzestałem na selekcji dokonanej przez dziennikarzy.
Błąd, mea culpa, jak to sam powyżej napisałeś...
Mam problem ze zrozumieniem przesłania/treści mniej więcej od tego
nieszczęsnego bp Kolonii, wobec tylko domyślam się jakie jest przesłanie.

Ale co chcę tak naprawdę powiedzieć: wiersz staje w opozycji do coraz
głośniejszych chyba komentarzy, że w rzeczywistości Benedykt w Auschwitz
zawiódł, nie skorzystał z szansy dokonania niezwykle mocnej i szczerej
spowiedzi - zarówno jako Niemiec, jak i głowa Kościoła katolickiego,
który tak haniebnie milczał w większości krajów europejskich.

Powtarzam - najpierw słyszałem tylko najważniejsze fragmenty przemówienia,
ostatnio zaś czytałem komentarze, które również dość selektywnie i dla poparcia
swoich tez cytowały papieża. Ale w ich świetle faktycznie mogę zgodzić się
- ważny, cenny i ze wszech miar pożądany gest nie został wykonany.

Co ty na to Gasparze? Pozdrawiam serdecznie.

Opublikowano

A ja słuchałem i było bardzo wyraźnie.....

Tak na marginesie; świat jest dziecinny, ludzie myśla, że przepraszam, jak smarkacz do mamusi załatwia wszystko, Tusk powiedział: "mi słowo przepraszam łatwo przechodzi przez gardło", i czerowny uciekał, jak go mocherowa babcia na schodach przydybała..... i co mi warte takie przepraszam.....

Słowa były mocne, przemyślane i rozsądne.....

tym bardziej człowiek wykształcony i parający się językiem - powinien odczytać całość wypowiedzi i całość symbolu od wejścia przez bramę do ostatniego akcentu, a ci jak dzieci:

było przepraszam czy nie było? Dizennikarze to dzieci, politycy.... echhh....

Było, jak kto nie usłyszał to głuchy, albo niekumaty....

;o)

Opublikowano

Co do bpa Kolonii to już napisałem - okazało się, że to był podobny do niego Angelo Sodano, papieski Sekretarz Stanu. Chodzi o widoczne w jego oczach łzy po wizycie z papieżem w Auschwitz.

"Luterańska angielszczyzna - żal nie sili się na dobry akcent" - przywódca polskich luteranów, bp Janusz Jagucki zmówił modlitwę po angielsku, ale z okropnym akcentem.

"Natura śpiewu kantora nie tłukła szklanek/stając murem w obronie obozu przed psalmistami" - żydowski kantor śpiewał pięknie, w przeciwieństwie do polskich psalmistów (a szczególnie psalmistki), którzy omal nie potłukli szklanek wysokością śpiewu.

Pzdr, Gaspar.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach

  • Popularne aktualnie



×
×
  • Dodaj nową pozycję...