Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Miłko - tytuł zdaje się lepszy bez tego nawiasu - bo inaczej wychodzi "senna" jako ona, a w treści jest, że wstaje. A powinno byc własnie "senna miniatura" - i wtedy jest dobrze.
I teraz treśc - 6 słów o podziale i nie zrozumieniu, niedopasowaniu. Pytanie zostaje bez odpowiedzi z tamtej, drugiej strony, co już jest wymowne, odpowiedź podmiotu wskazuje na rzeczywistośc - wstaje (opozycja do kładziesz się w domysle) po to, by snic, tutaj znowu paradoks. Hm...
ale nie mogę uczciwie napisac, że to piękna miniaturka. Dlaczego - mam wrażenie, że brak ornamentyki słów zbliżających do tej kategorii. Co zatem zostaje - zastanowienie się :)
Pozdrawiam.

Opublikowano

le mal - dzięki moja wierna czytelniczko :))))

M. Krzywak - fakt, masz rację z tym tytułem, ale teraz już nic z tym nie zrobię; wiesz, w sumie sama zastanawiałam się pod co podczepić te moje przemyślenia i spostrzeżenia, co zresztą zauważył także Bartosz. Czy do haiku? Hmmm, w zasadzie nie jestem w temacie haiku i nie mam pewności czy to 'coś' spełniałoby kryteria formy haiku /kiedyś czytałam o zasadach pisania haiku ale gdzieś mi to z czasem umknęło/. W każdym bądź radzie dzięki, że chociaż zastanawia, pozdr./V.

dzie wuszka - a kałuża taka, że czasem ciennnszko przeskoczyć, by nie wpaść :) buziole/V.

Bartosz Wojciechowski - jw dla Michała, gdybyś jednak miał coś o zasadach i kryteriach pisania haiku - uśmiecham się do ciebie :)) Dzięki/V.

Stefan Rewiński - Stefciu, Tobie to ciągle mało :)))

Mag Ost - pociągająca przestrzeń, czasem jednak trza uważać, by się samemu nie pogubić :)) pozdr./V.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma   Bardzo dziękuję!    Dziękuję za ten komentarz – i za przypomnienie, że zanikanie to nie koniec. Czasem piszę, żeby to sobie właśnie uświadomić. Te wiersze o depresji - to przypomnienie o tej chorobie, wcale nie takiej rzadkiej, jakby się wydawało. A dziś jest szczególna okazja.  Pozdrawiam. 
    • @iwonaroma   To bardzo miłe słowa, dziękuję! Choć z "krytyczką to naprawdę przesada"  – nie czuję się krytyczką, raczej uważną czytelniczką, która czasem powie głośno to, co myśli. Może właśnie dlatego, że sama piszę, wiem, jak bardzo słowa mogą dotknąć, więc staram się być pozytywnie nastawiona do każdej osoby piszącej.  A sodówka? Zdecydowanie nie w moim przypadku - zbyt dobrze wiem, ile mi jeszcze brakuje, żeby cokolwiek uderzało mi do głowy. :)  Pozdrawiam ciepło! :))) 
    • I wyżyłował, a woły żywi.   Zarzyna barany na rabany zraz.   A tyranizowała: mała wozi naryta.   Ikar wyłudza: gaz duły wraki.   Ibo rad uciska, maksi cuda robi.   A da popalić, i lap opada.            
    • Rzeczywiście, wszyscy borykamy się ze zdejmowaniem z siebie cienia i oswajaniem własnego zanikania.  Dobrą nowiną jest to, że to nie koniec, bo światło jest nieskończone a my jego iskierkami :) Oczywiście, trzeba dotrzeć, a po drodze krzaki :(
    • @Gosława   Budujesz niezwykle sugestywną przestrzeń wewnętrzną - miejsce, w którym łzy rzeczywiście mają swoje „koryto sięgające serca”. Obrazy są tu gęste, momentami surowe, a jednocześnie bardzo plastyczne.  Szczególnie poruszające są wersy o zaplataniu rąk „by było bezpieczniej” oraz o zapamiętywaniu kamieni raniących stopy. To piękna metafora czujności, która rodzi się z doświadczenia. Podmiot liryczny nie ucieka od bólu - przeciwnie, oswaja go, zapisuje w pamięci, jakby każde zranienie było elementem budowania tożsamości. Ciekawy jest również kontrast między kruchością ciała („szmaty”, „stare ciało”) a obrazem odrodzenia „niczym pestki wyplute z ziemi”. Koniec niesie w sobie cichą obietnicę transformacji. Wiersz nie podaje emocji wprost, ale pozwala je odczuć poprzez metaforę.  Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...