świt

[Emilia Lorche]

Wschód ogryza nocy czarny owoc,
jak jagodę bez pestek.
Chwyta w rozchylone usta
ostatnie krople księżycowego soku.
Prowadzisz mnie.
Nie wiem dokąd i po co.
Jeszcze tych świtów przy tobie
nie znam i nie rozumiem.

Mówisz - Za chwilę onym niebem obłym
dzień się stanie świetlisty.
Nas smakiem słodu otuli.
Napoi rosą, jak łąki.
I wierzę.
Chłonę drżenia by nic nie uronić.
Nie utracić ni chwili...
-z tych świtów, których nie umiem.

[jacek_sojan]

BEZ 2-3-4 wersu w pierwszej strofie, bo przegadane /te rozchylone usta jak z Mniszkówny/;
w drugiej te "one" fatalnie się czyta, 3 wers ze "słodem" żle robi na żołądek /cały - precz!/; to samo z 4-5-6 wersem /ach! ta rosa! ta łąka!i te drżenia!/ - to kiczowate, po prostu!
Zrobić krócej, aby sensowniej i stylowo;
pozdrawiam; J.S

[Jaro Sław]

Kiedy te rozchylone usta, to taki dodatek erotyczny, pozwól ne ten element, jakże kobiecy.

:o)