Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

szłam za moim snem,boso
wmieszałam się w wyobraźni mgłę
realia wytasowały marzenia
nie widząc
jak bardzo brak
daje znaki

obraz rozmazanych nadzieji
zanikł
gdzieś pod poduszką
gubię się w talii myśli
łamiąc następne
miłości przykazanie

szlochem wyrwana
z szalonych
obięć niepewności pytam
czyż nie prościej obudzić się
wylaną na ławę kawą?

Opublikowano

Motyw karciany - ciekawy i konsekwentnie prowadzony.
raczej "mgłę wyobraźni"

zrób z tym dzwonkiem coś, bo poszerzysz krąg "docelowy", niby każdy był w szkole, ale cóż jest takiego ważnego w przeżyciach nastolatków, an to samo do w intersubiektywnie komunikowalnym doświadczeniu ludzkim, pozwól więc i mnie (i innym) się zdentyfikować z tym sennym tasowaniem....

I mieas w szufladce: "z pamiętniczka pensjonarki" staniesz w równoprawnym szeregu doświadczeń człowieczje egzystencji, gdzie wiek nie gra takiej roli tylko umiejetność reflekcji nad przeżyciami (na przykład, bo to jeszcze całego spectrum nie wyczerpuje)....

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Witaj  - lubię takie wiersze - czyta się je z przyjemnością -                                                                                                         Pzdr.                                                     
    • Witaj - ci co piszą wiersze mają serca które rozumieją co to jest poezja - udany wiersz -                                                                                                                                                       Pzdr.
    • Witaj - tylko pochwalić mi wypada -                                                                     Pzdr.
    • Ta rzeka szumi już tysiąc lat Nad jej brzegiem Spotykają się wszyscy wędrowcy. Wszyscy żyją jej życiem, Śledzą jej toń. Ona wciąż prze naprzód niewzruszona prośbami. Nikt nie wie skąd się wzięła, czy jest wieczna. Czekają aż przeminie. Codziennie palą ogniska grzeją przemarznięte ręce. Codziennie spoglądają na drugi brzeg na którym jest ciągle lato. Tak czekają już tysiąc lat. Mogiły tych co nie dożyli porastają trawą. Wielu próbowało odejść, ale wrócili wszyscy. Kto raz ją ujrzał nie potrafi zapomnieć. Czasami gdy z przeciwnego brzegu powieje wiatr, przyniesie woń ambry, słoneczną poświatę. Kiedy czarowne dźwięki rozbudzą ciszę podnoszą się zarośnięte twarze. W obłąkanych oczach pojawia się uśmiech. Ci co zapomnieli znów pamiętają po co tu przyszli. Co wieczór niebo osnuwa się dymem ciszę zakłóca pieśń ,skarga. Jak wilk do księżyca żali się człowiek. Nad ranem snują się po brzegu. Kopią mogiły tym co odeszli nocą. Spoglądają na tych co właśnie nadchodzą aby przekroczyć rzekę. Nie odradzają ,nie mogą. Nie chcą zostać tu sami. Próbowali zbudować most. Czekaja na pomoc z tamtego brzegu, Czekają na śmierć.  
    • Witaj - Jeśli miłość ma ostatnie słowo – pozwól, Boże, utkać z niej nowe jutro. - piękna prośba - wiersz też na tak -                                                                                                            Pzdr.słonecznie. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...