Deszczowy spacer (jeśli lubisz deszcz)

[Jaro Sław]

Mokną latarnie i mokną dorożki
Drzewa nabrzmiały wilgotnym dżdżem
Spęczniały krzewy i szarość nieba
Skraj dali przygniotła deszczowym snem

Tak krok za krokiem
W takt kropli jak nut
Zlanych w sonatę pejzażem szerokim
Kiedy deszcz tańczy
Spłoszony ucieka spod stóp
O czym mówimy i myślimy o kim?

Co śpiewa, co współgra
Gdzieś tam w głębi ducha
Co kroplę o kroplę
Każe chłonąć słuchać

Co każe szukać latarni w kałużach
Co widzą oczy gdy powieki zmruża
Ciężar kropel a światła w oddali
Obite o mury
Miasto zdają kołysać
I gubić kontury...

Czuć wiatr we włosach
Co twarz opływa oddechem
śladem wspomnień
Obudzonych myśli echem

Na włosy deszcz
Na myśli deszcz
Na miasto deszcz
Na serca deszcz

Szeleści deszcz, szaleje wiatr
Co w dumne serca zapomnienie wkradł
Ten sen na jawie, co wieczornym dżdżem
Ukoił umysł czarującym snem...

[Jaro Sław]

Czasami tak myślę, że urodziłem sie którąś epokę za późno....

;o)

[anais]

ten wiersz wydaje się b. malarski, nasycony dżwiękami, obrazami, ciekawe jak można zmyslami oddać stan uczuć,,

[Anna Maria K.]

A ja też mam takie uczucie, i to od dziecka!
Jak dobrze, że nie tylko ja mam takie dziwne myśli ;)

pzdr.

[zak stanisława]

he he , a nie zdaje sie wam, że wyprzedzacie swą epokę?że nikt tu was nie rozumie, że mówicie innym jezykiem? no cóż tak mają poeci
pozdrawiam

[Jaro Sław]

ale to wyprzedzanie epoki....już było, ciągle sie powtarza....
najzabawniejsze, jak "wynalazki" następnej epoki powtarzają pomysły poprzednich....