Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Oddałam ci swój wstyd - nie dziewiczy
Wstyd lat samotnych
Nocy niecierpliwych
Gdzie prześcieradło paliło wspomnieniem
Ulgi nie przynosiły
Sny

Oddałam ci siebie
Bezwstydne marzenia moje
Opleć mnie nogami
Wspinaj się po mnie
Jak winorośl wspina sie ku słońcu

Przyciskam ciało do ciała
Lgnę ustami
Pocałunki sypią się jak grad
Serce trzepocze jak ptak w klatce
Twoje ramiona klatka rozkoszy

I czuję, że ścigam się z wiatrem
I gnam ku niebu
Rękami gwiazd dotykam
Te gwiazdy to ty
Sny to ty
Mój wstydzie nie dziewiczy

Kochaj mnie tak po wieczność

Opublikowano

Wybacz, znów nie mam czasu, żeby solidnie nad nim
popracować i poddać ci jakieś konkretne nowe rozwiązania.
A więc ponownie ogólniki:)

Jeżeli powrót w ostatniej strofce do słów "sny" oraz "wstyd"
jest zamierzony, to dostrzegam w tym wierszu ciekawy zamysł,
niestety zrealizowany z niewystarczającą konsekwencją.
Byłby to dość intrygujący (pomijając na razie wszelkie uwagi
dot. warsztatu i języka poetyckiego) wiersz o jakiejś uzależniającej,
a nieosiągalnej miłości, o wewnętrznym dramacie jaki ta miłość
przyniosła, ale przede wszystkim o wstydzie - moim zdaniem peel
wstydzi się tego , co ta miłość z niego zrobiła, a zrobiła niewolnika. Niewolnika
czego? Tu mamy pole do dodatkowej interpretacji. Wg mnie
postać kochanka jest już tylko projekcją wewnętrznych marzeń peela,
a tytuł staje się wówczas zgrabną, choć fałszywą przykrywką dla prawdziwej,
przewrotnej natury wiersza.

Jeżeli nie jest to błędna interpretacja, lub nadinterpretacja, uważam
twój pomysł, Rose, za niezwykle ciekawy. Muszę też powiedziec,
że sama treść też nie jest chyba aż tak kiepska, skoro potrafi choć
jednego czytelnika sprowadzic na takie meandry interpretacji:)

Ale powtarzam to po raz drugi - sam nie wiem dlaczego mam do ciebie
tyle cierpliwości;), inni znów mogą przejść bokiem. Dlaczego? Otóż
i tym razem przekroczyłaś (choć już w znacznie mniejszym stopniu)
granicę dopuszczalnej oczywistości sformułowań i trywialności skojarzeń.
Używasz języka liryki, a jest on niezwykle czuły na wszelkie "dopowiedzenia"
- pisząc lirycznie, przy nawet niewielkiej dozie nieumiejętności najłatwiej
jest popaść w banał, wiem to z autopsji. Dlatego najlepiej byłoby "podrasować"
jeszcze ten obraz aktu miłosnego, tak by był on mniej dosłowny, a mimo wszystko
wzbudzał jednoznaczne skojarzenia. To trudne, ale nie niemożliwe.

Sens tego, o co mi chodzi widać w ostatnich dwu wersach - odbieram je jako
b. ważne dla całego utworu; ale nie można pisać "Kochaj mnie tak po wieczność",
nie narażając się na (słuszne!) zarzuty o patetyzm i banał. I podobnie jest
niestety w większości pozostałych wersów

Uff. Ładne mi "ogólniki" wyszły, niech to! :)
Spadam. Powodzenia!

Opublikowano

Bartoszu dziekuję! To nic, że nie masz czasu, to nic, że ogólniki, ale za to jakie ogólniki! Powtórzenie słów wstyd i sny jest rzeczywiście zamierzone! Wiersz nie mówi o uzależniającej, niewolniczej miłości. Mówi o miłości fizycznej, o długim oczekiwaniu na tę miłość i zatraceniu się w niej, kiedy już przyszła. Jednak słaby ze mnie "wierszokleta" jeśli czytający nie jest w stanie odczytać moich intencji! Chacha! No właśnie - skąd ta cierpliwość!
Pozdrawiam!

Opublikowano

A zatem klasyczna nadinterpretacja (muszę ci się przyznać,
że kocham nadinterpretować!:) W sumie szkoda, bo to tylko
potwierdza moje zarzuty - wiersz jest zbyt przewidywalny,
zwroty w większości nieznośnie oklepane. No niestety.

Z drugiej strony podtrzymuję zdanie, że główną przeszkodą
na drodze do pisania udanych wierszy jest dla ciebie właśnie
wciąż zbyt "płytka" (bez urazy) refleksyjność oraz widoczna gołym
okiem schematyczność w prowadzeniu samego wiersza, treści tegoż
wiersza czy przesłania-przekazu. Twoje wiersze póki co niczym nie
zaskakują, nie dodają nic nowego.

Ich zaletą jest bez wątpienia autentyzm i szczerość, a przede wszystkim
- nie waham się tego powiedzieć - znamiona dużego talentu w operowaniu
samym językiem (twoje teksty czyta się płynnie, a słowa
w nich używane są po prostu eleganckie).

Pogłębij przemyślenia, daj refleksji błysk, a samym wierszom moc. Wypracuj,
powtarzam - wypracuj dla nich oryginalność! "Wypracować" to w poezji znaczy
po wielu nieudanych próbach wybić się w wierszu na nowy tok myślenia i kojarzenia,
obudzić w wyobraźni to coś, co z pewnością tam drzemie. Pomóc ci w tym może przede
wszystkim cierpliwość do samej siebie, wytrwałość i spokojne, nie zachłanne
poznawanie dorobku największych mistrzów.
Kibicuję niezmiennie, i wiem, że nie jesteś daleko od sukcesu:)

ps. Co do frekwencji pod twoimi wierszami, to wcale nie musi ona świadczyć
o ich niskim poziomie. Moim zdaniem, bardziej świadczy o ich "średnim" poziomie
- jak na razie wiekszość czytelników po prostu pozostawiają one obojętnymi (wiersze
naprawdę złe cieszą się zazwyczaj znacznie większą "popularnością";) Mając do wyboru załamkę z tego powodu, a z drugiej strony motywację co pisania lepiej - ostatecznie
wybrałbym to drugie:)
Pozdrawiam serdecznie!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   24 czerwca 2023

       

        Przeżyłam. Myślałam, że umrę, ale przeżyłam. Gdyby mama nie trzymała mnie za rękę, byłabym pewna, że już jestem martwa.

        Kiedy ratownicy weszli do domu, wszystko wydawało się snem. Głosy się rozlewały. Z ledwością podnosiłam powieki. Czułam spalony szpinak, który gotowałam chwilę wcześniej. Pytali mnie, co brałam. Nie byłam w stanie im powiedzieć. Język mi spuchł, a ciało zesztywniało. Na noszach znosili mnie do karetki. To był trzeci raz, jak jechałam karetką, ale pierwszy na sygnałach.

        Na SORze odzyskałam mowę. 

        - Fenibut - powiedziałam lekarzom.

        Do tej pory mnie trochę bawi, że musiałam im tłumaczyć, co to jest. Znalazłam to gdzieś w internecie. Pisali, że to sowiecki lek uspokajający, neuroprzekaźnik receptorów GABA. Miał działać jak pregabalina. UWIELBIAM pregabalinę. To prawie jak alkohol, ale jest lepsza. Nie chodzi się po niej na skos i nie sepleni jak kaleka.  

        Chyba powinnam się przedstawić. Cześć, jestem Laura, a to jest mój dziennik. Mam dwadzieścia lat i jedyne osiągnięcie na moim koncie to wygranie konkursu recytatorskiego w pierwszej klasie liceum. Jestem ćpunką. Ale nie taką zwykłą, co bierze wszystko jak leci. Nie, ja lubię wiedzieć. O wszystkim, co biorę, czytam. Wiem, jak co działa, z czego jest zbudowane i jakie są konsekwencje ćpania tego. To ważna wiedza, gdyby coś poszło nie tak (wczoraj poszło k o s m i c z n i e źle). Szkoda, że nigdy nie byłam dobra z chemii. Tak to bym poszła na studia. Może w przyszłości stałabym się drugą Lori Arnold albo Walterem White’em. W sumie mogłabym iść na ASP, tyle że ciotki mi powtarzały, że po tym to tylko malowanie portretów na Krupówkach.

        Nie wiem, czy ktokolwiek poza mną przeczyta ten dziennik, ale jeśli tak - niech uczy się na moich błędach. Narkotyki to ścierwo, a ja zrozumiałam to za późno. Teraz leżę w psychiatryku i wątpię, że szybko mnie wypuszczą. 

        Zadomowiłam się na oddziale. Nie jest najgorzej. Pielęgniarki są miłe, uśmiechają się do mnie, kiedy przychodzę po papierosa. Nie możemy ich trzymać przy sobie, wydzielają nam po jednym co godzinę i to jest najbardziej przejebane. Jedzenie też mają dobre, nie to, co na innych oddziałach. Kiedy leżałam na nefrologii, dawali same pomyje.

        Miałam w planach przespać cały pobyt tutaj i obudzić się, gdy odejdą głody. Staram się nie myśleć o kreskach i blantach, ale one same do mnie przychodzą. I Dawid nie pomaga. Jeszcze trzy dni temu piliśmy razem wódkę, a teraz jest tu razem ze mną, bo pomieszał perazynę z alkoholem i fetą. Twierdzi, że ledwo go odratowali, ale ja wiem, że buja. Mógł co najwyżej dostać niewydolności wątroby. A zamknęli go, bo jest po prostu pieprznięty.

        Przed chwilą wołali na leki. Teraz papieros. Dają mi te same tabletki, co przepisał mi psychiatra, tylko dawkę zwiększyli. Przyjmuję to z ulgą, bo będzie się lepiej spało. 

        Kończy się pierwszy dzień mojej trzeźwości. To przerażające. Odkąd pamiętam, jestem na haju. Zawsze załatwię sobie pieniądze. Jeśli nie biorę od mamy, to daje mi babcia. Do tej pory nie wiedziały, na co wydaję. Żle, że się dowiedziały. Nie, nie mogę tak myśleć. Przecież chcę z tego wyjść. Kurwa, Laura, tak będzie dla ciebie lepiej, zrozum to wreszcie!

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...