Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

grzęznę w nie pozamiatanym dzisiaj
nadzieja gra marsza
szukam
jutra

plusy zmysłów rozmywają obrazy
na wierzbach majaczą
zielone nieprawdy
przed szeregami
łokcie

chochoły stereo i w kolorze
piszą instrukcje jak być
tęcza biała
szaro

jestem wolny

Opublikowano

Przeczytałam i w odpowiedzi dla ''jestem wolny'' chciałam napisać
...no nie tak zaraz p. Stefanie! ale skoro na zakończeniu samemu można
dodać - (?) to zmienia postać rzeczy i wtedy nawet dla mnie w wierszu
pojawiło się wiele sensownych prawd.Pozdrawiam serdecznie EK

Opublikowano

Sięgaj gdzie wzrok nie sięga :)
No, wyspindrałem się na te szczyty, a wiersz - na minu bardzo dobry, albo na plus dobry-trzy wersy mnie gryzą, a które ? A nie napisze... W końcu sierpień tuż tuż :)
Pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dzięki p. Ewo, chciałem postawić ten znak zapytania, ale zobaczyłem takich, którym jest fajnie i w mizerii. Pozdrawiam, Stefan.
Pani Ewo, zapomniałem podziękować za znalezienie sensownych prawd, czegoż mozna więcej chciec od paru słów, ukłony, Stefan.
Opublikowano

Jak pisał Różewicz trochu jest na świecie niepotrzebnych, tak sobie myślę czy ta biała tęcza to nie dla nich właśnie stworzona.

P.S. ( tak z innej beczki)
Człowiek jak pobędzie już chwilę na orgu
to łapie jak to się wszystko kręci, czasem się nie chce
adorować przykrych poetów co im pani w podstawówce
powiedzała, że ładnie piszą. Dlatego teraz komentuje tylko
te wiersze, które mają coś do powiedzenia, precz z popularnością zdobytą
lizaniem nowicjuszom tyłków.

Pozdrawiam
Jimmy Jordan

Opublikowano

A mówią, że to kobiety sa przewrotne i niezdecydowane... czyżby rozstaje dróg i dylemat, która lepsza? A może rachunek sumienia? Nie poznaję Cię, Stefanie - zaskoczyłeś mnie plusowo, ostatnio jakbyś zmienił styl /mylę się?
a ta tęcza-no przecież poszukiwana...
pozdrawiam z rana/V.

  • 2 lata później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • podnoszę z ziemi  krągłą butelkę coca coli    nie miałem z tobą  żadnego uniesienia  już od roku    lody puściły  dziś jestem na medal nie słodzę       
    • @piąteprzezdziesiąteDziękuję :)
    • @piąteprzezdziesiąte Twoja wypowiedź to już prawie wiersz ;) dziękuję, zawłaszcza to z synestezją mi się spodobało - dokształciłem się ;)
    • Jeże się jeżą. A pan? Ja też się jeżę. Popatrzyła i odparła: nie wierzę.   Od kiedy patrzę — włos się we mnie jeży, jak gdyby tłum jeży ulicą bieży.   Od kiedy tor w Jeżowie już leży, w Makowie pozbyli się jeży.   Skróci się teraz kolejka do Maka w Makowie…   Od kiedy stacja powstała w Jeżowie, jeże mają tam stania zakaz.   Stoją teraz na straży dwa jeże, którym nie chciało się jeżyć do Maka.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Rzekuń przed pierwszą wojną   Irenka z Rzekunia    Pochodzę z biednych, ale głęboko religijnych Kurpiów, z okolic Rzekunia. Było nas czworo w domu: ja, moja młodsza siostra Danka oraz dwóch braci – Mietek i Jerzyk. Nasz najstarszy brat, Irek, wpadł pod pociąg i zmarł w dzieciństwie. To po nim dostałam imię Irenka. Matka na starość uciekała z domu i próbowała dojść na piechotę pod Ostrołękę. Miała samotne życie oraz trudny i nieprzyjemny charakter. Taka była Bronka. Nic dodać, nic ująć.   Mietek był światowcem i ulubieńcem rodziców. Ukończył dobre studia na kierunku elektryka, realizował poważne projekty na szeroką skalę i ostatecznie wyjechał do Stanów, by pracować dla Forda.   Z kolei Jerzyk słuchał matki i chciał przejąć rodzinne włości. Kiedy jednak zakochał się w dziewczynie, matka nie poparła tego związku. Jerzyk podupadł. Gdy zabroniła mu dostarczania obowiązkowych dostaw dla komunistów ("nie ma mowy, nie jesteśmy chłopami, nie płaciliśmy nikomu danin"), kilkukrotnie został przez nich dotkliwie pobity. Była to kropla, która przelała czarę goryczy. Nie chcę rozwijać tego wątku zbyt głęboko, by nie wyrządzić sobie szkody. Lata pięćdziesiąte bis mamy także dzisiaj.   W trudnych czasach ratowało nas to, że z Danusią byłyśmy ze sobą bardzo blisko. Razem poszłyśmy do Studium Nauczycielskiego. Ja skończyłam historię, a Danka nauczanie początkowe. Życie umilały nam słodycze, bo tata, który był kolejarzem, miał dużo kartek na  wyroby czekoladowe, więc kupował nam kruszony blok.   Tak przetrwałam okres okołowojenny i założyłam rodzinę z Jerzym. Jeździliśmy od miasta do miasta na Warmii i Mazurach, walcząc jako nauczyciele z analfabetyzmem. Życie było wtedy niezwykle ciężkie. Wynajmowaliśmy izby w wiejskich chatach, początkowo bez elektryfikacji i bieżącej wody. Uczyliśmy tak, jak to pokazywano na dawnych filmach – wbrew temu, co twierdzą niektórzy zagorzali konserwatyści, nie wszystko było wtedy kłamstwem.   To były czasy naszej młodości. Chodziliśmy na ryby, jeździliśmy na motorach, a Jurek w plenerze szkicował. Z rana zabieraliśmy termos z kawą zbożową, kanapki z jajecznicą i ruszaliśmy w drogę. Dla niektórych to były znienawidzone lata pięćdziesiąte i jest w tym sporo racji, ale po co po raz kolejny lać wodę na młyn?
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...