wnętrze pana X [dramat pana X]

[Sceptic]

lśniąca smuga noża powoli otwiera
przed światem zewnętrznym
wnętrze pana X

kurtyna powłok brzusznych unosi się
obnażając dramat godzien wieszcza
zawiłości fabuły jelita cienkiego
zawiązana w dwunastu aktach
pełna węzłów gordyjskich
dezintegrująca trzy klasyczne jedności
pana X jego skórę jego trzewia

tragizm pana X polega tutaj na
zawiedzionej nadziei
na odnalezienie w swoim wnętrzu
mitycznego czegoś więcej
złotego runa czy choćby nici ariadny
(choć sznury jelit okazały się wyjątkowo mocne)

desperackie próby wzbogacenia wnętrza
spełzają na niczym -
wobec pulsującej krwią i limfą miazgi
bezsilni są wszyscy dekoratorzy wnętrz

tuż przed końcem dramatu pan X dowiaduje się
że nie jest wcale człowiekiem wielkiego serca
jego serce jest tylko małą tykającą pompką
kiedy wsuwa rękę odpowiednio głęboko
dosięga istoty rzeczy

gdy wnętrze pana X zostało już
całkowicie uzewnętrznione
pan X czuje się zawstydzony
własnym człowieczeństwem

kurtyna opada słychać jeszcze szum
kosmków jelitowych
chłonących treść najwyższą

[kyo]

hm, no ciekawie i to bardzo, ale sie jednak zniesmaczylem "złotym runem" - to jakby zywcem z Herberta sciagniete, no i Pan X. ale chyba rozumiem, ze taki zamysl byl - to jakis cykl wierszy? - jestem swiezy na forum wiec moge nie wiedziec o co cho;)

i jeszcze jedno, czy Pan X proboje dorownac pierwowzorowi herbertowskiemu? bardzo to podobne, bardzo;)

"tragizm pana X polega tutaj na
zawiedzionej nadziei"
"gdy wnętrze pana X zostało już
całkowicie uzewnętrznione
pan X czuje się zawstydzony
własnym człowieczeństwem"

podoba mi sie ta gra z Herbertem - a moze sie myle?

pozdrawiam cieplo:)

[Jaro Sław]

Jak by co, to jednak taka anty-gra....

Herbertowski Pan, chciał coś ocalić i miał poczucie wartości, a ten nie ma nic....

I dlatego jest to jakaś wartość...

Anty-gra, o anty-poecie, w konfrontacji z anty-poezją, i jako taki dość dobry obraz tego, co się z poezją stało, jak tych kilku ostatnich odeszło.....

I dlatego się ten pan X broni.......
Itroche demaskuje.....

Trochę, bo antypoezja stała się dziś modą na poezję.... smutne, ale jakoś nikt nie płacze, poza nielicznymi....