Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

słowem

Michał Domagalski
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Michał Domagalski

Michał Domagalski

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

twoi wyznawcy wytrwali to
twoje trwanie negujący
twardo w tych tezach jesteś który

bywasz odciąć od ciebie lekko
brzytwą miękką myśli się umieć
nie potrafią słowo przywraca

niebyty nieżywych wertykal
nie horyzontalnie nadaje
błędny jednością ciężarnym ruch

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

co to za jakaś mowa !
w kategorii: waga cieżka
ten twór nie do pokonania

pozdr.

Espena_Sway

Espena_Sway

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ciekawe gdzie Ty to zauważyłeś. a o tym, że tekstu po prostu nie analizowałeś najlepiej świadczy "jakaś"...

Pozdrawiam!

jakaś w tym wypadku podkreśla to, że tekst
nie jest najlepszy. mylisz się, bo jeśli nie analizuję
tekstu, to w ogóle komenta nie piszę.

zdrówka one more time :)
Nicholas Urfe

Nicholas Urfe

Opublikowano
Opublikowano

witam.
autor musis sobie chyba przypomniec do czego sluza przerzutnie bo na pewno nie do gmawania na sle tekstu, jednakze, nawet wolno czytajac powstaje efekt gubienia podmiotu co w pewnym momencie rodzi pytanie o ch.j Autorowi chodzilo.nie prosze o u doslownosc ale o logicznosc gramayczna pzynajmniej.np.

"...twardo w tych tezach jesteś który

bywasz odciąć od ciebie lekko
brzytwą miękką myśli się umieć"

Pozdrawiam

  • 3 tygodnie później...
Michał Domagalski

Michał Domagalski

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



chodzi o wyliczankę słów podobnie brzmiących

dokładnie o tą chodzi

P.S. nie jestem ona nie on



ta wyliczanka nazywa się aliteracją... i jest raczej ogólnie znanym zjawiskiem w poezji. jeśli na tym ma polegać jego słabość, no to chyba jednak analiza nie była pogłębiona... Bo nawet jej nie spróbowałeś sfunkcjonalizować. Trudno!
Michał Domagalski

Michał Domagalski

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Nie twierdzę, że tekst ten jest genialny, ale zabiegi występująxce w tekście nie służą w nim raczej do gmatwania, a brak "gramatycznej logiczności" (jak to zostało nazwane, a raczej o skostniałe zasady chodzi), czy też jej złamanie jest też pewnym zabiegiem, który wobec podjętej tematyki pełni pewną funkcję. Więc nie chaiłbym tego zmieniać, bo tekst zmieniłby znaczenie. Pozdrawiam!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...