Poemat, który nie ma tytułu
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Waldemar_Talar_Talar 21 398
ten wiersz ma cieszyć
być lekiem na smutki
które niestety czasem
nam dokuczają
ten wiersz ma smakować
być naszą nadzieją
to ona pomoże nam
zrozumieć los
przecież mamy wakacje
które cieszą pogodą
kwiaty się uśmiechają
słychać ptasi śpiew
w parkach seniorzy na
ławkach odpoczywają
cieszą się daną chwilą
czasem tulą się
dlatego mam nadzieje
że ten wiersz nie nudzi
jego słowa nie bolą
bo są delikatne
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 38 odpowiedzi
- 923 wyświetleń
-
- 36 odpowiedzi
- 950 wyświetleń
-
- 30 odpowiedzi
- 650 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 667 wyświetleń
-
- 27 odpowiedzi
- 509 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Sekrett · Opublikowano
@violetta Ej ja się z tym totalnie zgadzam, że super byłoby mieć takie słuchawki jak w muzeum i chodzić po grobach poetów z możliwością słuchania ich wierszy. To w sumie nawet nie musiały być groby poetów, ale na przykład ich domy, wystawy, cokolwiek. W ogóle najchętniej to bym chciała taki przewodnik turystyczny, w którym zamiast opisów natury, znajdowałabym wiersze, jakie poeci o danych górach napisali. @CharismafilosPodziwiam, że podróżujesz za pasją i rozmawiasz z ludźmi, którzy, zdawałoby się, że odeszli. -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Aks Niezły chaos umysłu, który nie daje spokoju. Fajny pomysł na strofy jako kolejne "sposoby na wyciszenie" - każdy ma inny ciężar. Najbardziej podoba mi się strofa o śnie, zwłaszcza fraza "Porządek z chaosu się przedziera" - to w zasadzie sedno całego wiersza. -
Przez Charismafilos · Opublikowano
@Sekrett świetne! jak dobrze skadrowany film na co najmniej dwóch płaszczyznach! A więc poza kotami... charty? ;) Kolejny dobry pocisk na slam! :) -
Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano
San ima raż i zaraz zarazi żarami nas -
Przez Sekrett · Opublikowano
Jest piękny słoneczny dzień... Na spacerze w parku, w którym owocują jabłonie wypatruję psów – charty to te moje ulubione Aż tu nagle... Wdech... Wydech – Znowu się zaczyna... Pocą mi się dłonie... Następuje losowanie wspomnień Hiperwentylacja, nagły ucisk w klatce Duszę się, gdy myślę o sobie Duszę się, gdy myślę o matce może to wszystko zaczęło się w jej łonie Gdyby ona była hieną.... – pływałabym w brzuchu w testosteronie byłabym silna, drapieżna zapewne zabiłabym połowę rodzeństwa ale byłoby mi łatwiej nie potykać się o własne przekleństwa Ale moja matka była samicą człowieka i to tak starą, że już za życia zdawała się martwą, – a przynajmniej wszystko na to wskazywało gdy nazywała mnie gwoździem w swojej trumnie. Na spacerze w parku pierś pożycza od brzucha siatkę na motyle łapczywie łapie nią dech; od nieba dzieli mnie tylko i aż tyle: dwanaście pięter zgniłych jabłek i wyrosły na nich mech. Zastanawiam się, gdzie są teraz ci ludzie, co mówili, że wyjście na spacer pomaga? Siedziałam w domu – było mi dobrze, wyszłam – i się rozkładam... Pogrążona w niedzielnym melodramacie wlokę za sobą odór kadaweryny hybryda odpada jak lakier w pasacie mój blond oddala się od platyny Moje ciało chowa mnie żywcem! A może by tak oddać swoje życie na cel charytatywny? Żeby ktoś inny mógł za mnie żyć? To jak ustąpić miejsca w autobusie, jak podzielić się jedzeniem zanim to zdąży zgnić. A to co?! Trzymam rękę na pulsie... Nie wierzę. Co za fart! To jest piesek! Nie – więcej! To jest chart! Podchodzę i pytam, czy mogę pogłaskać. Mężczyzna z parasolem odpowiada skinieniem. Zapłakana mówię do psa: – Piesiu, ale jesteś piękny! Pan patrzy ze zdziwieniem: – Pani to musi kochać charty… – Ach, nawet pan nie wie. Od lat zachwycam się tą rasą. – odpowiadam, dziwiąc się “Na co mężczyźnie w ten piękny, słoneczny dzień parasol?” Już mamy się rozchodzić w swoje strony Lecz pies szczeka za mną – Oddychaj! Jesteś piękna! Czy to w głowie biją mi dzwony? – Ten pies gada! – krzyczę, a mężczyzna stoi niewzruszony. Od paliczków po szyszynkę paraliżują mnie dreszcze, on rozkłada parasol, rzeczywistość się przechyla, rozlewa wyimaginowanym deszczem. Na parkowej alejce stoję przemoczona do ostatniego kwarka. Oddycham spokojnie, niepewnie sięgam po jabłka, jest piękny słoneczny dzień... Jestem wdzięczna, że go doświadczam właśnie tutaj – na spacerze w parku, w którym owocują jabłonie, wypatruję psów – już wiecie, dlaczego charty to te moje ulubione.
-
-
Najczęściej komentowane
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się