Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Deep

Paulaksd
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/39281-deep/

Rekomendowane odpowiedzi

Paulaksd

Paulaksd

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Mój cień prześladuje mnie,
nie chce opóścić,
chodzi za mna nawet w ciemności,
wypełnia mą dusze w każdym calu,
jest moim sumieniem,
moją kara za przebaczenie,
rozkoszą w bólu,
i cierniem w ostrokrzewie.
Moja nadzieja na zbawienie płonie w odchłanii piekieł,
głęboko w umierającym sercu powstaje nienawiść,
Ona spala anielskie skrzydła na popiół,
Rodzi sie nowa noc,
by dać poczatek szaleństwu,
by wzbudzic pożądanie.
Rodzą sie potwory ciemności,
bez imienia,
nie do zabicia.
To Ja,
na zawsze,
bez imienia,
pocałunek śmierci,
upragnione da mi życie,
bo serce me płonie,
w czelusciach wulkanu,
oblene krwia niewinnego stworzenia,
przebite strzałą z dłoni Lucyfera

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/39281-deep/
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Waldemar_Talar_Talar
      to nie cud

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj -  z drobnych rzeczy gestu o poranku uśmiechu mimo łez czyjejś obecności przy której cisza już nie boli - to jest fajny budulec szczęścia - wiersz mi się podoba -                                                                                                                   Pzdr.
    • Gra-Budzi-ka
      Białogłowa

      Przez Gra-Budzi-ka · Opublikowano

      @DuillaCzy to ta sama białogłowa, którą po Głogowie lunatyk nosił w łóżku na głowie?
    • Waldemar_Talar_Talar
      Ciemno coraz ciemniej

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj - do ciemności albo nadziei - ciekawy wiersz -                                                                                               Pzdr.
    • P.Mgieł
      Spirala obierki

      Przez P.Mgieł · Opublikowano

      Wieczorem mieszkanie zawsze kurczyło się od chłodu. Najpierw znikał przedpokój, potem ciemniała kuchnia, aż zostawał tylko pokój z lampą stojącą krzywo jak zmęczony człowiek. Matka zasypiała w fotelu z rękami opuszczonymi bezradnie ku podłodze, a ojciec siedział przy stole i obierał jabłko tak długo, jakby od długości tej spirali zależało przetrwanie zimy. Za oknem gołębie chodziły po dachu ciężko i uroczyście. Były podobne do starych kobiet wracających z targu — pełne jakiejś niepotrzebnej godności. Czasem któryś zatrzymywał się przy rynnie i patrzył w ciemność z taką uwagą, jakby spodziewał się, że noc odpowie. Pamiętam krzesło stojące pod ścianą. Nikt na nim nie siadał. Ojciec mówił, że jest chwiejne, ale mnie wydawało się raczej obrażone. Miało jedną krótszą nogę i przy każdym dotknięciu wydawało cichy stuk — nie protest, raczej przypomnienie, że rzeczy także mają swoje zmęczenie. W tamtym domu nic nie znikało naprawdę. Kurz zbierał oddechy. Filiżanki przechowywały kształt ust. Nawet cisza była wielokrotnego użytku — przechodziła z pokoju do pokoju jak stara krewna, której nikt już nie pyta o imię. Najdłużej pamięta się jednak chwile najmniejsze. Nie śmierci, nie odejścia, nie wielkie słowa. Tylko to, że pewnego listopadowego wieczoru ojciec odsunął talerz, spojrzał na swoje dłonie i powiedział cicho: — Z człowieka zostają głównie drobiazgi. A potem zgasił światło, jakby chciał oszczędzić ciemności dalszego czekania.
    • iwonaroma
      znaki

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Dzięki     

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...