Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Wiem, lubisz mi się chować
(jakie dziwne słowo: kochać).
Znam też inne dziwne słowa
- gwiazdy, galaktyki, mleczna droga.

Usta masz zwilżone tym mlekiem.
Galaktyk cienie na twe powieki;
a czym są gwiazdy?
Phi! Któż tego nie wie...
lecz nie ma ciebie dzisiaj na niebie.

Jesteś nad rzeką – w gałązkach wierzbowych,
słyszałem szelest, widziałem ten promyk
twoich włosów zielonych: chwyciłem ich kosmyk,
a ty ze śmiechem pobiegłaś do mamy
- wiosny.

Opublikowano

Cieszę się z państwa komentarzy niezmiernie. Być może nie wyszłoby
to nigdy poza Warsztat, gdyby nie fakt, że tam doczekałem się jedynie
1 komentarza, a wciąż nie byłem pewien, co o tym wierszyku sądzić.

Ewa Jaworska: rety, rety! Gdzie pani mieszka? U mnie dziś ziąb
i wiater mało łeba nie urwie!:)

Stanisława Żak: wiedziałem, że na panią w tej tematyce mogę liczyć:)

M. Krzywak: jeśli nie liryk wiosenny i bardzo beztroski, to cóż innego?
Plusa od pana zabieram jak medal;) A! No i jeśli mógłby pan pokazać
mi te powtórzenia? Może coś poprawię (jak w Warsztacie mną pogardzili,
to czemu tutaj mam nie dokonywać napraw?)

Pzdr!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Ja się trochę czepnę - dla lekkości wiersza, bo zacięcia widzę, ale małe.
Wyrzuciłbym "masz", bo twe powieki mówią, że usta są twoje, więc - masz.
Wyrzuciłbym "phi" mimo, że w twoim zamyśle czemuś służy.
To samo z "ten" i "ich" - wyrzuciłbym.
Ale to moje pomysły, może głupsze, więc wykreśl... Wiersz jest przyjemny i plus daję duży
Pozdro Piast
ps. U mnie też dzisiaj pogoda, może Ewa tu gdzieś blisko mieszka??? Mazowsze -W-wa???
Opublikowano

Do rzeki mam daleko, ale za to wierzbowych włosów mogę dotykać (bardzo je lubię).
U nas we Wrocławiu była cudowna wiosenna pogoda. Pierwszy raz w tym roku chodziłam po parku w bluzce z krótkim rękawem.
Za wiersz wiosennego plusa z pozdrowieniami :)

Opublikowano

Wiersz poraża lekkością i za to duży plus. Czuć wiosnę u nas cieplutko i świeciło
słoneczko...a te gałązki jak włosy wierzbowe mniamm.Swieża zieleń - nic jej nie zastąpi.
Pozdrawiam wiosennie. EK

Opublikowano

Nowym gościom dziękuję za wizytę:)
Beenie: może tym wierszykiem przekonam jakoś Wiosnę do siebie i też mi pozwoli
bez bluzy na dwór wyskoczyć. Ech...

Piaście: wcale nie są głupsze, zastanawiam się bardzo mocno nad tym,
czy nie są mądrzejsze. W niektórych miejscach chyba rzeczywiście
zmienię za twoją sugestią, dzięx:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Ja się trochę czepnę - dla lekkości wiersza, bo zacięcia widzę, ale małe.
Wyrzuciłbym "masz", bo twe powieki mówią, że usta są twoje, więc - masz.
Wyrzuciłbym "phi" mimo, że w twoim zamyśle czemuś służy.
To samo z "ten" i "ich" - wyrzuciłbym.
Ale to moje pomysły, może głupsze, więc wykreśl... Wiersz jest przyjemny i plus daję duży
Pozdro Piast
ps. U mnie też dzisiaj pogoda, może Ewa tu gdzieś blisko mieszka??? Mazowsze -W-wa???
Mazowsze to piękny region Polski. Naprawde było ciepło. Pozdro Pista. Troche sie zaniedbujesz. :(

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • "WYŻEŃCA" (Frag. szers. utw.)

       

      (...)

       

      Choć sztorc ścierał na osełce z najlepszego piaskowca,
      I na omłocie starannie utwardzał u klepadła,
      To nie wieścił mu ni zwiastun jeden tak rychłego końca,
      Jak głownia jego wraz z kosiskiem na kamieniu się rozpadła.

      Machajką swą miłą uciesznie rwał do potańca,
      A ześcibolił żniwnie w pojedynkę pewno i spichrz cały,
      Śmiał się "haha" gdy klinga ucinała młodziane pędy,
      I w lekceważeniu oczy jego na swe uczyny nawet nie ukradkowały.

      A kępy siłą stały sztywnie jak pasły zwierzyniec,
      Na ustroniach zagród, i tam gdzie polany,
      I w gwarnicach motłochu jak na ofiarnych stołach,
      Aż po kąt zapuszczony, przez bok dzidą omijany.

      Raz wyciął jak drwalik sosen na podściółce lasu,
      Raz ścinał po sztuce, nim salwą ruszyli z kopyta w popłochu,,
      Wszystko na powagę postronników, by go wyceniali w krocie,
      I zmykali gdy drzewcem wywija jak skrą przy czarnym prochu.

      Sztrych jego zakrzywni wychwasty niżał w obręb ziemi,
      A chwalbował siłą, bo grzebietem taszczył wór puściutki,
      Gdzie ni na wycen cienia choćby tyciej drogoceny,
      Zagodnej czci z poszanowaniem w otoczeniu ludzkim.

      I naliczał, mnożył, odpadał szkodnik za szkodnikiem,
      Dłoń jego karciła karki i przednie fasady, 
      Miast ściskać bratnie łapsko w powitalnym dygu,
      Odganiał paździerz, tak wolał, i był im w się we ślady.

      A jak mówili, że gburny, grubiański, i do skoku wyrywny,
      Bo rzuca się w kije do bicia i zdziczale ryczy, ,
      Rozminęli się z istnym, choć mogła ich brać zaślepota,
      Że choć w hurm ścina kukiełki, to wyłącznie spośród dziczy.

      A dzicz płochliwa, nie wali na znak, na alarm nie bije,
      Bo bezbronna waruje, i ni w grupie to postrachaja,
      A on pożywką rozochocony, że załzawiona stoi,
      I fajura kruszna z niej, a nie obłożny, rychło odzewny rębajło.

      Raz napotkał na swej ścieżce, a ta wiła parkiem,
      Człowiekę niepostawną przez zaczynek znany,
      Co nałkana się przyznała, że w psie ryło dała,
      I tak bracina jej oddany został pochwytany.

      A że nóż bocianisty posiadał nasz pan -
      Ale broń Boże nie do tępicielstwa, bożto jeno tarcza -
      To raz jeden tegoż dnia dobył ostrza za rękojeść,
      Wcześniej zebrał śluzne z szyi, podchodził i harczał.

      Wpierw plwoty wymierzył i rozpylił jej ryju -
      "Kurwina!" - głośnie odmówił człowieczyńce
      Człowieczeństwa, i naharał pod lewne oczęto zylą,
      Upust dał ślince, ponoć widziano też sińce.

      Takie bujały na wietrze czekając swego żeńca
      Jak popy makowe górskiego rolnika,
      Zawsze wyłon ktoś zza winkla na pełnej niedrgnięty
      I nie szczudłał nachodu, bez gry polnego konika.

      Ni najmniejszej chwaścicy nie oszczędził w pojebie,
      Szramił szewro na odroślach i rozcinał, co wyrosłe z rówieśnych
      Nasion, i rzędem, po jednym padali oniemiali
      I nasiąkiem gnili w otchłannej wilgoci ściół podleśnych.

       

      (...)


       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...