Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

spętana słońcem nocy
prosi o okruchy podmuchu
wypełnionego tlenem
pełzającym prosto
w żył korytarze
zaklęte i pokręcone
wyzwoloną wstęgą jestestwa
ujarzmioną powrozem
ciszy wrzeszczącej rozkładem
cuchnącego pęta obelg
zaszlamionego pod płotem
cudzej wyobraźni
głuchej i pustej
jak huk
bębna pełnego
kakofonii wrażeń

Opublikowano

Łezko, im dalej tym lepiej, a i tak zaczynasz pięknym wersem :)
za to kończysz wiersz rewelacyjnie! jak nic leci w ulubione.

"powrozem
ciszy wrzeszczącej rozkładem
cuchnącego pęta obelg
zaszlamionego pod płotem
cudzej wyobraźni
głuchej i pustej
jak huk
bębna pełnego
kakofonii wrażeń" - ten fragment jest najlepszy, udarzający w dość nefralgiczne miejsca...ale przecież o to tu chodzi.

Gorąco pozdrawiam
Natalia

Opublikowano

...ten wiersz jest ciężki nemal fizycznie...a już taki dobry humor miałem... i mnie nim spowrotem w ziemię wgniotłaś.....
zdecydowanie za smutny... nie będę tu nikogo okłamywał, że życie piękne jest, ale chociaz troche ładnych rzeczy chyba w nim znaleźć można...( ? ) ...
pozdrawiam i całuski przesyłam :))))

Opublikowano

Natalko ...jestes kims wyjatkowym ...wiesz o tym..prawda???..tule Cie...malenka... po prostu tule..:)

Aniu...ech... aorto kochana...tu wiecej mowic nie musze...:)

KlaudiuszQ...eee tam...Ty nie gadaj trzy po trzy...tylko ...caluj mnie i tyle...
..uwielbiam Twoje busiaaaki :P:P...

..pozdrawiam...
Dziekuje..

Opublikowano

o ja kręcę! Twoje wiersze sa naprawdę wspaniałe i na długo zostaja w mojej pamięci.Pewnie przez ta siłę i owo "coś" co nie pozwala mi rozglądac sie na boki.a co mi się najbardziej podoba? To, że operujesz ekspresją jak rzadko kto.To jak taniec! Ruch, obraz i dźwięk.Wspaniałe! pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Będę taką jaką chce mnie Świat się wykoleja w słownikach Pojedynczych przechodniów Zbiór pusty jest elementem Każdego zbioru ludzkiego też To ja dziś, ogłaszam się tym pustym Dobrze już, biorę to na siebie Jak zbyt słoneczne miejsce w autobusie bez firanek Mkniemy na południe Z tyłu Nocny Kowboj z kumplem Od którego idzie chłód Walczy skubani ze mną o pusty zbiór  
    • (...) Raz nagonił czarci chłopek ducha winne dziewczę, Te cichutkiem tuliło swą uszytą warkotkę, Wyszarpał ją zaborem z jej leciutkich dłoni, Wysiłek jej na nic skryć złup za kapotkę.   A dziewoja drobnica, tycia nad rówieśnych, Jakby od wymiona matki dziś ją odessano , Słabiutka chudzina, od garna się wzdryga, Strawę w chlew oddaje, za rękę złapano.   Lękliwa jak łania - strachała się pospolitej bzykajki, Bo raz ugięła kolana jak pod ciągiem ciążnika, Zachwiała się w zagrozie na przewrót plecami, I roiły ludne na to, że winą równia błędnika.   Indziej - włochaty pajęczak niewielki, śladny, Okami ledwo glądany na ścianie, Opuścił się na przędzy w pół drogi nad progiem, Salwowała na galop, trzy dni polowanie.   A szelma żwawy do postępku, zagarniał się i zmyślał, Przyczajki nie uznawał, niezdygany stąpnął, Wyłonił się zza winkla, pognał na ofiarę, Żywiec w pełnej krasie, w dryg piorunnie pomknął.   Oniemiała, porażona jak za gromu błyskawą, Wytrzeszcz łupił oczka, potwornie zszokowana, Samotna po znienackiej rozłące z pałubą, A morduchna szelmy z obłędem zaśmiana.   Ten zaś jął zdobycz silnym pochwytem, Rozdarł dratewkę spojenia włókniny, Puścił grzbietny przyszew, z karku spadła główka, Z szyi kukiełeczki próchnęły trociny.   Rozpruł barbarzyna jej ciemienne nici, A czynił w żywiole i napływie zamroku, Puściło szycie, na klepę zwał wióra, Wyzionęłą ducha za upustem krwotoku.   Ręką swą wypchajce był jak topór i szafot, A on sam jak kapturnik w rozjarnej szacie, I znów był jej głownią na straceń placyku, A w rozrachu danił jeno gorzki żal po stracie.   I mgnęło po łupie, cyk, krótka chwila, Gdy grabieżca dopieroć zwieńczył swe pojmanie, Pojąć niewiniątko w porę los zdołało, I nad mur freblówki rozniosło szlochanie.   Łezki lała nieszczęsna jak obłok ulewny, I ślinę toczyła, zaciągała noskiem, Pełne wiadro szlochu, tyleż by nałkała, Bez kojnej tulajki żywot jej zaszedł mrokiem.   W sercu widok zbójni napinał drgę cięciwy, Odnóża miękły jak podparte puchem, Roztrząsł się dzban uczuć, niemocą ujmował, U kresu pękł w mak, opar ulazł zaduchem.   Zagnębią ją kłujące oddychna rozpaczy, Utknie w samotni, choć za oknem tłumnica, Nie wynuci kołysany pod zaciszną nocą, Ziąb udusi tlik żarnika - proch, kości, zimnica.   (...)   CDN.
    • @Czarek Płatak dzięki:)
    • Niechybnie pięćdziesiątka. Wszystkiego najlepszego :-)
    • kiedy mówisz Ojcze nasz przylatuje gołąbek chleba naszego powszedniego wypatruje   na przystanku kiedyś ludzie czekający i niepewni dalszych losów i powrotu   odmawiali gołąb ja dał    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...