Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Jakiż to gród wpół wieku dla Boga zamknięty,
Wedle zacnej historii z narodu wyklęty,
Wśród gruzu cmentarzyska zatraca przeszłości,
Nie bacząc w wychowaniu na swe potomności,
Wszak w nauce zawarta przeszłych epok miara
I z niej jednej wpływa dla przyszłości wiara,
A tu gdziem stanął wpośród tylko wstyd dla ludzi,
Gdy w walce z duchem czasu obumarłych budzi,
W nieświadomości miejsca, człowiek nierozumny,
Ze swej pracy w ułudzie naczczo w sobie dumny,
Obracając mogiły w ruiny nad zwidę,
Nad - "Petito Principi", nad - "Idem Per Idem".

Któż by mógł się połaszczyć na tych mogił kopy,
Wszakże żadna nie wzrosła na miarę kanopy,
A już w bieg obwiązane na mosiężnej linii,
W szarpnięciu maszynerii, bruzd w potrzasku zryły,
Jakby to burłak jaki będąc śmierci katem,
Chciał sholować na wody zatopiony statek,
Czując kantarydynę w obumarłych tkankach
- Circuluc Vitiosus" - czyli błędna ansa,
Nikt nie święcił wyczynów, bo nie znalazł skarbów,
Co by można było wznieść w strofy dytyrambu,
Stanąwszy więc wśród gruzu - uszczerbku pomników
Myślę - co jeszcze może Homo Sovieticus ... ?

Opublikowano

kontynuuję temat Nowogródka - nikt nic nie napisał, więc sam wprowadzę państwa w :
1. 13 lat temu przypadkiem wylądowałem w mieście LIDA znajdującym się jeszcze wtedy w sekcji Białoruskiej Republiki .....
2. to co zobaczyłem przeraziłoby chyba każdego - cmentarz polski wywrócony, przemielony ... brak słów
3. długo za mną chodziło by napisać coś o tym
4. napisałem
5. czekam co o wierszu sądzicie

pozdr. W_A_R

Opublikowano

Nic nie sądzę, ponieważ wcale nie jesteśmy lepsi od Białorusinów. Znam cmentarz niemiecki sprzed II wojny, który już cmentarzem nie jest. Wszystko zostało rozkradzine a groby rozkopane. Właściwie znam dwa takie cmentarze. Bardzo blisko siebie.
Forma wiersza nie dla mnie, więc co mam powiedzieć?

Opublikowano

Nie zniechęcaj sie Witoldzie,albowiem świat wkracza w erę trzeciej fali,gdzie każda sztuka będzie posiadła własne (choc czasem wąkie)grono odbiorców.
Dlatego nie przestawaj pisać.Pisz, co czujesz.
I życze abys był jednak poeta doecenionym za życia.
pozdrawiam
ania

p.s wiersz poważny i dojrzały moim zdaniem.

Opublikowano

"...Wszakże żadna nie wzrosła na miarę kanopy,
A już w bieg obwiązane na mosiężnej linii,
W szarpnięciu maszynerii, bruzd w potrzasku zryły,
Jakby to burłak jaki będąc śmierci katem,
Chciał sholować na wody zatopiony statek, ..."

Witoldzie i prawdziwe to, i smutne. Widziałam niemieckie i żydowskie nagrobki, zupełnie tak samo potraktowane. My też Homo Sovieticus... cóż do ulubionych; nie w przeszłości magiczny czar... lecz ku przyszłości???

Pozdrawiam serdecznie Kasia

Opublikowano

1. myślę, że jeśli ktoś myśli o nowej fali - to już go zmiotło (to tylko sugestia)
2. myślę, że jeżeli ktoś tylko bawi się wierszem, ten już zgubił się w zabawie
3. myślę, że podjąłem ważny temat - większość wierszy traktuje o miłości albo o pijaństwie - będę pisał dalej swoją drogą - choć smutno i smutno dalej
pozdr. W_A_R

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



no Panie Oyey - myślałem że coś jednak - choćby doładowanie - jakoś omijasz temat - myślę, że albo to dla Ciebie zapoważne albo co ... - kondensacja to zła rzecz - mikro w mikro - jeśli poeta upycha w wiersz to nic dobrego - ja przyjąłem sobie formę długiej wypowiedzi - czytałem conieco Twoje wiersze - są lepsze gorsze ale nigdy nie napisałbym że coś mnie nudzi
pozdr. W_A_R

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Notujemy wspomnienia    I szukamy ucieczki  Ukojenia    Od tego całego znoju   Bo tak bardzo  Pragniemy spokoju    W tym świecie  Z miliona obrazków    Ale te obrazki  Nie były nigdy prawdziwe     
    • Każdy się o moje nogi podtyka, w proch się zamienia i nagle gdzieś znika I nie wiadomo czy Diabła za rogi, Boga za nogi, czy też brzytwy się chwyta Zapewne nie będe znał odpowiedzi, ale szanuję, że akurat mnie o to pytasz W świecie, w którym jedni są spragnieni, a drudzy się topią warto umieć pływać.   Jeśli nie zaśmiałeś się ze swojego żartu to znaczy, że był on słaby Wiem, że chciałbyś być synem koleżanki twojej mamy, bo to pies na baby Obserwuje ludzi w moim wieku, w ciągłym biegu, ciągle na mieście kebaby  Na sali zajęte kanapy, dobierając się w pary, organizują do kina wypady   Nie mam odwagi ani siły by cokolwiek tu zmieniać Mogę w spokoju czekać lub jedynie w kółko narzekać Nie poszedłem do Mam talent, bo go nie mam a gdybym kiedyś zmienił zdanie to najpewniej bym przegrał.
    • W swojej ciemności mam wtórną twarz I każdy niepewny krok pozbawia mnie tchu  Tak chciałabym móc wychylić się  Poza krawędź luster poza krawędź drzwi  Lecz między nami powiem nic nie jest po staremu  Mam w sobie okruchy otuchy  A mową odsłaniam się niby lilie tulipany  A mową podlewam swój cień w upale Dopiero kiedy mrużę powieki   Wszystko wydaje się podobne  Pozbawione prawdy  Najchętniej więc otwieram oczy  Niechaj ciemność mnie tak nie tuli   Nie chcę umrzeć w objęciach życia  Splamionego czarnym tuszem omotania   Owijam się w kokon modlitwy łez  Udając liść, suchy jak zwój  Bez podsłuchiwań pająka       
    • @Anex to piękny I prawdziwy wiersz. Fajna forma I treść,  która zostaje Urzeklo mnie tu " wciąż ide dalej przez zycia krag " To slowa, które przynoszą rozwiazanie .. Pozdrawiam
    • @Berenika97 Chmury to cud natury. :)))
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...