A życie spedziłem na dachu

[Daniel Trozdem]

Na dachu mojego
świata stoję nagi
reflekotry przejeżdżajacych samochodów
oświetlają mnie
klaszczące ślady stóp
widzę gdzieś w oddali
i nie wiem czy to
jawa czy też sen
wsłuchuję się w wiolinowej piły gniew
zawodzący gdzieś
tu, obok mnie maetsro
przeciągając strunę
przez łkający drzewa pień
wyśpiewuje to czego
moje usta nigdy
nie powiedzą
nie

Stoję na dachu mojego ciała
wiatr delikatnie oplata bladą twarz
myśli biegają z zefirami
oddech podrózuje
w siną dal

Leżę na dachu świata
wraz z wiatrem znika
ostatni oddech mój
odchodzi w niebyt dusza
przez okute obcasy
waszych stóp
uciszona znów
skóra usycha wilgotnie
niczym w trumnie zamknięty
ostatni czarny kwiat
jesli mam umrzeć samotnie
niech pogrzebową pieśń zaśpiewa mi złoty ptak.

[Daniel Trozdem]

Daję ten wiersz, żeby zapytać co jest nie tak z zakończeniem, bo jakoś nie mogę sobie z nim dać rady od dobrych dwóch miesięcy. Może ktos pomoze?

[Anna Maria K.]

Hmmm utwór ma jakiś sens, prawdopodobnie o dużym znaczeniu dla Ciebie, więc nie śmiem ingerowac w jego warstwę merytoryczną, natomiast co do formy, uważam, ze jest wart dopracowania.
Główna uwaga: sens pojedynczych wyrazów gubi się w gąszczu słów w tak długich utworach. Warto pisać krócej, ale z większym naciskiem na każde słowo.
To na razie, może jeszcze powrócę.
Powodzenia i pzdr.

[Daniel Trozdem]

dziekuję, postaram sie jeszcze pomyslec nad skroceniem ew. rozbiceim tego wiersza na kilka mniejszych... choć nie wiem czy to ma jakiś sens.

[Amelija_Em.]

rozbicie -bez sensu.Nic nie zyskasz . Przetrawić plyz.Moze trza nowy na fundamencie.Choć szkoda.Wiem.Ale jest wiersz
nie ten ....jakby bez tożsamości - czytaj: nie osobny.
Albo niedokończony..
Odpalaczy - dmuch złoty a od kota z Dachoty- życzliwy ptak.
.Bardziej może odprowadzający niz pogrzebowo śpiewający.