Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

podszepty trupich czaszek:
nie być
nie być

...plusk!


liche ciało w długich rzadkich włosach
nieprzeczesywanych dłońmi królewicza
wlecze woda

ofiara losu nie zasługuje na pogrzeb
tym bardziej na klasztor

w zapleśniałych komnatach umeblowanych
zdradą duchami zemstą nie było miejsca na
świeże kochać

Opublikowano

dla poprawienia smutnego nastroju..
Hamlet; a któż to nadchodzi?
to w bieli Ofelia, co profil ma piękny jak rżnięta kamelia..
Ofelio!! stój piękna, wszak kocham ja ciebie!
-Hamlecie, kretynie! choć kochasz, spotkamy się w niebie
- i cóż o tym myśleć biednemu dziewczęciu, które zaraz zwariuje i utopi w nieszczęściu.
Hamlet;cóż widzę? Ofelia ładuje się w strumień! cóż na to poradzę, wszak pływać nie umiem!
mężczyzna jak kryształ z wariatką utonie a stryjo łachudra zasiądzie na tronie...itd

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



-Hamlecie choć kochasz spotkamy się w niebie, nie na tym łez grzkich i nieszczęść padole, gdzie los podły smutną zgotował nam dolę...
..........
-To pięknie by było kochany książęciu, lecz cóż się przytrafia biednemu dziewczęciu? wszak oto poniekąd odczuwam obawę, że zaraz zwariuję alboteż niebawem...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • A to kamrat jara zioło. Iza: Rajtar ma kota
    • @Nata_Kruk   "jesteśmy jak stare kafelki" w swoim rodzaju jedyne jak rzeźby malutkie niewielkie co stale coś mówią i czynią   i mają swój charakterek dla fug ogromna masakra więc fug skruszyło się wiele a jedna wytrwała - ta Bacha :))  
    • Jad, dolar u bab? Ural oddaj!   I wola Rusa: As Uralowi!
    • palcami – w głąb śladu ukłucia. i przesuwam ku dołowi (uczucie, jakby głaskało się chropowaciznę kory).   drzewo jest umowne i rośnie na płaskowzgórzu, pod którym rozciąga się sieć kanałów przełazowych, co wiodą z materii na przestrzał, po dzikich skrótach. ambiwertycznie tam: trochę z krzykiem, nieco poniżej słyszalnych tonów (ileż odczytasz w tym znaczeń, Skarbie! a w każdym będziesz mogła się zatracić!).   opuszki blaszannieją i staję się niewidomym wiertaczem. paluchami – w głąb języka, niech zwinie się w rulon! – robię dziecinnie obraźliwy grymas w kierunku każdego, kto chce, by skończyło się meandrowanie, dróżki biegły jedynie prosto.
    • "Ptaki Wątpliwości"    Nie sposób się pozbyć krążących nad głową ptaków wątpliwości, które w czaszce kołują. To wyobraźni naszej w sferze lękowej, dawnych traum strachy na nowo się snują.   Przetwarza przestrogi nasza wyobraźnia, zmieniając rajskie ptaki w krwawe nietoperze. Drogą wspomnień kroczy głęboka bojaźń, aż nad logiką panika górę bierze.   Warto analizy przegonić w zamyśle, usłyszeć te ptaki – jak i co śpiewają? Ich pieśni treść ocenić w swym umyśle: czy krążąc nad nami, prawdy nie skrywają?   Może to posłańcy, co w mroku zastygli, by chronić przed naszą powtórką upadku? Choć dziobią boleśnie i kłują jak igły, szukając w chaosie, niosą prawdy świadków.   Więc nie buduj klatki z grubego metalu, bo lęk karmiony milczeniem wzrasta. Rozszyfruj to echo goryczy i żalu, zanim w nim zniknie nadziei namiastka.   Gdy wreszcie zrozumiesz ich skrzydeł szelest, oswoisz te cienie, co cię przerażały. Wątpliwość to tylko umysłu jest stelaż, byś w nową drogę wyruszył już cały.   Leszek Piotr Laskowski
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...