Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dlaczego nic się dwa razy nie zdarza

Kosma Daniłowicz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Kosma Daniłowicz

Kosma Daniłowicz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Dlaczego nic się dwa razy nie zdarza ?


Bo Heraklit na ciele i duchu
Zrodził się flegmatykiem;

Bo Pascal zbyt długo przyglądał się trzcinom
Na szeleszczącej zbyt posępnie łące;

Bo Flamel przepadł gdzieś
Zabierając ze sobą tylko mały kamień;

Bo ludzie, mimo trudu wieków
Kabałą nazywają wciąż jego dzieła.


Nie zdarza się dwa razy,
Bo wtórność nas nuży:
Dwie książki w podobnej oprawie,
Dwa ptaki w powietrzu
Zataczjące dwa dokładnie jednakowe kółka,
Dwa poranki, dwie noce,
Dwa księżyce w odstępstwie kilkunastu godzin...

Nie zdarza się,
Bo po raz drugi na drogi te same
Wchodzić się boimy...

... za deja vu przyjmując w rozpędzie,
poznanie kolejnego choćby najniezwyklejszego człowieka.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • karenka
      Ślady Twojej obecności

      Przez karenka · Opublikowano

      Jesteś od świtu do nocy moim westchnieniem   szukam Cię w zapachu wanilii i smaku słodkich malin   Jesteś tuż obok myślą złotą przy mnie, ramieniem, na którym mogę się wesprzeć   widzę Cię w oczach dziecka, co dziwi się biedronką, w uśmiechu sąsiadki mijającej na schodach   Jesteś w kroplach deszczu i barwnej tęczy nad moim domem, bramą obietnic z otwartą dłonią, która karmi   czasami tylko zamykasz powieki, gdy mizernieje ludzka wdzięczność   wtedy płyną łzy smutku niebieskim Aniołom,   a potem wiatr je suszy przez chwilę pociesza, że jeszcze wrócą zagubione owce w Twoje progi, Boże...
    • karenka
      na placu boju

      Przez karenka · Opublikowano

      Piękna poezja, co muszę napisać...jest w tym co ukazujesz dużo siły ukrytej w zmaganiu...pozdrawiam serdecznie*)
    • Konrad Koper
      Las

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      Ciemny las przy horyzoncie. Zerka zachodzące słońce.  
    • karenka
      już tylko słońce

      Przez karenka · Opublikowano

      piękny poetycko wiersz, ma  w sobie delikatność, a jednocześnie końcówka daje poczucie ulgi i odrodzenia z optymistyczną nutką...pozdrawiam z podobaniem*)
    • lb_szto
      Biały kruk

      Przez lb_szto · Opublikowano

      Na zewnątrz twarda skała, przy Tobie miękki puch. Żyć tęsknotą nie pozwala, smutek, szarość, głód. Gdzie jesteś, moja mała? Czy w końcu zrobisz ruch? Uciekła i pognała, ja już nie idę w bój. Uśmiechnęła, pożegnała, to już nie jest mój druh. O byłym przypomniała, na nic dalszy trud. Serce mi wyrwała, miłość to trup. Potem się nie odzywała, na nic dalszy słuch. Na siebie stawiać chciała, od niej czuję chłód. Naprawiać nie zechciała, nie stanę u jej wrót. Mej złości się lękała, serce zimne jak lód. Wcześniej rozkochała, wiele miała cnót. Dzwoniłem — się gniewała, wyjadę na wschód. Obyś nie zapomniała, żeś dla mnie biały kruk. Do siebie przywiązała, wiele wspólnych dróg. Obyś się przekonała — Kuba to nie wróg.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...