„Nie pozwól mi umrzeć”

[Rafał S.]

Spalam się, niebawem będę tylko popiołem,
skorupą, łupiną niezdolną do zrodzenia nowego życia,
bez nasiona. Ty sprawiłaś ze wyrosłem na tym drzewie.
Dzięki Tobie ono mogło mnie stworzyć, zaowocować,
lecz teraz upadłem na kamienie, bez ziemi i wody.
Przyjdź proszę, przenieś mnie na urodzajny grunt,
po którym stąpasz każdego dnia, gdzie spełnione są
moje potrzeby, sprawiające wzrost i cud boskiego tworzenia
Wiem, wyciągniesz po mnie tą smukłą dłoń.
Więcej już nie zwlekaj, wkrótce będzie za późno.
Dla ciebie karmie się tylko powietrzem-nie pozwól mi
uschnąć, zbyt dużo już w to włożyłaś, poświęciłaś.
Dziękuje, że dałaś tyle, wybacz potrzebuje więcej
Wierze, że potrafisz, wiec do pełni księżyca nie wyschnę
Na tyle bym stał się jałowy, jeszcze przetrwam.
Jeszcze przetrwamy.

[M._Krzywak]

hm - widzę, że podbny pomysł techniczny, to jak mogę napisac, że źle :)
Widzę interpunkcje - ja z niej już zrezygnowałem i przyznam, że tutaj czytajac "po swojemu" - wychodzi znacznie lepiej, niż stosując się do niej.
Po drugie - a to juz bardziej cieszy - kolejny dobry tekst, i mam wrażenie, że gdyby porównac tą stronę z wierszami z Z - blado by ona wypadła...
Plus.
Pozdrawiam.

[Łucja Kucińska]

Wiersz który zatrzymuje, podoba mi się.
Pozdrawiam.

[Rafał S.]

Dziekuje za uznanie,interpunkcja swiadomie i z peremedytacja zastosowana ma podkreslac to co chcialem zeby bylo naswietlone,tak samo jak przerzutnie.Jednak nikumo nie bronie czytac "po swojemu". Ciesze sie ze "zatrzymuje" ten wiersz bo taki mial byc.

Pozdrawiam cieplo
Rafał