Kłębuszek nerwów

[Andrzej Figowy]

Kłębuszek nerwów potoczył się pod moje nogi. Reanimować? Nie miałem odwagi. Trząsł się spazmatycznie i szlochał. Później stwierdził, że mnie kocha i zaśpiewał. Czułem odrazę do jego nerwowości, ale potrzebowałem kłębka tej barwy. Pociągnąłem więc za nitkę. Syknął. Nie wiedziałem, czy z bólu, czy z rozkoszy. Spróbowałem smaku motka. Był nijaki. W miarę rozwijania kłębuszka pojawiła się mała laleczka. Nie wiedziałem, że to ona była sercem, centrum zwiniętych w kłębek nerwów. Teraz leżała naga, drżąc z zimna. Nić nerwów, która tworzyła bezpieczny kokon chroniła mimo wszystko przed chłodnym powiewem życia.
Nerwy, którymi opatulamy się za życia, chronią przed takimi wiatrami. Do tego służą nerwy. mimo, że czynią z nas mumie.
Tak, tak...

[rumianek]

Zbyt krótkie, choć na swój sposób ciekawe i masz ode mnie plusa.
Lit. imo->mimo
Może być naprawdę świetnie, jak to rozwiniesz.
Pozdrawiam

[Don_Cornellos]

Tak , tak - Kiedy miałem 16 lat, tak postrzegałem swoje "ja" - mam na myśli ową drżącą laleczkę. W moim wypadku ona drżała ze strachu. Dlaczego twoja lalka jego nie zaznała?
Jak widzisz, mnie jako czytelnikowi, bardziej by to odpowiadało.
Pozdrawiam.

[Andrzej Figowy]

Pozdrawiam tych, co krytyczni i tych, co mniej krytyczni. Wytyczne sprytnie ujęła Dzie wuszka.Nie chciałem zbytnio rozbudowywać. A może w tym akurat czasie tyle tylko miałem ochotę powiedzieć... Dziękuję za odzew i ocenę.