Drzwi

[kalina kowalska]

w pierwszym zdaniu to się chyba nie uniknie "się" :) więc może je do środeczka np. tak:
"Nie bójmy się kiedy się cicho otwierają"
ależ ty masz pracowity ten wiersz:)
pozdr

[Eugen De]

Nie bójmy kiedy cicho otwierają się ------tutaj bez formy zwrotnej jest nie do wytrzymania!!!
lub nagle zatrzaskują Drzwi są po to właśnie
Czasem uchylają się jakby chciały w innej--- ale tutaj: Czasem uchylone jakby chciały
pozycji odpocząć Jak strażnik nie pamiętający
czego pilnuje kto go tam postawił aż do sądnych
trąb /wchodzącej bez pukania wojny szczurzego
podgryzania ognia/ Drzwi są aby w nie pukano--- tu może krócej: też są do pukania
i to jest ich krótka odpowiedź - jesteśmy czuwamy
jak skrzydło anioła
Ten błyszczący lakier
ukrywa prawdziwą ich tożsamość jak żołnierski
mundur ukrywa wesołego chłopaka z podgórskiej
wioski Nikt się nie domyśla wiekowego dębu---że : nikt nie wspomina, by ominąć formę się
królującego ongiś w puszczańskiej dolinie
pojmanego i wziętego na służbę Ale kiedy
wokół wszelki głos zamiera drzwi wyciągają
ukryte konary ich włókna pulsują Kiedy więc
cicho drzwi się otwierają to jakby się otwarła---- to jakby wyszła( lub wychodziła) dusza dębu
dusza dębu - wiatr czerwcowy boru Stojąc
przed nimi teraz nie bójmy się pukać Czekają

Jeszcze raz pozdrawiam. Czy zjawiam się w porę?

[jacek_sojan]

kalina kowalska.; skorzystałem z podpowiedzi, bo może wreszcie...dziękuję!
pracowity? oj - to niedobrze, bo zamiast finezji będzie jak bryk męczył, i wyciskał
pot z czoła czytających; aż tak?! J.S.

[Eugen De]

To ja z podpowiedziami, z gotowcem prawie jak w "bryku"

[jacek_sojan]

Eugen De.; skorzystałem z podpowiedzi, chyba lepiej...dziękuję! J.S.

[Roman Bezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jacku, przepraszam, że pomajstrowalem sobie bez pytania. To jest bardzo epicki wierszyk, czytalem go dawno już, ale z braku czasu i "głowy" ;) nie podchodzilem blisko.
Tlumaczę się dlaczego tak:
- małe litery dają większą płynność, zachodzenie (czasami) sensów pomiędzy 'zdaniami', wielkie litery zachowane dla nazywania ICH
- usunąłem z końca: czekają, bo w środku jest już: czuwamy (a na końcu to czekjanie brzmialo z lekka dydaktycznie ;)
- staralem się usuwać zdania podrzędnie zlożone oraz wszelkie gdy, który etc.
- podobnie jak z imieniem, ktorego nie należy nadużywać nadaremno, staralem się ograniczyć przywoływanie wprost 'bohatera' wiersza
- koncówkę odbiłem, bo przedostatni wers jest lekko stylizowany (chyba to widzisz? inwersja dusza wychodzila i w boru), więc żeby byl widoczny, z poza tym pointa powinna mieć swoją przestrzeń.
Myślę, że mógłbyś popracować nad ułożeniem (w sensie dodatkowego znaczenia, historii) nad wątkiem wojny i młodego żołnierza - górala (pożegnania, powroty).
Cóż - tylko pozazdrościć rozmachu i natchnienia ;)
pzdr. b

[jacek_sojan]

Roman Bezet.; aaa! to ci przemiana; to tamten był jak imago u owadów, zanim przekształcą się
w dojrzałego osobnika; !!!
co ciekawe, pomimo, że już przyzwyczaiłem się do poprzedniej wersji - ta mnie
natchmiast porwała;
ba! tylko kto teraz ma prawo pod nim się podpisać?
ciekawi mnie, czy tak z natchnienia Ci ta wersja się urodziła, czy grzebałeś tydzień
z cyrklem i ekierką - bo odwaliłeś kawał roboty w uzgadnianiu tekstu z wiodącą
tekst myślą;
dzięki po wielokroć!
J.S.