Żono Hioba

[Zaneta]

Umierająca żona – panicznie rozdarta uśmiechem
Nie obejrzysz kolejnej „Mody na sukces”
Przeliczasz senny rachunek sumienie

NIE...zasmakujesz kieliszka likieru
NIE...dopalisz papierosa
NIE...pozamiatasz podłogi
NIE...domyjesz wigilijnego półmiska
NIE...uprasujesz marynarki
NIE...porozmawiasz szczerze

Poprzeszywane dłonie – buszują w nich brunatne kanały
Drążą jak krety w otchłani ciała

Poharatana brew
soczyście zatrzepotała
policzek

wtulony w poduszkę wdycha
jej słodkie powietrze

zapłakana twarz
jej nadprzyrodzony, bolesny wodospad

jak wierny, skupiony kochanek
całuje jej dłonie – zmęczone
i kocha jej każde
może…ostatnie spojrzenie

białe – pełne chaosu oczy
walczyła z mroku kurtyną

co chwilkę podnoszą głowę
walczyła o chwilę spokoju

jego twarz pełna skupienia
i słowa bożej modlitwy
dłonie skrupulatnie złączone
i pieśń serca dudniąca:

„TY przecież wiesz, że nie zawiniłem

[M._Krzywak]

Bardzo prosze pzrenieśc to do działu P, albo skorzystac z opcji "usuń"

[Roman Bezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Autorko, porozmawiaj szczerze! (ze sobą)
dyg
b