pisanie wiersza

[Ewa Emmerich]

pojękuje stunogi dzban
bez ucha stugniły
upadają bilety
co tę sztukę wyśniły
ach gdyby z wiersza wylecieć
butelkami bez kroków
upadłyby sto kilogramy
zarośniętych mroków
i idę zastanowiona
nad lubością siły
zarażona świeżością
przepierzastej kiły
gubię słowa w zanadrzu
pod kurzastymi krocie
wiruję w ścianie lęków
i zwijam paprocie
nie mam kurzych łapek
zakończonych mogiłą
więc wypadam z rymu

od nowa
raz dwa cztery – słowa!

siedzę na parapecie
czas mnie długo gniecie
nienawiść i trwoga
mej rzeki stonoga
wyczekuje przyszłości

– uwaga –
żadnych rymów do miłości!
spróbuj jeszcze – masz czas –
raz

zapalam ognie
w ciemności lampie
wszystkie światła pojękują
w teatralnej rampie
syczą ciągną się w koło
jak zapis złośliwy
moja noga zazdrości
i mój palec jest krzywy
puszczam stokrotki jeża
w maliny bez cienia
oto mojej nauki
bezdenne rojenia
i jestem poezją
mój teatr spalony

... nie! nie!! nie!!!
to jest romantycznie głupie-je-je!!!
Trzymaj się koncepcji
m o j e j percepcji
zaczynaj

ale.

klakson – kamera – mutacja!

deszczu leje w siano
żar mój przeczerwony
i kręcza i wesień
mój teatr skulony
i jestem ploetą
anetą i etą
i krzesłem i razem
i artem i metą
i stolik i lampka
i żuczek coś jeszcze
i szycie zawiłe
przystrzyżone kleszcze
i rzeki i rawy
i kubek mi nalej
uwaga odchodzę
infinitum tak dalej

enialna! dostajesz trzustkę!
stawiam ci óstkę! PRAWO! KRAWO! UFF.

[Ewa Rajska]

hi hi hi mnie też się podoba:)
nie będę powtarzać, ale dzie wucha mi po prostu z ust wyjęła komentarz, a może raczej spod palców:) tylko kapkę przydługaśne, lenie mogłyby się zniecierpliwić w połowie. ale nie dla leni poezja!

pozdrawiam żuczasto i biedronkowato
ER