Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

trochę mnie ostatnio wena opuściła, więc tu raczej nie zaglądałem... dzisiaj popełniłem coś takiego... chciałem zrobić znowu jakieś coś eksperymentalnego ;p wyszło tak jak widać. nobla za to nie dostanę hehe ale przekazałem co chciałem hłe hłe
dzięki za komentarz

pzdr
wiktor

Opublikowano

też to właśnie zauważyłem... po którymś przeczytaniu, zinterpretowałem ten wiersz zupełnie inaczej... teraz trochę żałuje, że nazwałem go tak a nie inaczej, no ale zmienić się nie da już tytułu... pierwszy zamysł był taki, że to ma być o kobiecie i tak wyszło

dziękuję za komentarz
pzdr
wiktor

Opublikowano

Pomysłowe nawet i wesołe, dobrze się czyta. Za pierwszym razem wydało mi się, że mówisz o pisaniu np. wiersza... hehehe, może być? A kto to wie, co poeta miał na myśli??? hehehe

Chciałbym pozbyć się rzeczownika: " formę ", aby było full czasowników, więc może:
" odlej formuj złóż i popraw "
Ale to tak tylko ja...
Pozdrawiam Piast

Opublikowano

dzięki za komentarz, ale nie skorzystam, chyba z propozycji;p po pierwsze, że mi się podoba tak jak jest :D, a po drugie, że w tekście pojawia się nie raz moment bez czasownika a 3 razy, z czego raz na końcu, a tego zmienić już zupełnie nie mam zamiaru :) więc zostawiam jak jest

pzdr
wiktor

Opublikowano

Wiktorze, widzę jak zwykle kombinacje u Ciebie :). staram
się odwiedzać Twoje teksty na bieżąco, bo zwykle
wymyślasz coś ciekawego - jak powyżej :). szkoda tylko, że
Ty czytałeś moje początkowe wierszyki a teraz
to już nici :]

pozdrawiam serdecznie Espena Sway :)

Opublikowano

wybacz, nie komentuję ostatnio wierszy nikomu. zresztą nawet rzadko tu bywam. jestem tu ostatnio gościem. jest to głównie spowodowane tym, że ostatnio mam mało czasu... za miesiąc czeka mnie matura, a nawet 6 matur hehe i muszę trochę nad tym siedzieć... i tak to już jest.
dzięki za komentarz

p.s. nie ma ktoś może informacji o motywie stołu w literaturze czy filmie :>

pzdr
wiktor

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Szukam Ciebie przy wschodzącym  słońcu pośród blasku  pomalowanym bogatymi barwami.   Podziwiam Ciebie i modlę się do Ciebie  pomiędzy tekstami wierszy  szukam właściwego słowa.   Słowa obnażone z kolorów i rzucone do Twoich stóp  jutro zakwitną znowu.   Na twarzy mam rosę  i uśmiecham się do Ciebie pośrodku słońca i trwającej burzy.   Tam gdzie sen się kończy ubieram wór pokutny i odprawiam modły i czuje że jest mi lekko.   Coś się kończy lecz nic nie zaczyna obnażone z kolorów słowa  ciągle jeszcze maja smak.   Nie pozwól czekać i zatrzymaj czas  mężczyzna maluje Twoje oczy sam skomponował kolory.   Błękit i czerwień po środku żółty słońce w samym centrum  uśmiechając się masz niebieskie łzy. 
    • @wiedźma mój ulubiony- "Misery"
    • @Łukasz Jurczyk   Narrator - żołnierz elitarnej piechoty lekkiej. Mógł swobodnie obserwować pole bitwy ze swojej perspektywy, ponieważ nie był "zamknięty" w falandze. Złote rydwany Persów, nie robią na nim wrażenia - wywołują jedynie „pustkę”. Wydaje się, że popadł w apatię i egzystencjalne zmęczenie. Widzi mocne obrazy bitwy - "koń z poderżniętym gardłem" - jak metafora samej wojny, mechanizm, który raz wprawiony w ruch, toczy się dalej, mimo że życie już z niego uciekło. "Czarne brody, ludzkie oczy" - to moment, w którym wróg staje się człowiekiem, a "brat z procą, który płacze" - to odarcie wojny z mitu odwagi.   Podkreśla ważną rolę Aleksandra - "Król wrócił z krzykiem - płomień .." - jego strategiczna decyzja "uratowała zwycięstwo".   Metafora łuku, który pęka, idealnie podsumowuje moment załamania się armii Dariusza. Ale nie ma tu radości z wielkiego zwycięstwa Aleksandra.   Zakończenie - „Koniec bez słów” - jest bardzo wymowne - sugeruje, że o prawdziwej wojnie nie da się opowiedzieć - można ją tylko przemilczeć.   Falanga tnie morze piasku. W huku bębnów kruszy się imperium.    
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Dekaos Dondi Nieszablonowo, taki obraz w obrazie. 
    • @Migrena   Piękny, intymny wiersz, który dzieje się na granicy biologii i metafizyki. Świetne metafory - moje ulubione to - „Imię pod językiem”- to piękny obraz - imię ukochanej osoby staje się czymś fizycznym, co można smakować, co gasi pragnienie. „Miejsce w oddechu” - sugeruje, że miłość zmienia fizjologię - oddychanie robi przestrzeń dla drugiego człowieka.   Miłość jest jedyną siłą zdolną do zmiękczenia rzeczywistości. Kiedy pojawia się „ty”, twardy beton i wrogie spojrzenia innych przestają mieć moc raniącą. Wiersz kończy się „ciszą, w której mieści się wszystko”. Słowa stają się zbędne, bo wszystko zostało powiedziane samym byciem obok siebie.   Każdy obraz jest jak przestrzeń zrobiona dla kogoś, kto jeszcze nie przyszedł. Niezwykle czuły i subtelny. Bardzo mi się podoba!  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...