Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Osunąłem się po aksamicie
Przez ich płatki tak miękko ochrzczony
Wśród kolców płodziłem ukradkiem
Wonne myśli ich wiatrem znaczone.

W dziejach łąk kalających przymierze,
Gdzie baranka włos zczerniał najmiększy,
Wysuwałem wciąż naprzód pacierze
I błądziłem w gronie snów mych największych.

A korony tym różom zrywałem,
By oddzielić kunszt mistrza od złudy,
Gdyż różanym świat stał się ogrodem
Już w dniu źródła swej boskiej obłudy!

I czy warto stąpać wśród ludów
Mojżeszowych tablic straconych?
Nieświadomie się rodząc człowiekiem,
Piętnem kwiatów tych ośmieszonym.

[sub]Tekst był edytowany przez Paper Monster dnia 10-12-2003 01:51.[/sub]
[sub]Tekst był edytowany przez Paper Monster dnia 10-12-2003 08:37.[/sub]

Opublikowano

Najpierw trzba pomyslec, ze moze nikt nie ma zamiaru sie przebijac i nabic guza albo w najlepszym lazie poranic o te kolce. Za ciezko napisany... nieprzystepny...

Opublikowano

EJ, ja żartuje tylko z tymi przechwałkami. Chciałem tylko zobazyć swiat oczyma pana O. On zawsze wypisuje ze jego wiersze sa najlepsze itd i wychwala sie jaki jest wielki. Tak, wiec sorki, top sie nie powtorzy. A co do tego wiersza to malo mnie obchodzi co kto o nim mysli, jak sie podoba to dobrze, a jak nie to trudno. W sumie sam uważam, że nie jest za specjalny, chociaż nasunoł mi nowy pomysł który postaram sie w prawdziwszy sposób wyrazić.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @wiedźma Jestem pełen pokory dla Twojego odczytania. Wszystko przyszpiliłaś,. Ale Czarownice tak mają. Dziękuję Ci :-)
    • @LessLove Dla mnie to wiersz  w czterech odczytach . Wnioski: 1. mądrość- nikt nie zna wszystkich odpowiedzi. Mądrość to przyznać się i iść dalej.  2.Przemijanie- oczywiście wszystko przemija. Zostaje tylko to, co zasiane. 3.wiara i nadzieja - nawet jeśli coś umiera to zawsze jest promyk nadziei pod nowe. W new sequelu ludzkości... - to jest początek. Trzeba mieć wiarę. 4. O poecie- smutne trochę, bo artysta  żyje i maską i prawdą .Prawdziwa sztuka jest ukryta.  Każdy poeta , artysta żyje podwójnie.   Trochę schematycznie dziś ;)  Pozdrawiam   
    • @Wiechu J. K. ja też bardzo lubię a najbardziej czerwone porzeczki

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Krąg życia.  Pomyśl czasami przez chwilę, gdy strach zagląda ci w oczy, Nie sądź, że jesteś herosem, co ponad losem kroczy. Życie nikogo nie omija, każdemu wyznacza swój czas, Bo jeden jest krąg istnienia, który prowadzi nas. Rodzisz się- jesteś skarbem długo wyczekiwanym, Najbardziej przez matkę i ojca na świecie kochanym. Prowadzili cię przez życie, bezbronne, małe dziecię, Chcąc uchylić ci nieba w tym niełatwym świecie. Ich miłość jest pierwszą drogą, którą podążasz przez lata.. A dziś spójrz, też jesteś rodzicem i dla swoich dzieci żyjesz. Ten sam blask wielkiej troski w swoich oczach kryjesz. Chcesz odsunąć od nich smutek, rozproszyć każdy cień, Oddajesz im swoje serce, swój czas i każdy dzień. Zerknij czasem na rodziców, których lata pochylają: Na matkę, której czas plecy ugina , na ojca, któremu kroki zwalniają. Kiedyś tak silni i hardzi, dziś sami wsparcia szukają, Oni nie proszą o cuda, lecz o obecność, gdy życie boli. To oni cię nieśli, gdy świat był zbyt ciężki dla twoich dłoni. Tak właśnie krąg życia się toczy, niezmienny od zarania lat. Dziecko, rodzic, dziadek i babcia, każdy sam przemierza ten świat. Przyjdzie jednak dzień, gdy staniesz w tym samym rzędzie, Gdy wiek odbierze ci siły i drżenie w dłoniach przybędzie. Nie bot ani robot ogrzeją cię w chłodzie samotności, Lecz ludzkie serce, które pamięta dar prawdziwej miłości. Bo nie algorytm daje życie, lecz rodziców oddanie i trud. To ich miłość jest ziarnem rzuconym w ziemię ludzkich dni, Z którego wyrasta człowiek, co kocha, pamięta i śni.To ona zamyka krąg życia i trwa, gdy wszystko inne przemija.  
    • @Whisper of loves rainFajnie zgrzyta i z sensem :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...