Szla - szlakiem szklanych wyobrażeń.

[Messalin_Nagietka]

Szla, panie, długa jakby szło się miastem,
lecz spróbuj tylko w bok pójść a tam wiocha
z zagród na pola i w rowy kanciaste
do gęstych kniei, gdzie zwierzyna płocha
schodzi w ruczaje popijać spragniona
i nie wiesz jakaż nad tobą korona,

bo las czupryną kędziory zieleni,
wyrywa wiatru i na powrót do Szli,
panie, toż ubaw mają drzewa z cieni,
gdy w dach a z dachu znajdzie wśród zarośli
wykrętną słońcu połać, co przez chwilę
ze Szli się olszą wtrąca dość zawile,

lecz póki Szla jest, chłopy gospodarzą,
to niech pan szklanę obali przed wejściem,
bo chłopy zaraz tam się i obrażą
i ześlą traktem, bójże, co tam jeszcze,
tośmy po drodze do Szli i nie doszli
do Szli choć na Szlę poszli, no i po Szli.

-------------------------------------------------
od autora:
Szla – (pow. przasnyski) wieś w okolicy Bartnik, na północ, w kierunku Lipy.

[M._Krzywak]

tośmy po drodze do Szli i nie doszli
do Szli choć na Szlę poszli, no i po Szli.

ot, wyszedł majstersztyk.
Miło się czyta panskie wiersze, jak zawsze - stwarzają one atmosferę, w której mozna zapomniec o pewnych defektach życia codziennego - to dobrze.
Pozdrawiam.

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

przyznam się, że ten wątek nieco rozwinąłem - już w dzieciństwie słyszałem - szli do Szli i do Szli nie doszli - a defekty cóż masa też ją ma - opisał to niejaki Einstein
dziękuję za koment
z ukłonikiem i pozdrówką MN

[Stefan_Rewiński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Też za, choć wydajność duża Autora, jakości nie odpuszcza. Pozdrawiam.

[jacek_sojan]

idziemu razem Messo, niekoniecznie do Szli, bylebyśmy doszli; pozdrawiam polskiego Columba;
J.S.

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

no i szli się dal za dalą
kiedy to z wielką galą
póki nóg chęć i wola
gonią Messa i Jacek Sojan

z ukłonikiem i pozdrówką MN