Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

*Kołysanka*

Ewa Rajska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ewa Rajska

Ewa Rajska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Poszły spać klocki, śrubki, sprężynki,
zaśnij mój królewiczu,
swój pałac zbudujesz jutro.

Poszły spać statki, samolot, rowerek,
zaśnij mój podróżniku,
nowy ląd we śnie odkryjesz.

Poszedł spać dzień z tarczą księżyca,
z wojskiem gwiazd zaśnij mały rycerzu,
broń swej księżniczki-Niewinności strzeż.

Ewa Rajska

Ewa Rajska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

bez "pani" poproszę:)
oczywiście, to racja:) tylko, że tu o to Maleństwo kochane chodzi:)

przepraszam, brak snu powoduje obniżenie umiejetnści właściwego interpretowania:)

pozdrawiam serdecznie!!
ER

Smok

Smok

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



no bo to wszystko przez tą interpunkcje, wywalic :)

ale ogólnie ładna kołysanka i gratuluje :)

pozdrawiam

aha w tej trzeciej tez troszkę skrzypi, ale ogólnie fajnie:)
Letnia sukienka

Letnia sukienka

Opublikowano
Opublikowano

to gratuluję. ja już mam dawno za sobą trudy macierzyństwa.
teraz inne kłopoty, he.
dziewczyny, pierwsze miłości itp. :]
a kołysanka jak najbardziej ładna.
tez wymysliłam dla swoich dzieci :)
ale moze nie oplikuje bo okropna jest.
pozdrawiam
i duzo zdrowia
lucy

Ewa Rajska

Ewa Rajska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

dziękuję bardzo serdecznie wszystkim!

Smoku-rzeczywiście, gdzieniegdzie skrzypi, ale miał skrzypieć troszeczkę. Będę chora, jak nie postawię przecinka przy wyliczeniach. Cała interpunkcja u mnie szwankuje, ale tu po prostu nie mogę:)

Lucy, przekażę (siostrzeńcowi malutkiemu:) a jak pierwsze miłości to już nie są trudy macierzyństwa? :)

dziękuję za komentarze i zapraszam jeszcze do siebie kiedyśtam!!
pozdrawiam cieplutko!
ER

Eugen De

Eugen De

Opublikowano
Opublikowano

Poszły spać klocki, śrubki, sprężynki,
zaśnij mój królewiczu,
swój pałac zbudujesz jutro.

Poszły spać statki, samolot, rowerek,
zaśnij mój podróżniku,
nowy ląd we śnie odkryjesz.

Poszedł spać dzień z tarczą księżyca,
z wojskiem gwiazd zaśnij mały rycerzu,
broń swej księżniczki - strzeż niewinności!

Pozdrawiam.

jacek_sojan

jacek_sojan

Opublikowano
Opublikowano

Ewo, gratuluję roli mamusi, a Maleństwu życzę zdrowia, a w przyszłości szczęścia;
napisałaś cudowną kołysankę, ale prezentuj ją w wersji Eugena De /najlepiej od razu poprawić w edytorze, ja tak robię, poprawki nanoszę zaraz jak się przekonam, że warto;/ J.S.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...