Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Poszły spać klocki, śrubki, sprężynki,
zaśnij mój królewiczu,
swój pałac zbudujesz jutro.

Poszły spać statki, samolot, rowerek,
zaśnij mój podróżniku,
nowy ląd we śnie odkryjesz.

Poszedł spać dzień z tarczą księżyca,
z wojskiem gwiazd zaśnij mały rycerzu,
broń swej księżniczki-Niewinności strzeż.

Opublikowano

bez "pani" poproszę:)
oczywiście, to racja:) tylko, że tu o to Maleństwo kochane chodzi:)

przepraszam, brak snu powoduje obniżenie umiejetnści właściwego interpretowania:)

pozdrawiam serdecznie!!
ER

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



no bo to wszystko przez tą interpunkcje, wywalic :)

ale ogólnie ładna kołysanka i gratuluje :)

pozdrawiam

aha w tej trzeciej tez troszkę skrzypi, ale ogólnie fajnie:)
Opublikowano

to gratuluję. ja już mam dawno za sobą trudy macierzyństwa.
teraz inne kłopoty, he.
dziewczyny, pierwsze miłości itp. :]
a kołysanka jak najbardziej ładna.
tez wymysliłam dla swoich dzieci :)
ale moze nie oplikuje bo okropna jest.
pozdrawiam
i duzo zdrowia
lucy

Opublikowano

dziękuję bardzo serdecznie wszystkim!

Smoku-rzeczywiście, gdzieniegdzie skrzypi, ale miał skrzypieć troszeczkę. Będę chora, jak nie postawię przecinka przy wyliczeniach. Cała interpunkcja u mnie szwankuje, ale tu po prostu nie mogę:)

Lucy, przekażę (siostrzeńcowi malutkiemu:) a jak pierwsze miłości to już nie są trudy macierzyństwa? :)

dziękuję za komentarze i zapraszam jeszcze do siebie kiedyśtam!!
pozdrawiam cieplutko!
ER

Opublikowano

Poszły spać klocki, śrubki, sprężynki,
zaśnij mój królewiczu,
swój pałac zbudujesz jutro.

Poszły spać statki, samolot, rowerek,
zaśnij mój podróżniku,
nowy ląd we śnie odkryjesz.

Poszedł spać dzień z tarczą księżyca,
z wojskiem gwiazd zaśnij mały rycerzu,
broń swej księżniczki - strzeż niewinności!

Pozdrawiam.

Opublikowano

Ewo, gratuluję roli mamusi, a Maleństwu życzę zdrowia, a w przyszłości szczęścia;
napisałaś cudowną kołysankę, ale prezentuj ją w wersji Eugena De /najlepiej od razu poprawić w edytorze, ja tak robię, poprawki nanoszę zaraz jak się przekonam, że warto;/ J.S.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...