Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

jednako tutaj las jeden bez łąki
glinianką czasem spod koron wyłaził,
wiatr bał się nosić, bo w supły pałąki
mogły uwiecznić w tej zielonej mazi,
do której kiedyś ktoś tam w końcu dotarł
i jął siekierą kłaść drzewa po trosze,

a co uskrobał to pniem do bajora,
narzutem z wierzchu by nie wystawało,
odgarniał ściółkę, potem z wolna orał
i jakby tego było komu mało
wszczął stroić strzechę, płot, chlew i co jeszcze,
aż spod kamieni pni poczęły dreszcze,

stąd na suchości rzucił człek przy drodze,
wilgotne bale wzdęły trzask na słońcu,
aż wy bez kory, toż wam wynagrodzę
i jak świniaka trzeba czasem w kojcu
po bokach kijem, tak wiązanym lejcem
klął i okładał od klepek, co więcej,

tak się poczęły stroszyć dyrdymały
i jak z barana motkiem pokręconym
połacie całe kotkami babrały,
aż wiatr nie wiedział z której podejść strony
i jak to wcześniej nie wchodził w gęstwinę,
stanął, a jednak dmuch jaki uczynię

i w chmury poszły i nićmi rwanymi,
poszyciem deszczu świat cały się zalał,
aż jak ze lnu tak balami białymi
kroił człek wszystek materiał bez mała,
a że na odzież zdał się byle jaki,
bo gęsty, sztywny, nazwał go parciaki,

wszak z pary wyszło zagiętym deszczykiem
i o chałupę i przyległe knieje
sadziło bają i sosnową szychę
jakby na wietrze i na słońcu, grzeje
jednako tutaj czas jeden dla wszystkich
parciaki noszą nawet wietrzne chłystki.

---------------------------------------------------
od autora:
Parciaki – pow. przasnyski. We wsi występuje nazwisko Parciak. Być może noszą je potomkowie pierwszego osadnika. Trudno ustalić, czy nazwisko Parciakowi dał part, tj. grube płótno. W każdym razie len był tu powszechnie uprawiany i na miejscu, przy pomocy prymitywnych urządzeń przerabiany na przędzę i wyroby z niej. Wieś założona została w 2 połowie XVIII wieku.

Opublikowano

coraz piękniej, i z coraz większym rozmachem opisujesz kolejne wsie
mam nadzieję, że uda ci się wydać tomik [jedyny w swoim rodzaju], ozdobiony urokliwymi zdjęciami onych miejsc
czekam cierpliwie aż zabraknie ci tematów i przesuniesz się na tereny bliżej Szczytna
uśmiech

Opublikowano

Pozwól, że zanim o tym wierszu, to wspomnę twój dawniejszy

Messalinie!
Wiem już dlaczego ten bard był skacowany już w pierwszej linijce!!! Otóż wczoraj doznałem olśnienia.

Idę sobie rano, koło siódmej trzydzieści, do spożywczaka, będzie jakieś ze 160 m drogi na południe od mojego domu, po bułeczki i mleczko idę, a tu pod sklepem gości trzech stoi niepewnie, na nogach kołysząc się, gęby jakieś nieogolone, świeżości w nich zero, cierpienie tylko litośnie wyziera spod zarostu, już kilkudniowego najpewniej, no i z daleka wypatrzywszy mnie, z tak modną dzisiaj u artystów chrypką w głosie, ten najbardziej zgięty w krzyżu, rzecze:

- Teee, sąsiad ( tu przełknął z trudem śladową ilość wilgoci w ustach ), wspomóż chociaż 2 złote ( tu zakaszlał, ach... jak on zakaszlał! ), bo tak jakoś chory dzisiaj jestem - zachrypiał na koniec ( ach! jak on zachrypiał! ), jakby stare wierzeje wiatr poruszył.

A że znałem ich z widzenia, boć to nie pierwszyzna, że stali rano pod sklepem spragnieni choćby kroplą, jedną jedyną kropelką najmniejszą, obojętnie jakiego płynu, gardła nawilżyć, więc wyciągam garść moniaków i przebieram w nich palcami - odsuwając na bok uszczelkę gumową do kranu, podkładkę metalową do śrub rozmiaru fi8, com to ją pod swoją furtką na chodniku znalazł, złamaną wykałaczkę, przybrudzoną już nieco, no i tę gumkę recepturkę, co mi od pół roku pałęta się po kieszeni nie wiedzieć w jakim celu - by te 2 złote uzbierać. I kiedym już te 2 złote wyliczył skrzętnie, spojrzałem w tę gębę zmarnowaną, na te oczy cierpiące, na ten przełyk, z trudem ruszający grdyką i myślę sobie:

- " Nie, to nieludzkie, żeby tylko 2 złote" - i wcisnąłem mu w tę trzęsącą się, szorstką łapę wszystkie moniaki, jakie miałem. A było tego tam chyba, żeby tak dobrze policzyć, czasem nie zełgać, no..., to ze 4,50 było, albo może i pod 5 złotych podchodziło.

- " A niech tam, też człowiek, raz kozie śmierć " - pomyślałem zadowolony, że dobry uczynek sam mi się w ręce napatoczył, i to w poście, a szukać go nie musiałem, zważywszy, że ostatnio Św. Piotr zbyt często mojego konta w swoim kajeciku nie uzupełniał, i ... tu właśnie nastąpiło to olśnienie, dlaczego ten bard już w pierwszej linijce był skacowany, chociaż ani grosza jeszcze nie dostał..

A on był skacowany, boć przecież on wczoraj też grał i śpiewał rzewnie, najpewniej ucieszywszy czyjeś zmysły, dostał grosza jakiegoś, może nawet niejednego, co skrzętnie wykorzystał, wypiwszy za zdrowie innej wielmożności, coby onej nic nie brakowało, a najbardziej owego zmysłu i wrażliwości na potrzeby drugiego człowieka, w dodatku artysty... I tak mu tego zdrowia wczoraj nie skąpił, że dzisiaj zbrakło na paliwo, więc i animusz już nie ten sam, co onegdaj.

Przemyślenia one - światłe, pod zawarłem, uszczegółowiwszy je tu nieco, w razie gdybyś pod nie zajrzał...

Bogatszy więc o powyższe doświadczenia, o wierszu dzisiejszym - z ukłonikiem i pozdrówką wielką -
- Piast

Opublikowano

już pierwsza zwrotka doskonale wprowadza w krainę sielską
druga - jestem już opisywaną siekierą
trzecia - przyroda sama zaczęła mówić Twoimi słowami
czwarta - wiatr zgłupiał zachłyśnięty tym opisem
piąta - wszystko zarażone wiatrem parciaki również
szósta - deszcz zamyka szalone koło, które się nadal kręci

bardzo długi wiersz, który nie nudzi, gratulacje

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   24 czerwca 2023

       

        Przeżyłam. Myślałam, że umrę, ale przeżyłam. Gdyby mama nie trzymała mnie za rękę, byłabym pewna, że już jestem martwa.

        Kiedy ratownicy weszli do domu, wszystko wydawało się snem. Głosy się rozlewały. Z ledwością podnosiłam powieki. Czułam spalony szpinak, który gotowałam chwilę wcześniej. Pytali mnie, co brałam. Nie byłam w stanie im powiedzieć. Język mi spuchł, a ciało zesztywniało. Na noszach znosili mnie do karetki. To był trzeci raz, jak jechałam karetką, ale pierwszy na sygnałach.

        Na SORze odzyskałam mowę. 

        - Fenibut - powiedziałam lekarzom.

        Do tej pory mnie trochę bawi, że musiałam im tłumaczyć, co to jest. Znalazłam to gdzieś w internecie. Pisali, że to sowiecki lek uspokajający, neuroprzekaźnik receptorów GABA. Miał działać jak pregabalina. UWIELBIAM pregabalinę. To prawie jak alkohol, ale jest lepsza. Nie chodzi się po niej na skos i nie sepleni jak kaleka.  

        Chyba powinnam się przedstawić. Cześć, jestem Laura, a to jest mój dziennik. Mam dwadzieścia lat i jedyne osiągnięcie na moim koncie to wygranie konkursu recytatorskiego w pierwszej klasie liceum. Jestem ćpunką. Ale nie taką zwykłą, co bierze wszystko jak leci. Nie, ja lubię wiedzieć. O wszystkim, co biorę, czytam. Wiem, jak co działa, z czego jest zbudowane i jakie są konsekwencje ćpania tego. To ważna wiedza, gdyby coś poszło nie tak (wczoraj poszło k o s m i c z n i e źle). Szkoda, że nigdy nie byłam dobra z chemii. Tak to bym poszła na studia. Może w przyszłości stałabym się drugą Lori Arnold albo Walterem White’em. W sumie mogłabym iść na ASP, tyle że ciotki mi powtarzały, że po tym to tylko malowanie portretów na Krupówkach.

        Nie wiem, czy ktokolwiek poza mną przeczyta ten dziennik, ale jeśli tak - niech uczy się na moich błędach. Narkotyki to ścierwo, a ja zrozumiałam to za późno. Teraz leżę w psychiatryku i wątpię, że szybko mnie wypuszczą. 

        Zadomowiłam się na oddziale. Nie jest najgorzej. Pielęgniarki są miłe, uśmiechają się do mnie, kiedy przychodzę po papierosa. Nie możemy ich trzymać przy sobie, wydzielają nam po jednym co godzinę i to jest najbardziej przejebane. Jedzenie też mają dobre, nie to, co na innych oddziałach. Kiedy leżałam na nefrologii, dawali same pomyje.

        Miałam w planach przespać cały pobyt tutaj i obudzić się, gdy odejdą głody. Staram się nie myśleć o kreskach i blantach, ale one same do mnie przychodzą. I Dawid nie pomaga. Jeszcze trzy dni temu piliśmy razem wódkę, a teraz jest tu razem ze mną, bo pomieszał perazynę z alkoholem i fetą. Twierdzi, że ledwo go odratowali, ale ja wiem, że buja. Mógł co najwyżej dostać niewydolności wątroby. A zamknęli go, bo jest po prostu pieprznięty.

        Przed chwilą wołali na leki. Teraz papieros. Dają mi te same tabletki, co przepisał mi psychiatra, tylko dawkę zwiększyli. Przyjmuję to z ulgą, bo będzie się lepiej spało. 

        Kończy się pierwszy dzień mojej trzeźwości. To przerażające. Odkąd pamiętam, jestem na haju. Zawsze załatwię sobie pieniądze. Jeśli nie biorę od mamy, to daje mi babcia. Do tej pory nie wiedziały, na co wydaję. Żle, że się dowiedziały. Nie, nie mogę tak myśleć. Przecież chcę z tego wyjść. Kurwa, Laura, tak będzie dla ciebie lepiej, zrozum to wreszcie!

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...