Parciaki - upartym byciem we wszystkim chłoną wiatr.

[Messalin_Nagietka]

jednako tutaj las jeden bez łąki
glinianką czasem spod koron wyłaził,
wiatr bał się nosić, bo w supły pałąki
mogły uwiecznić w tej zielonej mazi,
do której kiedyś ktoś tam w końcu dotarł
i jął siekierą kłaść drzewa po trosze,

a co uskrobał to pniem do bajora,
narzutem z wierzchu by nie wystawało,
odgarniał ściółkę, potem z wolna orał
i jakby tego było komu mało
wszczął stroić strzechę, płot, chlew i co jeszcze,
aż spod kamieni pni poczęły dreszcze,

stąd na suchości rzucił człek przy drodze,
wilgotne bale wzdęły trzask na słońcu,
aż wy bez kory, toż wam wynagrodzę
i jak świniaka trzeba czasem w kojcu
po bokach kijem, tak wiązanym lejcem
klął i okładał od klepek, co więcej,

tak się poczęły stroszyć dyrdymały
i jak z barana motkiem pokręconym
połacie całe kotkami babrały,
aż wiatr nie wiedział z której podejść strony
i jak to wcześniej nie wchodził w gęstwinę,
stanął, a jednak dmuch jaki uczynię

i w chmury poszły i nićmi rwanymi,
poszyciem deszczu świat cały się zalał,
aż jak ze lnu tak balami białymi
kroił człek wszystek materiał bez mała,
a że na odzież zdał się byle jaki,
bo gęsty, sztywny, nazwał go parciaki,

wszak z pary wyszło zagiętym deszczykiem
i o chałupę i przyległe knieje
sadziło bają i sosnową szychę
jakby na wietrze i na słońcu, grzeje
jednako tutaj czas jeden dla wszystkich
parciaki noszą nawet wietrzne chłystki.

---------------------------------------------------
od autora:
Parciaki – pow. przasnyski. We wsi występuje nazwisko Parciak. Być może noszą je potomkowie pierwszego osadnika. Trudno ustalić, czy nazwisko Parciakowi dał part, tj. grube płótno. W każdym razie len był tu powszechnie uprawiany i na miejscu, przy pomocy prymitywnych urządzeń przerabiany na przędzę i wyroby z niej. Wieś założona została w 2 połowie XVIII wieku.

[ewa birk]

witaj ...
bardzo ciekawy wiersz
i choć nie gustuję w takiej poezji całą gębą
ten mi się wyjątkowo podoba...

co najlepsze
ewa

[Stefan_Rewiński]

Dobre na weekend szczególnie. Mam ochotę wybrać się na szlak "Twoimi wierszami". Pozdrawiam. Stefan.

[czarna]

coraz piękniej, i z coraz większym rozmachem opisujesz kolejne wsie
mam nadzieję, że uda ci się wydać tomik [jedyny w swoim rodzaju], ozdobiony urokliwymi zdjęciami onych miejsc
czekam cierpliwie aż zabraknie ci tematów i przesuniesz się na tereny bliżej Szczytna
uśmiech

[Piast]

Pozwól, że zanim o tym wierszu, to wspomnę twój dawniejszy

Messalinie!
Wiem już dlaczego ten bard był skacowany już w pierwszej linijce!!! Otóż wczoraj doznałem olśnienia.

Idę sobie rano, koło siódmej trzydzieści, do spożywczaka, będzie jakieś ze 160 m drogi na południe od mojego domu, po bułeczki i mleczko idę, a tu pod sklepem gości trzech stoi niepewnie, na nogach kołysząc się, gęby jakieś nieogolone, świeżości w nich zero, cierpienie tylko litośnie wyziera spod zarostu, już kilkudniowego najpewniej, no i z daleka wypatrzywszy mnie, z tak modną dzisiaj u artystów chrypką w głosie, ten najbardziej zgięty w krzyżu, rzecze:

- Teee, sąsiad ( tu przełknął z trudem śladową ilość wilgoci w ustach ), wspomóż chociaż 2 złote ( tu zakaszlał, ach... jak on zakaszlał! ), bo tak jakoś chory dzisiaj jestem - zachrypiał na koniec ( ach! jak on zachrypiał! ), jakby stare wierzeje wiatr poruszył.

A że znałem ich z widzenia, boć to nie pierwszyzna, że stali rano pod sklepem spragnieni choćby kroplą, jedną jedyną kropelką najmniejszą, obojętnie jakiego płynu, gardła nawilżyć, więc wyciągam garść moniaków i przebieram w nich palcami - odsuwając na bok uszczelkę gumową do kranu, podkładkę metalową do śrub rozmiaru fi8, com to ją pod swoją furtką na chodniku znalazł, złamaną wykałaczkę, przybrudzoną już nieco, no i tę gumkę recepturkę, co mi od pół roku pałęta się po kieszeni nie wiedzieć w jakim celu - by te 2 złote uzbierać. I kiedym już te 2 złote wyliczył skrzętnie, spojrzałem w tę gębę zmarnowaną, na te oczy cierpiące, na ten przełyk, z trudem ruszający grdyką i myślę sobie:

- " Nie, to nieludzkie, żeby tylko 2 złote" - i wcisnąłem mu w tę trzęsącą się, szorstką łapę wszystkie moniaki, jakie miałem. A było tego tam chyba, żeby tak dobrze policzyć, czasem nie zełgać, no..., to ze 4,50 było, albo może i pod 5 złotych podchodziło.

- " A niech tam, też człowiek, raz kozie śmierć " - pomyślałem zadowolony, że dobry uczynek sam mi się w ręce napatoczył, i to w poście, a szukać go nie musiałem, zważywszy, że ostatnio Św. Piotr zbyt często mojego konta w swoim kajeciku nie uzupełniał, i ... tu właśnie nastąpiło to olśnienie, dlaczego ten bard już w pierwszej linijce był skacowany, chociaż ani grosza jeszcze nie dostał..

A on był skacowany, boć przecież on wczoraj też grał i śpiewał rzewnie, najpewniej ucieszywszy czyjeś zmysły, dostał grosza jakiegoś, może nawet niejednego, co skrzętnie wykorzystał, wypiwszy za zdrowie innej wielmożności, coby onej nic nie brakowało, a najbardziej owego zmysłu i wrażliwości na potrzeby drugiego człowieka, w dodatku artysty... I tak mu tego zdrowia wczoraj nie skąpił, że dzisiaj zbrakło na paliwo, więc i animusz już nie ten sam, co onegdaj.

Przemyślenia one - światłe, pod zawarłem, uszczegółowiwszy je tu nieco, w razie gdybyś pod nie zajrzał...

Bogatszy więc o powyższe doświadczenia, o wierszu dzisiejszym - z ukłonikiem i pozdrówką wielką -
- Piast

[Krzysztof Wysocki]

już pierwsza zwrotka doskonale wprowadza w krainę sielską
druga - jestem już opisywaną siekierą
trzecia - przyroda sama zaczęła mówić Twoimi słowami
czwarta - wiatr zgłupiał zachłyśnięty tym opisem
piąta - wszystko zarażone wiatrem parciaki również
szósta - deszcz zamyka szalone koło, które się nadal kręci

bardzo długi wiersz, który nie nudzi, gratulacje

pozdrawiam

[Messalin_Nagietka]

przepraszam Kochani, że nie jestem w stanie odpisywać na Wasze miłe komentarze, acz cały czas jestem tuż obok, nie mam możliwości korzystania z netu,
z wielkim ukłonikiem i pozdrówką dla Wszystkich co czytają moje wiersze MN