Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Daj matko na drogę do chleba
wiersz Polską pisany dzieciom.
Niechaj na piersi go noszą
co dnia, który ojczyznę wykrwawia.

Daj matko chleb obłożony słowem
dla pamięci. Mieczem i kajdan brzękiem
wyrwali ci dziecię. Gotując mu tor życia
jeszcze przed twoim narodzeniem.

Daj matko na drogę do chleba
słowo prawdy o Polsce i o tych
co ją grabili, by ze świadomością
zmywał naczynia nad Tamizy brzegiem.


Noe-Gd Gdańsk 15.03.2006/13.58/ [email protected]

Opublikowano

nie mój ton nie mój swiat - męzy to, to raz, a dwa:

Daj matko na drogę do chleba - mam chleb w domu, a wszakżem Polak
wiersz Polską pisany dzieciom. - jak Polską ?
Niechaj na piersi go noszą - każesz wyrzynac na piersiach dzieciom litery ?
co dnia, który ojczyznę wykrwawia. - bezsens

Daj matko chleb obłożony słowem - to już było
dla pamięci. Mieczem i kajdan brzękiem - zabory minęły
wyrwali ci dziecię. Gotując mu tor życia - znowu te dzieci
jeszcze przed twoim narodzeniem. - na razie becikowe dali

Daj matko na drogę do chleba - było
słowo prawdy o Polsce i o tych
co ją grabili, by ze świadomością
zmywał naczynia nad Tamizy brzegiem. - a Polacy nigdy nie rabowali

Noe - ten tekst jest jakąś pomyłką. Robisz z narodu matołów. Nie.
Pozdrawiam.

Opublikowano

Moj koment byl do wiersza, nie do Ciebie, to po pierwsze.
Po drugie, dowiedz sie, Mikolaju, co znaczy okreslenie "tendencyjna".
Odniosilem sie do wszystkich, badz prawie wszystkich, Twoich komentarzy.
A "Elegie o chlopcu polski" to chyba kazdy czytal:) Chyba, ze robiles sobie w podstawowce wagary, chlopczyku.

bye bye

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



a Zaolzie Cieszyńskie ? Zresztą nad Tamize nikt jeździc nie każe.
a zresztą nie wiem, zdaje się, że podpadnę Noe, ale trudno. to jest chybiony tekst.
Z godności nie da się ograbic-albo sie ja ma, albo nie.
Opublikowano

Noe po prostu jeszcze nie doszedł do:

A wiosną niech wiosnę, nie Polskę, zobaczę

:D

Noe, ja nie wiem, czy ty wiesz, ale zabory juz się naprawdę skończyły. I jeśli nadal w kimś trzyma się tak mocno nacjonalizm i ksenofobia, to nie jest on ozdobą narodu, tylko jego zakałą.

Opublikowano

panie Sceptic ma pan rację zabory się skończyły ale niech się pan wybierze do okulisty
skoro nie widzi pan jak Polska nadal jest rozkradana jak to się mówi ładnie przez panów w białych konierzykach ale cóż jak ktoś nie stara się zrozumieć samej intencji autora to takie bzdury wypisuje tak naprawdę ciągle się powtarzając przy każdym negatywnym komentarzu chyba że jest to celowe przy nazwiskach nie należących do ''Klubu''
czy nie może pan napisać po prostu Noe wiersz jest do dupy czy coś w tym stylu!!!


pozdrawiam

Opublikowano

w wierszu zwracam do rodziców by wpoili dzieciom swoim pewną wiedzę - 123 lata zaborów ,zaraz potem wojna z Rosją ,21 lat niepodległości i 2 wojna ,okupacja ,potem sowietyzacja. sprzedanie Polski w Jałcie. przedtem eksploatacja w zaborach ,powstania , ojcowie gineli albo na sybir ,matki same dzieci chowały , rozpijanie chłopów to nie bajka też. to tak po krótce. = dzisiejszy stan ekonomiczny kraju ,ale nie tylko ,bo i stan świadomości.
Dzisiaj mówią np. że polak to pijak i złodziej itp. ale to nasi sąsiedzi i sojusznicy do tego się przyczynili przez wieki ,i choć zaborów już nie ma jak zauważył głąb sceptic ,jednakże ich owoce zbieramy do dzisiaj. dlatego już przed urodzeniem matki , przyszykowano los jej dzieciom.
mr.Krzywak - na piersi ,nie znaczy wyciąć zyletką ,słyszał pan np. o żydowskich filakteriach? ,ale to na boku ,mi chodziło o to by mieli na piersi - na sercu ,czyli znowu prznosnia. - oni mają pamiętać naukę rodziców ,mieć ją na sercu - na piersiach.

widząc jak pop kultura miażdży ludzkie wartości łapię się za głowę... ludzie ! demolowali wam dom i są tego skutki! - tak trudno to pojąć?!

Opublikowano

piotrze mały:

pierdolisz komunały. Polska jest rozkradana - jasne. A przez kogo? Przez Żydów i przez Masonów oczywiście! Widziałęś kiedyś, jak jakiś Żyd coś z polski kradnie? Tak? To trzeba było zgłosić na policję!
Tekst jest płytki i tak prosty w interpretacji, że nie będę się rozwodził nad zarzutem, że go nie zrozumiałem. Intencje autora są dla mnie po prostu zbyt płaskie, bym się do nich jakkolwiek ustosunkowywał.
Widziałeś tu jakiś klub? Bo ja nic o tym nie wiem. Ale pewnie tak - tu rządzi układ, zresztą jak wszędzie. Kaczyńscy byliby dumni.
Naprawdę, dobrze ci radzę - przestań słuchać radia maryja i małomiasteczkowych konserwatystów. Bo do ciebie - w kwestii polityki - dociera tylko populistyczne "precz ze złodziejami" czy "balcerowicz musi odejść", a nie odróżniasz pewnie komunistów od socjaldemokratów i liberałów od konserwatystów :/

Noe:

jestem gotów sie założyć, że historię polski znam nie gorzej od ciebie. Jako człowiek pretendujący do miana inteligentnego powinieneś zdawać sobie sprawę z tego, że takie "wiersze" - martyrologiczno-nacjonalistyczne - naród polski jedynie pogłębiają w ksenofobii. Co z tego, ze mamy dumną historię, co z tego, że zabory - jak dzisiaj zaborów już nie ma, a historię trzeba tworzyć? Słabość ekonomiczna kraju mówisz - a może jakieś liczby? Myślisz, że takie wiersze cokolwiek poprawią? Prócz tego, że umocnią naród w postawie ksenofobicznej?
A sprawcą słabosci ekonomicznej - prócz zaborców i Żydów - jest według ciebie pewnie Balcerowicz? Naprawdę - radzę przestać czytać tylko Tygodnik Powszechny, a wziąć się za Platona, Arystotelesa, Hobbesa, Locke'a, Monteskiusza, Rousseau i Poppera. Ojciec Rydzyk to kiepski nauczyciel polityki.

Opublikowano

Mr.Sokołowski nigdy nie chcę tłumaczyć,ale ,gdy wciskają mi sprawy nie moje a własne ciasne umysły ,nie wytrzymuję i palcem wskazuję.-ale boleję nad tym i nie będę tłumaczył ,niech sobie potomni tłumaczą co chcą.

Opublikowano

Sceptic mozna darować lecz zapomnieć nie mozna. poza tym pustemu źle się zyje - sam uwierzy ,że jest z gorszej rasy. trzeba mieć korzenie. tygodnik powszechny i Ryudzyka pozostawiam tobie.misiu kolorowy od onanizmu...-wiersz.

Opublikowano

coś dla ducha:

Auld Lang Syne


Ostatni raz trębacz
dla ciebie gra
ostatnia z salw -
powietrze drga.

Nad kirem koni rżenie
z oddali wiatr niesie
i głuchy łomot ziemi
o trumny wieko stuka.

Młodością piach gryźć
zębami zdrowia bez skazy
Oddech w płucach mieć
by grudy ziemi odwalić.

Za to w dole leży trup
i zaraz piach go zabierze.
Słońca nie zobaczy ani
w morskiej nie popływa fali.

Wieńce i kwiatów stos nie odda
go nikomu. Ostatni trąbki głos
słyszy ucho twe mój przyjacielu:
Auld Lang Syne. Śpij w pokoju.

Noe-Gd Gdańsk15-03-06 21:30 [email protected]

Opublikowano

Płytkie i nie będziesz się nad nimi rozwodził to po jasną cholerę wogóle skomentowałeś ten wiersz czyżby to nie było właśnie ''rozwodzenie'' nad czymś co?
w dupie mam radio m... -czowieku ze skrzywieniem wielkomiejskim i twojego góru Tuska
w dupie mam zresztą całą politykę nie mam nic do Żydów ani do Masonów tacy sami ludzie jak my,sami się rozkradniemy mając tak wybitnych przedstawicieli narodu myślących tak jak pan niechcących widzieć problemu biedy tylko dbających o własną kieszeń-a co do polityki
to wskaż mi kolego skoro tak wybitnym politologiem jesteś kto w Polsce tak naprawdę jest komunistą socjaldemokratą liberałem czy też konserwatystą NIE TYLKO Z NAZWY.

Opublikowano

szanowny Piotrze Mały ,sceptic to kosmopolita , dla niego matka ,ojczyzna ,itp. sprawy to puste słowa ,a wręcz głupota utrudniająca zycie. szkoda nerwów.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • Cylinder zastygł w bezruchu 

      a tuba zamilkła.

      Tym razem nawet igła fonografu 

      zdawała się nie mieć ochoty 

      wracać na powierzchnię cylindra 

      po raz setny tej przeklętej nocy.

      Obiecałem,

      że pomogę w poszukiwaniach,

      lecz po tym czego się tu dowiedziałem 

      i po tym co usłyszałem i zobaczyłem,

      stwierdzam jasno, 

      choć z dozą 

      naprawdę przejmującej rozpaczy,

      że mój nieodżałowany ojciec,

      został pochłonięty w odmęty, 

      bezdennej paszczy szaleństwa.

      Po czym uleciał w kompletny niebyt,

      bagiennych wrzosowisk

      północnej Szkocji.

      Przeszukano cały dom

      od piwnicy po strych.

      Wszystkie pozostałe obejścia i budynki.

      Studnie, staw

      a nawet rozkopano

      przydomowy ogródek

      ze wspaniałymi krzewami piwonii

      o które tak dbał.

      Bardziej niż o jedyne dziecko.

      Wszystko zaczęło się 

      gdy byłem jeszcze dzieckiem.

      Ojciec był 

      szanowanym profesorem archeologii 

      na uniwersytecie oksfordzkim.

      Był najlepszy w swoim fachu

      i dzięki temu pozostawał w kontakcie

      z najtęższymi umysłami

      z całego świata.

       

       

      Pamiętam doskonale zimowy poranek,

      jakieś piętnaście lat wstecz.

      Zakładałem szkolny mundurek 

      i z teczką w prawej dłoni 

      zmierzałem ku drzwiom domu.

      Ojciec szedł za mną.

      Trzymał mnie delikatnie za ramię,

      tłumaczył mi że jeśli 

      nie zakończy 

      zaplanowanego wykładu na czas 

      to odbierze mnie ze szkoły 

      nasza sąsiadka panna Stevenson.

      A jeśli wszystko zakończy się 

      zgodnie z planem 

      to obiecuję zabrać mnie

      potem na łyżwy.

       

       

      Nic nie poszło zgodnie z planem.

      Otworzyłem drzwi i o mało co 

      nie zderzyłem się w nich 

      z ponurym, wysokim 

      i dość postawnym jegomościem 

      w szarym, długim,

      dwurzędowym płaszczu 

      o prostym kroju.

      Jego fason

      nie był typowym dla wyspiarza

      a raczej obywatela zbuntowanej kolonii.

      Dziwny gość

      otarł mnie ledwie wzrokiem 

      zza przyciemnianych, wąskich szkieł

      i zwrócił się do mojego ojca.

      Bardzo przepraszam

      za tak nagłe najście 

      ale na uniwersytecie powiedziano mi,

      że jest Pan

      jeszcze w domu panie Fodden

      a sprawa z którą przychodzę nie cierpi już zwłoki ponad to co nadłożyłem starając się dostarczyć Panu interesujące dokumenty, zapis z fonografu oraz przedziwny szczątek metalu, który

      z pewnością pana zainteresuję.

       

       

      Wyjął z płaszcza niewielkie opakowane szarym papierem zawiniątko

      i wręczył je ojcu.

      Nazywam się Peter Noyes 

      i jestem zastępcą profesora Clarka 

      na uniwersytecie Miscatonic w Arkham.

      Myślę, że to Panu wiele wyjaśnia.

      Profesor liczy na Pana pomoc

      w tej sprawie.

      Jeśli tak w istocie będzie 

      czekam na Pana 

      w dniu jutrzejszym w południe 

      na nabrzeżu numer dwa,

      celem odbycia podróży

      najpierw do Bostonu 

      a potem do Arkham.

      Proszę pamiętać, 

      że nie ma czasu do stracenia.

      Gwiazda czy też planeta,

      powoli pojawia się 

      w naszych snach nieprawdaż?

      Nie czekając na odpowiedź,

      odwrócił się na pięcie i szybko

      znikł za zakrętem skrzyżowania.

      Ojciec nie tłumacząc niczego zaprowadził mnie do pani Stevenson

      i nakazał jej 

      by zajęła się mną przez jakiś czas 

      bo czeka go długi

      i pilny wyjazd do Bostonu.

       

       

      Zostałem u niej długie lata.

      A ojciec wrócił podobno kilka lat temu.

      Nikt nie wiedział skąd ani po co.

      Uważano go za zmarłego.

      Zaginął gdzieś w lasach Nowej Anglii 

      razem z tym całym

      Noyesem i Clarkiem.

      Nadal gdzieś w szufladzie biurka 

      mam jego nekrolog

      z jednej z gazet z Arkham.

      Żył ale przypłacił to szaleństwem.

      Nie widziałem go już nigdy później.

      A teraz zaginął po raz wtóry.

      Podobno planeta 

      znów nawiedzała go w snach.

       

       

      Odebrałem telefon z policji 

      i obiecałem przybyć na miejsce 

      by jakkolwiek pomóc śledczym.

      Bo sami nie rozumieli 

      w środek jak wielkiego szaleństwa 

      przyszło im wpaść i brnąć

      dzięki zostawionym wszędzie przez ojca dokumentom i zapiskom.

      Już ich pierwsze pytanie zdawało się idiotycznie niedorzeczne.

      Czy mówi mi coś nazwa Yuggoth?

      To miasteczko, osada czy może 

      jakaś kodowa nazwa 

      jakiejś świątyni czy wykopalisk?

      Znaleźli pamiętnik ojca,

      gdzie ta nazwa pojawia się ciągle.

      Ten krótki wpis ołówkiem 

      sprzed wielu tygodni.

      Wreszcie odezwali się do mnie

      Ci z Yuggoth.

      Będą czekać w oktawę święta 

      ojca Yog-Sottotha przy ołtarzu na wzgórzach.

      Zabiorą mnie znowu…

      Brzmiało to jak żart.

      Lecz jedno było pewne.

      Mój ojciec nigdy nie był skory do żartów.

       

       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...