Byłem...

[Piast]

Matce Bożej

Byłem niegdyś na skraju grani,
stróżem miedzy pod niebem tułaczym,
jakbym leciał ptakiem wędrownym
w rozpacz z rozpaczy.

Byłem niegdyś pyłem ulotnym,
polnym dzwonkiem śpiewanym przez drozdy,
w jarzębiny koralach czerwonych
krzyżem przydrożnym.

A Ty byłaś po tamtej stronie,
dłoń od dłoni oddalona milczeniem,
nikłym pączkiem w koronie drzewa,
pustynnym cieniem.

Teraz jesteś na odległość szeptu,
szmerem słonej łzy spod powieki,
mą przystanią w lawinie ciszy
na tafli rzeki.

[stanislawa zak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wiersz wyraża piękne uczucia do matki nie tylko Jezusowej,na przekór (może) innym sądom bardzo misie!
pozdrawiam gorąco!

[M._Krzywak]

właśnie takie umieszczenie podmiotu - bez żenady, banałów sprawia, że tematyka, której osobiście nie lubie, wnosi cos nowego.
Tak.
pozdrawiam.

[Ewa Rajska]

i ja też się przyłączę do Pani Stasi- bardzo mi się:)

pozdrawiam serdecznie!
ER

[Eugen De]

Wolę człowieka dostrzegać niż do ikon oko łzawe puszczać! Pozdrawiam.

[Piast]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Człowiek jest wzrokowcem, dlatego pierwsze pimo było pismem obrazkowym. Także np. Biblię dla ludzi prostych, nie umiejących czytać przedstawiano za pomocą obrazów, stąd taka mnogość malowideł sakralnych. Kiedy przyjdzie czas, że twoja mama odejdzie, spojrzysz czule na jej zdjęcie i ze czcią, łzawo ucałujesz... Kogo ucałujesz wtedy? Zdjęcie czy mamę swoją???

Kiedy drozd wykrzykuje, końcowa nutka przypomina dzwonienie, jakby maleńki dzwoneczek kołatał się u jego szyi. Tak mi kiedyś mówił wuj podczas wakacji na wsi, ale ja chyba drozda nie słyszałem, tak tylko pamiętam... A może to coś niedorzecznego było, może mi się zdawało, cos ulotnego.. I tak mi się wspomniało rzewnie, wakacyjnie, letnio i ciepło...
Wyrzucenie tego "A" i "mą" chwieje mi rytm, bo braknie sylaby, z 9-zgłosek robi się 8, a ja, jak wiesz, czuły jestem na takie arytmie. Sercowych też nie lubię... No i co ja na to poradzę? Proszę cię, niech już tak zostanie. Adresatka już się do tego chyba przyzwyczaiła, bo to tak już cztery lata czyta...

Stasi, Michałowi i Ewie dziękuję i pozdrawiam miło
Eugena De także...
Piast

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dlaczego na przekór? Pomysł znakomity wykonanie słabsze. Proponuję jeszcze popracować tzn we wszystkich strofach zachować kanon 9 -10 - 9 - 5 lub inny ale stały. Można nadać formę wspomnień (można domniemywać, że peel zmienił wyznanie) lub forma dialogu prowadzonego w czasie teraźniejszym i zamnknąć klamrą np. deklaracji.

pozdrawiam Jacek

[Piast]

Nie zmieniałem wyznania nigdy, ale od pewnego czasu czuję, bardziej niż kiedyś, jak za rękę mnie trzyma...
I za to Jej dziękuję...
Dzięki Jacek za słowo...
Piast

[Jacek_Suchowicz]

Czytając Twój wiersz kolejny raz dopatrzyłem sie że sygnalizujesz swoją wewnętrzną przemianę (byłaś oddalona milczeniem teraz na odległość szeptu) i możesz to uwypuklić lub dobry temat następnego wiersza.

Pozdrawiam Jacek

[stanislawa zak]

kochany Piaście, wiem że nad polami dzwoneczkami dzwonią skowronki,przynajmniej u nas, wiszą namiotem nad łąkami i przecudnym spiewem prowokują do przystanku i zamyślenia się w zasłuchaniu,
pozdrawiam dziś!

[Beenie M]

Ogólnie wiersz podoba mi się, w każdym razie zatrzymuje na chwilę, a to już jest plus, coś mi jednak przeszkadza w dwóch miejscach:

...jakbym leciał ptakiem wędrownym

...polnym dzwonkiem śpiewanym przez drozdy...> a może zmienić na : polnym dzwonkiem budzonym przez drozdy

Pozdrawiam ciepło

[Piast]

Beenie M napisała
...jakbym leciał ptakiem wędrownym

...polnym dzwonkiem śpiewanym przez drozdy...> a może zmienić na : polnym dzwonkiem budzonym przez drozdy

Pozdrawiam ciepło >>>

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

...ptakiem wędrownym - znikąd do nikąd, z miejsca na miejsce, od bezcelu do bezcelu, od rozpaczy do rozpaczy, albo w rozpacz z rozpaczy - przynajmniej tak to się wydaje dla obserwatora; przyleciał nie wiadomo skąd i poleciał nie wiadomo dokąd... Ptak jak wiatr...

A z tym polnym dzwonkiem budzonym - to też dobry pomysł, lecz mówisz tu o innym dzwonku, chyba o kwiatku...
Ja mówię o dzwonku, który jest tak słaby, że jakby go nie było, bo drozd ten dźwięk czasem wyśpiewa lub nie. Jak ten pył, jak szmer łzy pod powieką...

ONA czyta go już cztery lata i pewnie wie, o co chodzi... więc niech już tak zostanie

Dziękuję Beenie za wizytę, Ciebie czytam bardzo miło i pozdrawiam Piast

[Beenie M]

Po wyjaśnieniach zgadzam się. To była tylko moja interpretacja.
Pozdrawiam cieplutko bratnią duszę

[Bartosz Wojciechowski]

Dużo już zostało napisane powyżej, ja tylko dodam, że bardzo brakuje mi takich wierszy - wśród wszystkich szaleństw poezji współczesnej wreszcie kilka linijek, które można polubić od razu.

[Piast]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kurczę, Bartosz, Nawet nie wiesz, jaki balsam wylałeś na moją duszę:
" że teraz mogę być jak ten liść
jak kamień w wodę porzucony ".

Beenie, ty zawsze ucieszysz...

Wielkie dzięki Pozdrawiam Piast

[Bartosz Wojciechowski]

Pozwól, że tylko powtórzę - cała przyjemność po mojej stronie była:)
Pzdr!

[marta_sawicka]

jestem zachwycona pisze podobnie,pozdrawiam z Canady:))

[Piast]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No to czemu ciebie nie ma na wokandzie. Chętnie przeczytam... a doczekać się nie mogę...
Pozdrawiam miło Piast

[Zofia Honey]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tyle tu poezji, że aż się boję zerknąć w następny wiersz, żeby nie rozczarować się.

Pokazałam go koleżance na życiowym zakręcie jako swoistą terapię i zobacz, co powiedziała:

"Tak - on pisze tak jak kocham: lirycznie, delikatnie a tyle mówi. Można pokochać każde słowo, które w tym wierszu stworzył. Po prostu to jest piękne!"

Pozdrawiam serdecznie

Zofia