Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

westchnieniem
zatopił cały świat

przeniknął gorączką
pustyni

pocałunkami okrył
ciało stalowe

pod nieboskłonem
modlitwą ukoił
rozedrgany żar

uciekł
ścigany wspomnieniem
łagodnej giętkości

nagiego
zagłębienia szyi

dłońmi sparzonymi
spierzchniętymi ustami

za kolejnym wzniesieniem
szukał rozgrzeszenia

Opublikowano

oyeyu!!!
A tyś co , nauczyciel???

Odbierz to tak:
wysłano Cie z misją do Iraku..i nie wytrzymałeś: brudu, napięcia, bomb , które obok rozerwały Twojego przyjaciela...

włożyłeś sobie lufę i mając w pamięci ukochaną dopełniłeś czynu!

ale przeczytam krytykę parę razy z ochotą się czegoś nauczę!!!!

pięknie dziękuję
pozdrawiam
Irena

Opublikowano

Przeczytałem kilka razy i każdorazowo wyłaniał się przede mną pełniejszy obraz...
podoba mi się rytmika wiersza, niczym nie zmącona...

co do pana oyey'a to z czasem można się do niego przyzwyczaić... zdarzy mu się powiedzieć coś konstruktywnego, co nie opiera się tylko i wyłącznie na tym , że wiersz nie jest napisany w jego ulubionym stylu...

Pozdrawiam
Krzysiek

Opublikowano

Dzięki Anetzka,dzięki Krzysztof,dzięki Oyeyu!!!
Fajnie,że w ogóle czytacie,to co napiszę....muszę powiedzieć, że nic nie zostało stworzone przeze mnie na siłę.
Z pewnością nie jestem też poetką!

Pozdrawiam wszystkich!
I.
[sub]Tekst był edytowany przez Iris_IK dnia 21-05-2004 00:08.[/sub]

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Spadam   wbiegam między litery a te nic nawet nie drgną stoją wyprostowane powciągały brzuchy nawet kropka im nie drgnie nie zgubiły ogonka ani kreseczki czekają   chodzę tu i tam ciągnę za sztywne ręce podstawiam nogi pokazuję język i kukuryku nieruchomieję   wtedy wielki paragraf bierze mnie w cudzysłów wykrzyknikiem uderza w głowę znakiem zapytania boruje dziury w brzuchu każe włazić między dwukropek trzykropkiem po kartce goni   siadam zmęczona na krawędzi bieli litery spychają mnie na margines za późno by wyhodować skrzydła spadam prosto do nieba - cmentarza połamanych liter i nienapisanych wierszy
    • @violetta nic, tylko wyrwae sie nad morze, gdzie palmy, słońce...   @Waldemar_Talar_Talar Dziekuję za zwrócenie uwagi na ten zwrot. Cziesze się, że Ci się spodobał. @Jacek_Suchowicz a jak się psuje innym dobry smak? @Berenika97 Czas najwyższy się zbuntować! Inaczej nie wygrzbiemy się spod codzienności. Tylko bunten. @hollow man Właściwie to nic nie wiemy o naszych Mamach. Nikt nie zastanawia się, czy chciałyby się wyrwać, pojechac nad morze... @MIROSŁAW C. Możliwość wskoczneia do morza możliwości można jak najbardziej rozważyć
    • Istnieje dla głupców szczęście, a nie jeden głupiec był życzliwy w głupocie.
    • @Berenika97 To studium samotności w tłumie sprawunków, gdzie najcięższym ciężarem okazuje się to, czego nie ma. Czy to portret depresji, w którym wielka egzystencjalna pustka maskowana jest przez drobne, codzienne rytuały?   Bardzo przejmujące.   Pozdrawiam
    • nie wiem czy to nie zbyt duży haust powietrza, miłego dnia
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...