Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

cztery drogi po środku ...

piotr mały
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

piotr mały

piotr mały

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

przybiłem niczym fala przypływu na skraj
czterech dróg po środku życia-by ujrzeć

niespełnioną po której kroczy dobroci utopia,
niechcianą gdzie podłość i nienawiść jadłem,
minioną z pędzącą złamaną wskazówką,na ''grzbiecie'' zegara,
przyszłą z tańczącą litością i biczem kostuchą

jedna z tych dróg otwarta-może ominąć
kostuchę-zbyt cwana, najwęższą z nich kroczy
próbować uciec-wytrzymała bestia ,dogoni

lepiej mi usiąść-pokibicować litości
by przed biczem dotarła pierwsza
tyle tylko mogę zrobić!-odpływu nie będzie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Migrena
      linia przypływu

      Przez Migrena · Opublikowano

      plaża była pusta rozciągnięta jak język sucha od słońca i wiatru ona miała sól na ustach i oczy zbyt jasne jakby widziały więcej niż trzeba on niósł w sobie noc ciężką jeszcze nie do końca przeżytą piasek parzył stopy wchodził między zęby zgrzytał w środku szli za daleko tam gdzie nie było już śladów tylko wiatr i własny oddech dotknął jej nagle jakby coś w nim pękło bez ostrzeżenia odpowiedziała od razu jak ogień który nie ma już powrotu ich ciała nie były delikatne ścierały się jak kamienie mielone w gardle rzeki sól wchodziła w skórę w oczy w usta wszystko szczypało wszystko było za bardzo on wbijał dłonie w jej plecy jakby chciał się utrzymać przy czymś żywym jakby pod skórą było coś co mogło go ocalić ona ciągnęła go niżej w piasek w siebie w ciemniejsze miejsce nie było rytmu tylko uderzenia nierówne głodne krew przyspieszała szarpała się jak zwierzę zamknięte w za małym ciele morze obok uderzało i cofało się jakby coś pamiętało ale nie chciało powiedzieć krzyknęła raz krótko jak przecięcie potem już tylko oddechy ciężkie rozbite leżeli długo lepcy od soli i piasku jak po walce słońce wypalało z nich resztki myśli nie patrzyli na siebie bo było za blisko fala doszła wyżej dotknęła ich stóp zimna obca jakby coś sprawdzało czy jeszcze żyją i kiedy wstali nie byli już tacy sami jakby morze coś w nich zabrało i zostawiło miejsce które nie chciało się zamknąć              
    • Konrad Koper
      bilans

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka Zgoda !! Ujęła myśl...    
    • bazyl_prost
      Osobiście

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @Leszczym Chyba chcesz zredukować jakąś tendencję ale mało kto rozumie że ta tendencja jest bez sensu...
    • Lenore Grey
      Zaproszony. Opowiadanie

      Przez Lenore Grey · Opublikowano

      @Migrena No i elegancko :⁠-⁠)
    • andrew
      Halo/Alarm

      Przez andrew · Opublikowano

      @Mel666 ... pięknie się złożyło bo wczoraj jutro dziś  będzie dalej żyło   zwłaszcza że  ciebie taką zobaczyło   taniec koła zatacza to wieczność oznacza ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...