nicość moim niebem

[aleksandra świetlanowicz]

na w pół przytomna wsłuchuje się w muzykę
strumienia wody powoli wypływającego na kafelki w łazience
przymykającymi się oczyma podziwiam ich piękno
wciąż intensywniej zabarwianych moją hemoglobiną

już nie czuje bólu
receptory przestały działać
ostatnie impulsy przepływają przez synapsy
do kolejnych neuronów

lecę w dół
czuję tylko tę słabość zapadanie się w sobie
niczym gasnąca gwiazda dążąca do całkowitego kolapsu
jest coraz ciemniej
tak ciemno, że nawet Planck
nie wykryje tu żadnego promieniowania

jest tak dobrze jestem taka lekka, wolna
tak przyjemnie tak błogo nic nie czuć

nic nie ma

nagle zapala się światło
przerażający ból przeszywa moje ciało
przeraźliwe zimno

jestem znowu w piekle

czemu mnie uratowaliście?
czemu odebraliście mi moje niebo –
moją nicość?

daliście mi szanse?

przy życiu tylko jedna myśl mnie trzyma
że jeszcze raz to poczuje
że jeszcze raz dane mi jest
przejść tą cudowną drogę –
z istnienia w nieistnienie

[stanislawa zak]

według wedługa też -ale smutne że młodzi myślą o samobójstwie, rozpacz, niespełniona miłość, szkoła, rodzice, winni są wszyscy, ale dobrze że potrafisz ubrać to w słowa i wyrzucić swoje,( nieswoje) odczucia, po przeczytaniu, uświadamiamy sobie ze to jest głupie, zycie jest o wiele ciekawsze, daje wiecej rozwiazań na wypisanie uczuć w nowym wierszu!
pozdrawiam ciepło