fotografia

[Olga Burian]

To co banalne
i to co jasne
(szklanka, stół i my)
zdjęto jak obraz ze ściany
na kliszę
do szuflady

Co wciąż stawało się nami
ślady stóp postawione
w jednym tym samym miejscu
choć jednak to tak daleko

Niebo obraca nas cicho
nie raz zmieniamy pościel
jeździmy gdzieś i wracamy
I nie bierzemy w tym przerwy

Nie chcę już tego widzieć
wciąż z zamkniętymi oczami
patrzeć przestać nie mogę
nie mogę

[stanislawa zak]

patrzeć, widzieć, przestać ?

[Olga Burian]

nie do końca rozumiem komentarz...Prosze o sprostowanie

[jacek_sojan]

bardzo interesujące i przekonujące studium zatrzymanego czasu na podstawie fotografii;
wiersz wiele we mnie, jako czytelniku porusza, a choć zbudowany prostymi środkami stylistycznymi
dużo mówi o autorze, o sposobie patrzenia i widzenia rzeczy;
wiersz dojrzały i mądry, subtelny w poetyce, i bardzo kobiecy w temacie;
dużo zdjęć sam robię, więc rozumiem to spojrzenie;
i za niego dziękuję! J.S

[Olga Burian]

Dziekuje Jacku za cieple slowa...Chyba bylo mi to dzis potrzebne-odrobina zrozumienia.
Po-przez-poezje.

Ps.tez robie zdjecia,mozna je znalesc pod tym samym pseudo art.
pozdrawiam cieplo

[Jimmy_Jordan]

Proste i ładne, myślę że dzięki tematyce koncepcja jest czytelna. Bardzo mi się podoba kawałek z kliszą. Pozdrawiam
Jimmy Jordan

[Luthien_Alcarin]

bardzo dobrze aż do końcówki która została położona

Pozdrawiam
Agata