Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zawsze na jesień wracam do Wrocławia.
Mądrzejszy o jedną Gosię z Tygodnika i jedną niezauważoną
śmierć tramwaju. One umierają powoli, nigdy niezaspokojone.

W mieście jakby tak pusto bez Ciebie,
siedzę i próbuję coś napisać, ale napiszę
chyba tylko esemesa i pójdę jak zawsze,
człowiek z wyboru to dziś najtrudniejszy zawód

Nic już nie daje świeży śnieg, ani świeża wódka,
nawet świeży seks, chyba tylko nowy bóg pomoże,
kiedy ześle na nas znów zarazę porannej kawy,
a poeci wtedy zasiądą przy wspólnym stole
i zaczną poecić się nawzajem, zjeżdżać na sankach.

Poetom nie przybywa lat, nie przybywa pieniędzy,
czasami tylko przybywa promili.
I kto by pomyślał, że można sprzedać
się za parę wierszy, pocałunków,
piosenek i gołych ud,

a jednak zdrada
to dalej nasza ulubiona zabawa.

Opublikowano

za jakis czas może poprawi sie warsztat. wiersz dla mnie przegadany, ciągle jakies przecinki wyliczenia - przez to nie traktuje tego jak zabiegu tylko takie pisanie co język przyniesie. pare fajnych (moze nie sformuować a) myśli, spostrzeżeń. końcówka do mnie nei przemawia, rym jest tragiczny / chyba.

ale pisanie jest pisaniem dla pisania. i lepiej pisać tak niż dział nizej

Opublikowano

Do mnie to przemawia, też ten lekko rozwlekły tok opowiadania, choć wolałbym więcej gry wyobraźni czy tajemnicy.
Niekonsekwentne są kropki. I wielkie litery (Wrocław - bóg?)
Takie wersy nie dynamizują (co powinny czasowniki) tylko spowolniają:
"siedzę i próbuję coś napisać, ale napiszę" (4 x cz. w tym 3 x - ę!).
"sprzedać / się" - jako przerzutnia mnie nie przekonuje.
"poecić się" - zapamiętam ;)
pzdr. b

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Jak kra sama tama - sarkaj.        
    • @Berenika97 Bardzo ci dziękuję, przede wszystkim za to, że tak wyrozumiale i empatycznie podchodzisz do tekstu.  Zdusić albo wyrzucić, chyba czasami nie ma nic pomiędzy. Jedno słowo nakręci całą spiralę, jak już się powiedziało a, trudno powstrzymać się od b. Ale zdusić też źle, no bo to oddech zabiera z piersi. Ludzie są ludźmi i często nie ma dobrego wyjścia... rozegranie tego chaosu w głowie może już jest czymś..., tak na bieżąco mi się myśli zbierają. Dziękuję ci za ten komentarz, bo dzięki tobie zobaczyłam mój wiersz od... trochę jakby innej strony, tzn. trafiłaś w punkt, ale ja trochę dryfowałam nad tymi wersami, a ty nazwałaś to co kryło się najgłębiej.    @Nata_Kruk Bardzo dziękuję, cieszą mnie twoje słowa :)
    • @Florian Konrad Dlaczego blackijaż - a nie zwykły demakijaż?   Przyznaję, że pierwszym skojarzeniem był negatyw. W negatywie to, co jasne, zostaje zamienione miejscem z tym, co ciemne. Ukochana świeci własnym blaskiem - w makijażu, bez makijażu, z "blackijażem", nawet w rozumianym przeze mnie blackijażu jako negatywie. Zatem w jakim celu podmiot zamierza zrobić jej blackijaż?   Może dlatego, by w tych nowych ustawieniach sama mogła zobaczyć, jaki wpływ jej wewnętrzne światło ma na zewnętrzny świat - w tym przede wszystkim na niego?   Jednak w tym "odwróconym", lustrzanym świecie to podmiot zakłada ciemne szaty i dźwiga ciężar roli bycia tym złym. Trochę w tym niepowagi, zabawy, niesłowności (braku słów) czy niedosłowności:  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        ALE      - w tym punkcie jaskrawie widać, że nie mamy od czynienia z igraszką, ale wspólnym procesem odreagowania, oczyszczenia, choć dla peela to kobieta jest źródłem tego "uzdrowienia" - i chyba nawet... motywacją to bycia lepszą wersją siebie.    Dopiero po tej dekontaminacji - kiedy bohater czuje się "wystarczająco czysty" - może być mowa o dotyku, czułości, zbliżeniu się do siebie. Jednak ten blask zbyt łatwo umyka, świat "zanieczyszcza" go z powrotem, dlatego woli mieć zamknięte oczy, by pod powiekami ratować się nieskażonym obrazem kobiety, wspomnieniem jej blasku.    To utwór... nietuzinkowy. Nasycony, wielowarstwowy i niejednoznaczny. Nie wiem, czy nie zasługuje na lepszy tytuł, choć ten kadruje plan wiersza pod odpowiednim kątem.   #edit: uwagę o tytule odwołuję. Blaskodajna - czyli blask, który emituje adresatka, jest dla mężczyzny... życiodajny.
    • @Walka z Czernią któż autorowi zabroni ;) taka ta wolność predystynowana jakaś... i ograniczona binarnie ;) 
    • @Clavisa coś czuję, że to jeszcze nie po wszystkim ;) Wasal Krzesimir towar przywiózł więc ArcyMistrzyni czaruje iskry :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...