napisy na siedzeniach autobusów. nękany
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Waldemar_Talar_Talar 18 581
wczorajsze szukam
nie było złe nie
bało się swoich
cieni
wczoraj minęło
jednak ślad
dość wyraźny
uśmiecha się
wczoraj choć było
dzisiejszym jest
pachnie majowym
da się lubić
wczoraj nie boli
raczej pomaga
widzieć to co
ma sens
wczoraj to coś
któremu ufam
bo było czyste
jak miłość
miłość delikatna
jak wolność to
ona krajobrazem
gór lasów rzek
wczoraj to pamięć
pachnąca różą
echem wiatrem
to czysta baśń
wczoraj już było
dziś jest dziś
wczoraj minęło
gdzieś tam jest
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 58 odpowiedzi
- 1 088 wyświetleń
-
- 50 odpowiedzi
- 1 125 wyświetleń
-
- 47 odpowiedzi
- 1 067 wyświetleń
-
- 45 odpowiedzi
- 742 wyświetleń
-
- 38 odpowiedzi
- 565 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Gosława Budujesz niezwykle sugestywną przestrzeń wewnętrzną - miejsce, w którym łzy rzeczywiście mają swoje „koryto sięgające serca”. Obrazy są tu gęste, momentami surowe, a jednocześnie bardzo plastyczne. Szczególnie poruszające są wersy o zaplataniu rąk „by było bezpieczniej” oraz o zapamiętywaniu kamieni raniących stopy. To piękna metafora czujności, która rodzi się z doświadczenia. Podmiot liryczny nie ucieka od bólu - przeciwnie, oswaja go, zapisuje w pamięci, jakby każde zranienie było elementem budowania tożsamości. Ciekawy jest również kontrast między kruchością ciała („szmaty”, „stare ciało”) a obrazem odrodzenia „niczym pestki wyplute z ziemi”. Koniec niesie w sobie cichą obietnicę transformacji. Wiersz nie podaje emocji wprost, ale pozwala je odczuć poprzez metaforę. Pozdrawiam. -
Przez iwonaroma · Opublikowano
Rzeczywiście, niby to samo, ta sama osoba ale jakże różne spojrzenia... -
Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano
@Berenika97 To jest wiersz o narastającym zamarzaniu komunikacji, o chwili, gdy coś między ludźmi przestaje płynąć. Ten szron na języku można czytać jako moment, w którym słowo traci ciepło - rozmowa stygnie, więź się kruszy. Ale pod spodem dzieje się coś jeszcze, bardziej niepokojącego. To bardzo precyzyjnie opisany mechanizm psychiczny: człowiek przyzwyczaja się do własnego odrętwienia. I finał, który nie krzyczy, tylko chłodno domyka. To jest wiersz bardziej o procesie niż o zdarzeniu - i to jego siła. Serdeczności :) -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@hollow man Wiersz jest zapisem demitologizacji ojca. To proces, w którym dorastające dziecko przestaje widzieć w rodzicu nieomylnego boga-sędziego (Ojca), a zaczyna dostrzegać człowieka (Tatę) z jego wadami i lękami. Dopiero to „odczarowanie” pozwala na prawdziwe pojednanie. Bardzo mi się podoba! -
Przez iwonaroma · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
@KOBIETA :) Drobiażdżki, pozornie słabe naprawdę wiele potrafią:) Dzięki za podobanie :) Również zdrówka @Berenika97 :) Czasem zastanawiam się, czy jesteś lepszą poetką czy krytyczką:) Obie domeny są u Ciebie doskonałe. Piszę to, bo nie sądzę, żeby Ci sodówa uderzyła do głowy:) Dziękuję
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się