słupki rtęci

[Anna_M.]

nie wiem do kogo się zwrócić
bo nie ma kochanie ani przyjaciela
nie chcę też łamać przykazania
więc tylko mrużę oczy

zachwyt

bo przecież dzisiaj świat odmarzł
natura zrzuciła kłódki z przestrzeni

moje nogi muszą iść abym wiedziała

pośród wietrznych płaszczyzn
odnajduję jeszcze własne ślady
przypominam sobie siebie

[Zielony promyczek]

Bardzo ładny wiersz, ciekawie napisany, dobrze się czyta, przejrzysty podział na strofy. Przemawia do mnie, bardzo mi się podoba. Moim zdaniem świetnie Ci wyszedł.

[Anna_M.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To bardzo mi miło:) dzięki i pozdrawiam:)

[Amras_Elensar]

Dzień dobry.
Miły wierszyk, sympatycznie się czyta. Troszkę sentymentu się wkradło- a to lubię. Nie powalił mnie, ale naprawde dobra robota.

Pozdrawiam AE

[Witold Marek]

"Plejady i krąg księżyca
zapadły w ciemnościach nocy

mijają godziny
- ja zaś

samotna tu - mrużę oczy"

- oczywiście nie wyłącznie ani nie głównie "mrużenie" kazało mi tu przywołać Safonę. Wcale nei nawiązałaś, ale jakby - dopowiedziałaś (introwertycznym przyzwoleniem w mojej głowie) jej tekst. Jakby zmartwychstała z tych alabastrów i fiołkowości. Kontekst: wielkie nienapoczęte, niepchnięte a na nowo rajskie "zanim". Musiało wrócić, jak świeżość do rzeczy (stereotyp to chwilowe zamglenie na szkle). Ona - też trochę zdziwiona tym "kłódkom z przestrzeni" ;)

No tak, ten nieuchronny owoc wiedzy zaprowadzi, poruszy, przywoła.

A może za daleko odleciałem w ten tysiące razy umyty antyk...?

Pozdrawiam.