Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Popołudnie

prazm
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

prazm

prazm

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Było pięknie, słodko, miło,
Czarno – biało, niezawiło.
Przed południem było schludnie,
Jednak przyszło popołudnie,
I na progu stoi…

Było, jasno, było szczerze,
(w to ostatnie niezbyt wierzę).
Świerszcze w piecu pięknie grały,
Noce pyłem gwiazd sypały
I choć było bardzo miło
Popołudnie się przybździło
I zza węgła zerka…

Było bardzo romantycznie,
Jaśminowo-erotycznie.
Wiatr zaplatał i rozplatał
Za kieckami człowiek latał,
Zdrowo się z kumplami piło…
No i komu to wadziło?
Czemu nie jest już tak cudnie?
Bo przylazło popołudnie
I coś kombinuje…

Pomyślałem, nieprzystoi
Że tak gość na progu stoi
Zaprosiłem je do środka
Niech odpocznie ciut sierotka
No i tak zostało.

Może nie jest zbyt radosne
Może zapomniało wiosnę
Zamiast się zielenią mienić
Chyli głowę ku jesieni
I na kapcie zerka.

Myślę jednak będzie cudnie
Jak zostaniesz popołudnie
Chroniąc mnie przed nocą...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • piąteprzezdziesiąte
      jeden strzał do Strzałkowskiego 2

      Przez piąteprzezdziesiąte · Opublikowano

      @Nata_Kruk W 2021 obejrzałam reportaż o pielęgniarce, która opowiadała o tamtych wydarzeniach, a także o matce Romka, kobiecie przepełnionej bólem, która całą noc trzymała dłoń martwego synka i nie mogła, nie potrafiła odejść...   Dziękuję serdecznie za przeczytanie, pozdrawiam🪻  
    • piąteprzezdziesiąte
      Głos

      Przez piąteprzezdziesiąte · Opublikowano

      @aff Wołyń? Gaza? Lub każdy wojenny dzień. Bardzo przejmujący i bolesny obraz. Pozdrawiam.  
    • Toyer
      Dziewięć żyć

      Przez Toyer · Opublikowano

      @karenkaMiło mi ze się podobało - serdecznie pozdrawiam 
    • piąteprzezdziesiąte
      na placu boju

      Przez piąteprzezdziesiąte · Opublikowano

      @Berenika97 Świetny wiersz, bardzo bliski sercu, ale zaczynam się martwić... Wiele serdeczności

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Trollformel
      Czerpany

      Przez Trollformel · Opublikowano

      Popielicy sierść zalśniła, przetarła czarne perły łapką. Korzenie zwisały nad nią, zbyt krótkie, zziębnięte na wysuszenie podłoża. Brunatne liście zaszeleściły. Przewróciła się na drugi bok, oddychając powoli. – Zgromadziłam te wszystkie listy? – patrzyła spod ukosa na stertę upchaną w rogu pieczary. Myślała wolno, odświeżając wydarzenia sprzed zapaści zimowej. Przegarnęła ziemię losowo wybierając jeden liść bez adresu. Potarła go ostrożnie. – Przesyłam tobie matko... urwała korespondencję. Spojrzała jeszcze raz i posmutniała. Nadawcą było młode drzewo Bukowiny. Stracone podczas wycinki jesiennej razem z krzakami. Wzięła drugi listek, pismo zdobione, pozłacane żywicą, szlachetne. – Moja kochana... pnę się ku Tobie... czytała wyrywkowo. Pośpiesznie, unikając wzruszenia. On tam nadal rośnie stary Wiąz, przywiązany do płotu wyciąga gałęzie do niej. Popielica ujrzała Lipę z dziurą w konarze w trzecim wysłanym i niedostarczonym skrawku kory. – W mojej torbie jest list do mnie — pomyślała i przeczołgała się w stronę wejścia do dziury.   Papeteria była w polne kwiaty. Otwarta koperta ukazywała atramentowe pismo. Kaligrafia nienagnana. Popielica rozłożyła czerpany papier, ogromny arkusz utworzył dywan w legowisku.   Potarła łapką, jak miała w zwyczaju róg strony i nic. Lekko zirytowana ponowiła próbę. Nadal nic. Przeskoczyła na drugą stronę. Ponowiła odczytanie, nic nie zrozumiała oprócz szelestu. Zdziwiona pośliniła paluszki. Nacisnęła pierwszą literę. – Jest! Pisnęła głośno. Dotyk był coraz bardziej niemiły. Na środku oderwała łapkę.   "Piszę do Ciebie te słowa, ponieważ tylko duch mi został... Przeszedłem proces wycinki, zmielenia i... jestem wyczerpanym papierem z drzewa." *** Popielica wpatrywała się długo w skrzynki na listy przy ludzkich domach. ***

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...