Samotni we troje

[Vegga]

Siedzę w knajpie, tej jednej z niewielu, która ma duszę, która kiedyś teatrem była i która na moment nim bywa jeszcze czasami. Sięgam po kolejnego papierosa, chociaż nie trzymałam ich w dłoniach już blisko dwa lata. Niepohamowana wręcz ochota - co zrobić? Zapadam się w kanapę, ciało wbijam w zakurzoną tapicerkę, w kącie stoi stary rower, pewnie rekwizyt.

- No to słuchaj Vegga, bo ty chyba nie rozumiesz.
- No słucham. – Odpowiadam spokojnie Czarnej, odpalając papierosa.
- To jest tak, siedzisz powiedzmy w tej knajpie i przy tamtym stoliku siedzi paru facetów, no nie? – Ruchem głowy wskazuje stolik, przy którym owi potencjalni faceci mieliby siedzieć.
- No.
- Siedzą. I nagle wśród nich widzisz właśnie tego. Który patrzy się na Ciebie i w tym momencie Ty wiesz, że nie kto inny tylko on. Tylko. Patrzy się w tak magnetyczny sposób, że Ty nie widzisz już niczego ani nikogo, bo widzisz tylko jego, a on widzi tylko Ciebie i nic nie jest ważne. Nie wiem czy masz ciarki, czy nie, czy się uśmiechasz czy nie i czy robi Ci się gorąco, czy może się rumienisz, ale wiem że wtedy się po prostu wie. – Czarna upiła łyk piwa. – To nie jest racjonalne, kurwa, ja wiem że nie. Bo gdyby mój Michał się dowiedział co ja czuję do Kazika to sajgon jak cholera, ale co z tego?
- Czarna, ale Ty z Michałem z serca, czy z rozumu?
- No właśnie widzisz z serca. I ja też nie wiem jak to się dzieje. Patrz, stałam wtedy na tym meczu, wokół mnie tabuny, rozumiesz - tabuny facetów. Wysokich, niskich, przypakowanych, łysych, chudych, przystojnych i okropnych. I nieważne, że tabuny, ważny był ten jeden Kazik w tym obleśnym białym t-shircie z różowymi lamówkami i w rozwalonych adidasach. Nie wiem co mną trzepnęło, ale to było na tyle silne, że nie mogłam, po prostu nie mogłam, oderwać od niego wzroku. Ni cholera. Stałam i świdrowałam go spojrzeniem. Wokół wszystko krzyczało, darło się, wirowało i podniecało a ja stałam jak zahipnotyzowana.

Spojrzałam na Czarną - nerwowo obracała nie zapalonego papierosa w szczupłych palcach. Miała rumieńce? Tak mi się wydaje, choć nie jestem pewna, za ciemno by to stwierdzić. Ale Czarna nigdy się nie rumieni. Barman zabrał puste szklanki.

- Jeszcze coś będzie?
- Trzy duże. – Rzuciłam machinalnie. – Dobra, kontynuuj. – Przeniosłam spokojne spojrzenie na Czarną.
- Czekaj – powiedziała, zapalając papierosa. – No i wiesz, stoję tam tak... – Wypuściła dym z ust. – A on nagle spojrzał na mnie i jak gdyby nigdy nic mówi mi „Cześć”. Zwyczajnie, po prostu, najnaturalniej na świecie. Czujesz? Ja wtedy albo nie czułam nic albo czułam cały świat. Ale wymamrotałam mu te „cześć”, chyba na wpół nieprzytomna.

Roześmiałam się.

- I wyszłam z nim z tego meczu. – Podsumowała. – W połowie. Rozumiesz, wyszliśmy bez słowa. Słuchaj, Arturowi, kumplowi z którym poszłam – Wtrąciła. – Szczęka opadła do samej kurwa ziemi, a ja se normalnie wyszłam. No ale to nieważne co Arturowi. Bo ja byłam z Kazikiem. – Zaciągnęła się powoli. – Spędziłam z nim kilka nocy i ja wiem, że za jeszcze jedną taką pół życia bym oddała. Dosłownie. Nie wiem czemu. To jest tak cholernie nieracjonalne, że aż boli. Przecież on siedzi w więzieniu i nawet nie jest w moim typie, w ogóle to jakiś margines społeczeństwa. Nie wiem co mnie porąbało. – Przerwała na moment. – Gdyby powiedział, że mu zależy, możesz mnie rozumieć albo i nie, ale uwierz – gdyby tak powiedział rzuciłabym wszystko. Bezwarunkowo wszystko. Wiesz, dzwoni do mnie czasem stamtąd. Przyjedzie teraz na dwa dni. I już rzuciłam - skłamałam Michałowi, że wyjeżdżam do rodziny. Uwierzył. Pojedziemy do Kazika. Potem nie będę potrafiła się otrząsnąć, ale nie szkodzi. – Upiła łyk piwa. - Zostały mu w tym więzieniu jeszcze dwa lata.
- Czekasz? – Zapytałam spokojnie.
- Nie wiem. – Odparła po chwili namysłu. – Nie wiem Vegga. Boję się.
- A co z Michałem?
- Trudne pytania zadajesz. Nie wiem. Nie wiem co z nim i co ze mną. Po prostu nie wiem.

[Barbara_Pięta]

Na łopatki mnie Veggo powaliłaś, w bawełnę kuźwa nie będę owijać. Tekst tak realistyczny, niesamowity, powalający. Dosłownie zatrzęsło mną :-). Pozdrówka i więcej takich ognistych tekstów poproszę! Pozdróweczka/B.

[adam sangreal]

możesz mnie rozumieć alb i nie, - albo
A mnie nawet nie ruszylo. Początkowo owszem, wciągnęło, ale potem jakoś się rozmyło i nic z tego dalej nie było. Pozdrawiam.

[Vegga]

W zasadzie to brakuje mi na "Prozie" takiego działu: "Warsztat" (jak na "Poezji") - bo wrzuciłam tu ten tekst sama do końca do niego nie przekonana, bardziej ciekawa opinii niż pewna jakiejś tam jego wartości. No i tych opinii się doczekałam, ale zupełnie rozbieżnych;) Nie wiem, zostawię na razie ten tekst, a kiedyś do niego na pewno powrócę na chłodno i z dystansem, którego brakuje mi teraz - wtedy go trochę podrasuję.
A Basi i Adamowi dziękuję za poświęcony czas:) Pozdrawiam.

[baron de Charlus]

nie za bardzo jest co oceniać
dobrze się czyta, płynnie (dla mnie dialogi to czarna magia, a tu bardzo naturalnie i prosto; jestem pod wrażeniem) oprócz tych dwóch przekleństw - nie pasują mi, ale może dlatego, że za mało wiem o bohaterkach
może mylne mam wrażenie, ale ironiczne to jest (?)