pokój Marcina

[stanislawa zak]

dla Marcina S

kwadratowe ściany nie chcą mnie
tulić do siebie - nieruchome i smutne

obojętne oczy okien
- kawałek przynależnego nieba

poskręcane ciało marzeniami moknie
niezależnie od kółek

nie odfruwaj nie opuszczaj mnie
ptaszku za oknem

[Yasioo Zimiński]

dobra. ośmiele się. powiem, że mi się nie podoba całość a w szczególności pierwsza strofa, której pierwsze dwa wersy są...brzydkie. pozdrawiam serdecznie.

[stanislawa zak]

tak Jasiu, to ma być brzydkie jak ciało dziecka po chorobie, bo to są słowa dziecka niepełnosprawnego
powinnam to chyba zaznaczyć,
dzięki żeś się ośmielił, prawda choć boli jest ważna i budująca!

[M._Krzywak]

ja mam wrażenie, że pomimo treści poważnej, te słowa są zbyt proste.

kwadratowe ściany mojego pokoju
nie chcą mnie tulić do siebie

np. - jest to odniesienie do samotności, opuszczenia, ale tak zmetaforyzowane wychodzi blado.
ściany - tulą.

i tak to właśnie wygląda. A szkoda, bo temat na pewno ważny.
Pozdrawiam serdecznie

[Ewa Rajska]

te kwadraty mi jakoś tak nie pasują-ma to podkreślać ich brak przytulności?
skoro oczy są zimne, to skąd przychodzi to ciepło? czy pojawia się ono z poczuciem bezpieczeństwa?-bo ja jestem tutaj a nie tam?
a skoro ten pokój, jego ściany nie chcą tulić, peel z pewnością spędził tu wiele czasu, pewnie zaczyna go nienawidzić, przecież jego marzenia zostają za oknem, skąd przytulność?

wiersz podoba mi się, ale wymaga dopracowania
pozdrawiam ciepło
ER

[stanislawa zak]

Izo, poprawiłam ale w między czasie tyle osób przeczytało...
Ewo, ładna interpretacja i prawidłowa, wiersz napisałam tak prosto i zwyczajnie dla Maecina ale dla państwa zmieniłam wersję i jak teraz?
czekam na opinie! pozdrawiam gorąco zimy końcem- (MAM nadzieję)

[Ewa Rajska]

cieplej się zrobiło:)

pozdrawiam ciepło
ER

[stanislawa zak]

cholera mogę, zawsze mogę..
dam tu,
wiersz dla Marcina S

kwadratowe ściany nie chcą mnie
tulić do siebie - nieruchome i smutne

zimne oczy okien
- kawałek nieba z pękniętym sercem

nieposłuszne ciało marzeniami
uzależnione od kółek

wiem że tak muszę

[stanislawa zak]

Izuniu! dziekis! popróbuję, taka ze mnie gaduła!poprawiłam w 2 wersji.

[Arkadiusz Nieśmiertelny]

Dziwne jak na Ciebie...

pozdrawiam /Arek

[Nechbet]

śliczniutki Stasiu, cieply, obrazowy, bardzo tu milo, ja tu zostaje:)

pozdrawiam cieplutko;)

[Tomasz_Biela]

mój pokój to nie gniazdo czyżyka
do zimnych oczu jego okien
co jesienią deszcz zasłania a zimą śnieg
skrzydlaty nie pobiegnę po schodach

codziennym kawałkiem nieba
fruwają myśli poza ramy
wierzba na fujarce smutna
zawsze porasta mchem od północy

nieposłusznym nasionkiem
pękam na wietrze
jak dziwaczek w mokrych marzeniach
rozkwitam uzależniony od dwóch kółek

wiem że tak muszę
bywaj

[stanislawa zak]

Tomku dziękiżeś zajrzał, spróbuj ocenić drugi! araczej pierwszy zmieniony, skrócony
jakoś dziwaczę dzisiaj
pozdrawiam cie !

[Eugen De]

poskręcane ciało marzeniami moknie
niezależnie od kółek --- ten fragment moża odnieść do samochodu za oknem, albo też do kogoś "na wózku", ale jak to się ma do wnętrza pokoju? wiersz w klimaci epesymistycznym, deszczowy, depresyjny, odpychający kawadratem ścian. Ma w sobie jakiś magnes, ale nie najlepiej chyba przyciągający, może inczej poskładac wersy? Pozdrawiam.

[stanislawa zak]

tak, Eugenie ,to do kogoś na wóżku, przykutego na wieczność, poskręcanego ciałka i samotnośc w pokoju z jedynym oknem i karmnikiem dla ptaków za oknem
pozdrawiam ciepło.

[Tomasz_Biela]

taaak Stasiu
teraz to jest oszczędność dopiero
i taka nietypowa forma jak na Ciebie
coś jak ja eksperymentowałem ostatnio ;)

bywaj

[Eugen De]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czyli klimat wyczułem dobrze, ale taki wiersz dla takiej osoby to nazbyt dołujący. Warto napisać dla niego coś bardziej optymistycznego! Czy ta osoba ten wiersz czytała? Pani stanisławo - bo z tekstu zionie deprecha!!! I wiersz jako wiersz jest dobry,a le nie wiem czy dla tej osoby, dla której jest dedykowany!? Pozdrawiam.